साशीतिलक्षं तस्यासन्कुमारा अर्कवर्चसः
त्याला ऐंशी हजार पुत्र होते, जे सूर्याच्या तेजासारखे झळकत होते.
अतीवरूपसंपन्ना अतीव सुमहाबलाः
ते अत्यंत सुंदर आणि फार मोठ्या बळाचे होते.
तांद्रष्टुं मानसः पुत्रो ब्रह्मणस्तपसांनिधिः । उरस्थलस्थ तुलसी मालया समलंकृतः
त्यांना पाहण्यासाठी ब्रह्मदेवाचा पुत्र मानस आला, जो तपस्येचा खजिना होता, छातीवर तुळशीमाळ घातलेला.
गोपीचंदननिर्यास लसदंगविलेपनः
त्याच्या अंगाला गोपीचंदनाचा चमकदार लेप लावलेला होता.
आजगामांबरचरो नारदो द्वारकापुरीम्
आकाशातून फिरणारे नारद द्वारका नगरीत आले.
तंदृष्ट्वा नारदं सर्वे विनम्रतरकंधराः
नारदांना पाहून सर्वांनी आदराने आपली माने वाकवली.
सांबः स्वरूपसौंदर्य गर्वसर्वस्वमोहितः 4.1.48.
सांब आपल्या रूपावर आणि सौंदर्यावर गर्व करून पूर्णपणे मोहून गेला होता.
सांबस्य तमभिप्रायं विज्ञाय स महामुनिः
महामुनी नारदांनी सांबाच्या मनातले हेतू ओळखले.
कृष्णोथ दृष्ट्वाऽऽगच्छंतं प्रत्युद्गम्य च नारदम्
कृष्णाने नारद येताना पाहिले आणि त्यांना भेटायला बाहेर गेला.
कृत्वा कथा विचित्रार्थास्तत एकांतवर्तिनः
विविध अर्थांनी गप्पा झाल्यावर ते दोघे एकांतात गेले.
अवश्यं किंचिदत्राऽस्ति यशोदानंदवर्धन
यशोदेच्या पुत्रा, इथे नक्कीच काहीतरी आनंद वाढवणारे आहे.
यूनां त्रिभुवनस्थानां सांबोऽतीव सुरूपवान्
तीनही लोकांतील तरुणांमध्ये सांब फारच देखणा आहे.
अपेक्षंते न मुग्धाक्ष्यः कुलं शीलं श्रुतं धनम्
भोळ्या डोळ्यांच्या स्त्रियांना कुळ, स्वभाव, विद्या किंवा धन याची पर्वा नसते.
अथवा विदितं नो ते वल्लवीनां विचेष्टितम्
किंवा तुला गवळणींचे वागणे आधीच माहीत असेल.
वामभ्रुवां स्वभावाच्च नारदस्य च वाक्यतः
सुंदर भुवया असलेल्या स्त्रियांच्या स्वभावामुळे आणि नारदांच्या बोलण्यामुळे,
तावद्धैर्यंचलाक्षीणां तावच्चेतोविवेकिता
डोलणाऱ्या डोळ्यांच्या स्त्रियांमध्ये जिथपर्यंत संयम असतो, तिथपर्यंत त्यांच्या मनात विवेक असतो.
इत्थं विवेचयंश्चित्ते कृष्णः क्रोधनदीरयम् 4.1.48.
असं मनात विचार करत असताना कृष्णाच्या मनात रागाची लाट उसळली.
सांबस्य वैकृतं किंचित्क्वचित्कृष्णोनवैक्षत
कृष्णाने कधीतरी सांबामध्ये काहीतरी दोष पाहिला.
कियत्यपि गते काले पुनरप्याययौ मुनिः
काही काळ गेला आणि पुन्हा एकदा तो मुनी परत आला.
बहिः क्रीडंतमाहूय सांबमित्याह नारदः
बाहेर खेळणाऱ्या सांबाला हाक मारून नारदांनी त्याचे नाव घेतले.
सांबोपि यामि नोयामि क्षणमित्थमचिंतयत्
सांब मनात विचार करू लागला, 'जावे की जाऊ नये?' असे क्षणभर त्याने मनात घेतले.
न यामि च कथं वाक्यादस्याहं ब्रह्मचारिणः
'मी गेलो नाही तर या ब्रह्मचारी ऋषीच्या बोलण्याला काय उत्तर देऊ?'
प्रणमत्सुकुमारेषु व्रीडितोयं मयैकदा
एकदा लाजेखातर त्याने त्या नाजूक मुलींना वंदन केले.
अत्याहितं तदस्तीह तदागोद्वयदर्शनात्
त्या दोन गायींना पाहून हे अतीव वर्तन येथे घडले.
ब्रह्मकोपाग्निनिर्दग्धाः प्ररोहंति न जातुचित्
ब्रह्माच्या रागाच्या ज्वाळेत जळून गेल्यावर त्या पुन्हा कधीच उगवत नाहीत.
इति ध्यात्वा क्षणं सांबोऽविशदंतःपुरंपितुः
असं मनाशी ठरवून क्षणभर सांबाने वडिलांच्या अंतःपुरात प्रवेश केला.
दूरात्प्रणम्य विज्ञप्तिं स चकार सशंकितः 4.1.48.
दूरून वंदन करून, तो घाबरत विनंती करू लागला.
ससंभ्रमोथ कृष्णोपि दृष्ट्वा सांबं च नारदम्
तेव्हा कृष्णही घाबरून, सांबा आणि नारदाला पाहून,
उत्थिते देवकीसूनौ ताः सर्वा अपि गोपिकाः
देवकीचा मुलगा उठताच, सर्व गोपीही उभ्या राहिल्या.
महार्हशयनीये तं हस्ते धृत्वा महामुनिम्
म्हणून त्या सुंदर पलंगावर त्या सर्वांनी त्या महान ऋषीचा हात धरला.