धन्योऽहं देवि सुश्रोणि यत्पश्यावो जगत्पतिम्
हे सुंदर नितंब असलेल्या देवी, आपण जगाचा स्वामी पाहू शकतो, याचा मला खूप आनंद आणि भाग्य वाटते.
अनादिः शरणः शांतः परः षड्विंशसंमितः
तो आदिम नाही, सर्वांचा आधार आहे, शांत आहे, सर्वश्रेष्ठ आहे आणि छप्पन्न गुणांनी युक्त आहे.
सर्वभूतांतरात्माऽयं सर्वेषां सर्वदः सदा
तो सर्व जीवांच्या अंतःकरणात वास करणारा आहे, आणि नेहमी सर्वांना देणारा आहे.
धिया पश्यंति हृदये सोयमद्य समीक्ष्यताम्
ज्यांना समज आहे, ते त्याला हृदयात पाहतात; आज आपणही त्याचे दर्शन घेऊ या.
यं दृष्ट्वा न पुनर्जन्म लभ्यते मानवैर्भुवि
ज्याचे दर्शन केल्यावर, या पृथ्वीवरील माणसांना पुन्हा जन्म मिळत नाही.
सोयमायाति भगवांस्त्र्यंबकः शशिभूषणः
तोच तो, चंद्रमाला मस्तकी धारण करणारा, त्रिनेत्री, भगवंत, आता येथे येत आहे.
धिग्धिक्पदं तु देवानां परं दृष्ट्वाऽत्र शंकरम्
देवतांचे स्थान काहीच नाही, कारण येथे परम शंकराचे प्रत्यक्ष दर्शन होते.
देवत्वादशुभं किंचिद्देवलोके न विद्यते
हे देवी, देवांच्या लोकात, देवत्वामुळे काहीही अशुभ असू शकत नाही.
एवमुक्त्वा हृषीकेशः संप्रहृष्टतनूरुहः 4.1.31.
असे म्हणून, हृषीकेशाचा सर्व अंगावर आनंदाचा रोमांच आला.
किमिदं देवदेवेन सर्वज्ञेन त्वया विभो
हे देवांचे देव, सर्वज्ञ, सर्वशक्तिमान, हे आपण काय केले?
क्रीडेयं तव देवेश त्रिलोचन महामते
हे देवाधिदेव, त्रिनेत्री, महाबुद्धिमान, ही तुमची काही लीला आहे का?
किमर्थं भगवत्र्छंभो भिक्षां चरसि शक्तिप
हे भगवंत शंभो, शक्तिधर, आपण भिक्षा मागण्यासाठी का फिरता?
एवमुक्तस्ततः शंभुर्विष्णुमेतदुदाहरत्
असे विचारल्यावर, शंभूने विष्णूला असे उत्तर दिले:
तदघप्रतिघं विष्णो चराम्येतद्व्रतं शुभम्
हे विष्णू, पापाचा प्रतिकार करण्यासाठी मी हे पवित्र व्रत पाळतो.
स्मित्वा किंचिन्नतशिराः पुनरेवं व्यजिज्ञपत्
थोडेसे हसून आणि डोके झुकवून, त्याने पुन्हा असे सांगितले:
मायया मां महादेव नच्छादयितुमर्हसि
हे महादेव, आपल्या मायेमुळे मला झाकू नका.
कल्पे कल्पे सृजामीश त्वन्नियोगबलाद्विभो
प्रत्येक कल्पात, हे ईश्वरा, आपल्या आज्ञेने मी सृष्टी करतो.
मदाद्यो महादेव मायया तव मोहिताः
हे महादेव, माझ्यापासून सुरू होऊन सर्व देव, आपल्या मायेमुळे मोहात पडतात.
संहारकाले संप्राप्ते सदेवानखिलान्मुनीन् 4.1.31.
संपूर्ण देवता आणि ऋषी उपस्थित असताना, जेव्हा संहाराचा काळ येतो,
तदा क्व ते महादेव पाप ब्रह्मवधादिकम्
म्हणूनच महादेव, ब्रह्महत्येसारखे तुझे पाप तेव्हा कुठे असते?
अतीतब्रह्मणामस्थ्नां स्रक्कंठे तव भासते
तुझ्या गळ्यात भूतकाळातील ब्राह्मणांच्या हाडांची माळ शोभून दिसते.
कृत्वापि सुमहत्पापं त्वां यः स्मरति भावतः
कोणीही मोठे पाप केले असले, तरी जो भक्तीने तुला आठवतो,
यथा तमो न तिष्ठेत संनिधावंशुमालिनः
जसा तेजस्वी व्यक्तीसमोर अंधार टिकत नाही,
यश्चिंतयति पुण्यात्मा तव पादांबुजद्वयम्
जो पुण्यात्मा तुझ्या कमळासारख्या पायांची मनन करतो,
तव नामानुरक्ता वाग्यस्य पुंसो जगत्पते
जगाच्या अधिपती, ज्याची वाणी तुझ्या नावावर प्रेम करते,
रजसा तमसा विवर्धितं क्व नु पापं परितापदायकम्
रज आणि तम यांनी वाढलेले, दुःख देणारे पाप मग कुठे राहते?
यदि जातुचिदंधकद्विषस्तवनामौष्ठपुटाद्विनिःसृतम्
अंधकांचा शत्रू, तुझं नाव जर कधी ओठांवर आलं,
परमात्मन्परंधाम स्वेच्छा विधृत विग्रह
परमात्मा, परमधाम, स्वतःच्या इच्छेने रूप धारण करणारा,
अद्य धन्योस्मि देवेश यं न पश्यति योगिनः 4.1.31.
आज मी धन्य आहे, देवांचा अधिपती, ज्याला योगीही पाहू शकत नाहीत.
अवियोगोऽस्तु मे देव त्वदंघ्रियुगलेन वै 4.1.31.
देवा, तुझ्या पायांच्या जोड्यापासून माझं कधीही वियोग होऊ नये.