एकदा तु सुवर्णाद्रेः पार्श्वे दुर्वाससो मुनेः
एकदा सुवर्ण पर्वताजवळ, दुर्वास ऋषींच्या आश्रमात,
क्रोशेद्धां तपसस्तस्य शिवाराधनसाधनीम्
आम्ही मोठ्याने तपस्या केली, ती शंकराची उपासना करण्यासाठी होती.
विनीतावप्यसंजातौ तत्त्वोचितसुधीगणौ
शिस्तबद्ध असूनही, आम्ही गर्विष्ठ झालो, जरी सत्य जाणण्याची बुद्धी आमच्याकडे होती.
स्थलस्य तस्य सौहार्दात्कांतिशाल्यतिगर्वितः
त्या स्थळावरचे प्रेम आणि त्याच्या तेजामुळे आम्हाला अती गर्व वाटू लागला.
अहं तु तत्र पुष्पाणां गंधातिशयमोहितः
पण मी त्या फुलांच्या अद्भुत सुगंधाने पूर्णपणे मोहून गेलो होतो.
ततः शांडिल्यमूलस्थो व्याघ्रचर्मासने स्थितः
मग शांडिल्य वृक्षाच्या मुळाशी, वाघाच्या कातडीवर बसलेला तो होता.
अमर्षोत्कर्षनीरंध्रस्पंदमानाधरच्छदः 1.3.2.22.
त्याच्या ओठांवर प्रचंड संतापामुळे कंप होत होता.
सरोषोऽभूत्तेजसाढ्यो घर्मदंतुरविग्रहः
तो रागाने तडफडू लागला, त्याच्या अंगातून जणू ज्वाळा निघत होत्या.
आः पापौ प्रच्युताचारौ कौ युवामतिगर्वितौ
अरे, दोघा दुष्टांनो! तुमचे वर्तन खालावले आहे, एवढे गर्विष्ठ कोण आहात तुम्ही?
तपोवनमिदं मत्कं पावनं भूतभावनम्
हे माझे तपोवन आहे, पवित्र आणि सर्व जीवांचे निवासस्थान आहे.
पुरवैरिसपर्यायाः पर्यायकमिदं वनम्
हे वन म्हणजे नगरद्वेष्ट्यांचे दुसरे निवासस्थान आहे.
तदेतत्पादसंचारैर्दूषयन्नेष पातकी
तुमच्या पावलांनी हे स्थान अपवित्र करून, हा पापी ठरलाय.
अपरोप्ययमत्युग्रे पतत्वचलकंदरे। प्रसूनगंधलोभाद्यो गंधसारंगतां गतः
परवानगी न घेता, हा अत्यंत भयंकर अशा खोल गुहेत गेला; फुलांच्या सुगंधाच्या लोभाने, तो त्या सुगंधाच्या मूळापर्यंत पोहोचला.
इति तेनोग्ररोषेण शापवज्रे निपातिते
अशा प्रकारे, त्याच्या तीव्र रागाच्या शापाने जणू वज्राघात झाला.
अभिधाय च तं देवमाहितांघ्रिपरिग्रहैः
आणि त्या देवतेला हात जोडून नम्रतेने उद्देशून म्हणाले,
अथातिदीनमनसावावामालोक्य पार्थिव
मग, राजन, आम्हा दोघांना फारच खचलेले पाहून,
अभाषत च मैवं भो भवतोः क्वापि दुर्धियोः 1.3.2.22.
त्याने सांगितले: 'असे करू नका, दोघा चुकलेल्या मनाच्या लोकांनो.'
पुरा खलु पुरारातिरध्यतिष्ठच्छुभां सभाम्
पूर्वी, खरेच, नगराचा शत्रू शुभ सभेचे अध्यक्षपद भूषवत होता.
तदा च देवदेवाय नंदनारण्यदेवता
त्या वेळी, देवांचा देव असलेल्या त्याच्यासाठी नंदनवनातील देवता,
बाल्यात्कुतूहलाक्रान्तौ गजाननषडाननौ
बालपणातील कुतूहलाने भरलेले गजानन आणि षडानन,
अथ ताववदद्देवस्तनयौ फलतर्षितौ
मग त्या फळाची इच्छा असलेल्या दोन पुत्रांना त्या देवतेने सांगितले,
इमां समस्तां पृथिवीं लोकालोकेन वेष्टिताम्
ही संपूर्ण पृथ्वी, लोक आणि पाताळ यांनी वेढलेली,
इत्युक्ते पार्वतीशेन स्मयमानमुखेंदुना
पार्वतीचे स्वामी असे म्हणताच, त्यांच्या चेहऱ्यावर हलकी हसू उमटली.
लंबोदरस्तु देवस्य शोणशैलाकृतेः पितुः
मग लांब पोट असलेला, त्या देवाचा पुत्र ज्याचा रूप शोन पर्वतासारखा आहे,
तद्दृष्ट्वा तस्य चातुर्यं हेरंबाय त्रियंवकः
त्याची हुशारी पाहून त्र्यंबकाने हेरंबाला उद्देशून बोलले.
अद्यप्रभृति सर्वेषां फलानामधिनायकः
आजपासून सर्व फळांमध्ये तुझाच मोठेपणा राहील.
बभाषे च सभास्तारान्सर्वानपि सुरासुरान् 1.3.2.22.
आणि सभेत जमलेल्या सर्व देव-दानवांना त्यांनी संबोधले.
स्थावरोयं ममाकारः शोणाद्रिर्योऽस्य भक्तितः
माझे हे रूप, या भक्तीमुळे, शोन पर्वतासारखे स्थिर आहे.
गिरेः प्रदक्षिणेनास्य यस्य धत्तः पदे रुजम्
जो कोणी या पर्वतीची प्रदक्षिणा करताना पायाला वेदना जाणवते,
इति शासनतः शंभोः शोणशैलप्रदक्षिणम्
शंभूच्या आज्ञेने शोन पर्वतीची प्रदक्षिणा