अचिंतयच्च कोयं मे निर्हेतुः सत्त्वविप्लवः
‘हे काय, माझ्या मनात असे कारण नसताना अस्वस्थता का निर्माण झाली आहे?’ असे त्याने विचार केले.
इति चिंताकुले तस्मिंस्तज्ज्ञानेप्यपटीयसि
अशा विचारांनी अस्वस्थ असताना, आणि कारण समजत नव्हते,
निरीक्षमाण एवास्मिन्हित्वा तिर्यक्कलेवरम्
त्याने पाहिले की, दोन जीवांनी आपली प्राणी देह सोडली आहेत.
किरीटिनौ कुण्डलिनौ हारकेयूरधारिणौ
त्यांच्या डोक्यावर मुकुट, कानात कुंडले, गळ्यात हार आणि हातात केवरा होते.
अवोचतां च नृपतिमाश्चर्याकृष्टमानसम्
ते दोघे त्या राजाशी बोलले, ज्याचे मन आश्चर्याने भारावले होते.
राजन्नलं विषादेन शोणाद्रीशप्रभावतः
राजा, दुःखी होऊ नकोस; हे सर्व शोन पर्वताच्या अधिपतीच्या प्रभावामुळे घडले आहे.
तदोवाच तयोः किंचिदाश्वस्तइव पार्थिवः 1.3.2.22.
त्यांच्या बोलण्याने राजा थोडा सावरला आणि त्याने विचारले.
कौ युवां निर्मितो याभ्यामभिषंगो ममेदृशः
‘तुम्ही दोघे कोण, ज्यांच्यामुळे माझ्यावर असा अनुभव आला?’ असे त्याने विचारले.
इति तेन कृते प्रश्ने तमुवाच कलाधरः
राजाने असे विचारल्यावर, कलाधराने त्याला उत्तर दिले.
अवेहि राजन्नावां हि पुराविद्याधरेश्वरौ
‘राजा, आम्ही पूर्वी विद्याधरांचे अधिपती होतो, हे जाणून ठेव.’
एकदा तु सुवर्णाद्रेः पार्श्वे दुर्वाससो मुनेः
एकदा सुवर्ण पर्वताजवळ, दुर्वास ऋषींच्या आश्रमात,
क्रोशेद्धां तपसस्तस्य शिवाराधनसाधनीम्
आम्ही मोठ्याने तपस्या केली, ती शंकराची उपासना करण्यासाठी होती.
विनीतावप्यसंजातौ तत्त्वोचितसुधीगणौ
शिस्तबद्ध असूनही, आम्ही गर्विष्ठ झालो, जरी सत्य जाणण्याची बुद्धी आमच्याकडे होती.
स्थलस्य तस्य सौहार्दात्कांतिशाल्यतिगर्वितः
त्या स्थळावरचे प्रेम आणि त्याच्या तेजामुळे आम्हाला अती गर्व वाटू लागला.
अहं तु तत्र पुष्पाणां गंधातिशयमोहितः
पण मी त्या फुलांच्या अद्भुत सुगंधाने पूर्णपणे मोहून गेलो होतो.
ततः शांडिल्यमूलस्थो व्याघ्रचर्मासने स्थितः
मग शांडिल्य वृक्षाच्या मुळाशी, वाघाच्या कातडीवर बसलेला तो होता.
अमर्षोत्कर्षनीरंध्रस्पंदमानाधरच्छदः 1.3.2.22.
त्याच्या ओठांवर प्रचंड संतापामुळे कंप होत होता.
सरोषोऽभूत्तेजसाढ्यो घर्मदंतुरविग्रहः
तो रागाने तडफडू लागला, त्याच्या अंगातून जणू ज्वाळा निघत होत्या.
आः पापौ प्रच्युताचारौ कौ युवामतिगर्वितौ
अरे, दोघा दुष्टांनो! तुमचे वर्तन खालावले आहे, एवढे गर्विष्ठ कोण आहात तुम्ही?
तपोवनमिदं मत्कं पावनं भूतभावनम्
हे माझे तपोवन आहे, पवित्र आणि सर्व जीवांचे निवासस्थान आहे.
पुरवैरिसपर्यायाः पर्यायकमिदं वनम्
हे वन म्हणजे नगरद्वेष्ट्यांचे दुसरे निवासस्थान आहे.
तदेतत्पादसंचारैर्दूषयन्नेष पातकी
तुमच्या पावलांनी हे स्थान अपवित्र करून, हा पापी ठरलाय.
अपरोप्ययमत्युग्रे पतत्वचलकंदरे। प्रसूनगंधलोभाद्यो गंधसारंगतां गतः
परवानगी न घेता, हा अत्यंत भयंकर अशा खोल गुहेत गेला; फुलांच्या सुगंधाच्या लोभाने, तो त्या सुगंधाच्या मूळापर्यंत पोहोचला.
इति तेनोग्ररोषेण शापवज्रे निपातिते
अशा प्रकारे, त्याच्या तीव्र रागाच्या शापाने जणू वज्राघात झाला.
अभिधाय च तं देवमाहितांघ्रिपरिग्रहैः
आणि त्या देवतेला हात जोडून नम्रतेने उद्देशून म्हणाले,
अथातिदीनमनसावावामालोक्य पार्थिव
मग, राजन, आम्हा दोघांना फारच खचलेले पाहून,
अभाषत च मैवं भो भवतोः क्वापि दुर्धियोः 1.3.2.22.
त्याने सांगितले: 'असे करू नका, दोघा चुकलेल्या मनाच्या लोकांनो.'
पुरा खलु पुरारातिरध्यतिष्ठच्छुभां सभाम्
पूर्वी, खरेच, नगराचा शत्रू शुभ सभेचे अध्यक्षपद भूषवत होता.
तदा च देवदेवाय नंदनारण्यदेवता
त्या वेळी, देवांचा देव असलेल्या त्याच्यासाठी नंदनवनातील देवता,
बाल्यात्कुतूहलाक्रान्तौ गजाननषडाननौ
बालपणातील कुतूहलाने भरलेले गजानन आणि षडानन,