भक्तिश्रद्धावतां नॄणां भूयास्तां भूतये भृशम् ।।1.3.2.21.
ज्यांच्याकडे भक्ती आणि श्रद्धा आहे, त्यांना हे मोठे कल्याण करो.
तपोनुरूपं भजतां लोकेष्वाचंद्रतारकम्
ज्यांनी तप केले आहे, त्यांच्या तपानुसार, या जगात चंद्र आणि तारे असतील तोपर्यंत हे फळ मिळो.
अद्यप्रभृति कुर्वंतु सान्निध्यं जगतां श्रियै
आजपासून, त्यांनी जगाच्या समृद्धीसाठी आपली उपस्थिती द्यावी.
अरुणक्षेत्र एवात्र नित्यं कुर्वंतु संनिधिम्
अरुणक्षेत्रात ते नेहमीच उपस्थित राहोत.
त्वयाप्यरुणया देव्या स्थातव्यं करुणार्द्रया
अरुणा देवी, तूही करुणेने ओतप्रोत होऊन इथेच राहा.
तदस्मिन्नरुणक्षेत्रे सुलभाः सर्वसिद्धयः
या अरुणक्षेत्रात सर्व सिद्धी सहज मिळतात.
इदं कृतं पर्वतराजपुत्र्या प्रसादनं शोणगिरीश्वरस्य
शोणगिरीश्वरांना प्रसन्न करण्यासाठी पर्वतराजाच्या कन्येने हे कार्य केले.
आह्लादितोऽस्मि शोणेशमाहात्म्यसुधया त्वया
शोणेश्वराच्या माहात्म्यरूपी अमृतामुळे मी तुझ्यामुळे अत्यंत आनंदित झालो आहे.
कथं वज्रांगदः पांड्यराजः शोणव्यतिक्रमम्
वज्रांगद पांड्यराजा शोण नदी कशी ओलांडली?
कथं विद्याधराधीशौ कांतिशालिकलाधरौ
ते तेजस्वी आणि हारांनी सुशोभित असलेले विद्याधरांचे दोन अधिपती कसे गेले?
यदियं स्थेयसी भक्तिर्भवतो भूतनायके
जर तुझी ही भूतनायकावरची भक्ती दृढ असेल—
वक्ष्ये वज्रांगदोदंतं वृत्तं विद्याभृतोरपि
मी वज्रांगदाची कथा आणि विद्याधरांच्या कृत्यांचाही वृत्तांत सांगतो.
आसीद्वज्रांगदोनाम पुरा पांड्येषु पार्थिवः
पूर्वी पांड्यांमध्ये वज्रांगद नावाचा एक राजा होता.
धार्मिको न्यायविज्ज्ञाता गंभीरो दक्षिणम् क्षमः
तो धर्मनिष्ठ, न्याय जाणणारा, गंभीर, दानशूर आणि सहनशील होता.
शिवपूजार्चनरतः श्रीमाञ्छीलवतां वरः
तो शिवपूजा आणि अर्चनेत रमणारा, श्रीमंत आणि सद्गुणी लोकांत श्रेष्ठ होता.
कदाचिन्मृगयाव्याजात्स चरन्सुतुरंगमः
एकदा, शिकार करण्याच्या निमित्ताने तो उत्तम घोड्यावरून बाहेर पडला.
स तत्र बहलामोदं कंचित्कस्तूरिकामृगम् 1.3.2.22.
तेथे त्याने एक कस्तुरी मृग पाहिला, जो घमघमाट सुगंध सोडत होता.
स मृगोऽनुद्रुतस्तेन अभितः शोणपर्वतम्
तो मृग त्याच्या मागे धावत, थेट शोन पर्वताच्या दिशेने पळाला.
ततः स भग्नसारोपि राजा जातश्रमश्चरन्
मग राजा, धनुष्य तुटलेले असूनही, दमून जाऊनही, भटकतच पुढे गेला.
अज्ञातकारणेनैवं मातंगेनेव पीडितः
अज्ञात कारणाने तो अगदी हत्तीने छळावा तसा त्रस्त झाला.
अचिंतयच्च कोयं मे निर्हेतुः सत्त्वविप्लवः
‘हे काय, माझ्या मनात असे कारण नसताना अस्वस्थता का निर्माण झाली आहे?’ असे त्याने विचार केले.
इति चिंताकुले तस्मिंस्तज्ज्ञानेप्यपटीयसि
अशा विचारांनी अस्वस्थ असताना, आणि कारण समजत नव्हते,
निरीक्षमाण एवास्मिन्हित्वा तिर्यक्कलेवरम्
त्याने पाहिले की, दोन जीवांनी आपली प्राणी देह सोडली आहेत.
किरीटिनौ कुण्डलिनौ हारकेयूरधारिणौ
त्यांच्या डोक्यावर मुकुट, कानात कुंडले, गळ्यात हार आणि हातात केवरा होते.
अवोचतां च नृपतिमाश्चर्याकृष्टमानसम्
ते दोघे त्या राजाशी बोलले, ज्याचे मन आश्चर्याने भारावले होते.
राजन्नलं विषादेन शोणाद्रीशप्रभावतः
राजा, दुःखी होऊ नकोस; हे सर्व शोन पर्वताच्या अधिपतीच्या प्रभावामुळे घडले आहे.
तदोवाच तयोः किंचिदाश्वस्तइव पार्थिवः 1.3.2.22.
त्यांच्या बोलण्याने राजा थोडा सावरला आणि त्याने विचारले.
कौ युवां निर्मितो याभ्यामभिषंगो ममेदृशः
‘तुम्ही दोघे कोण, ज्यांच्यामुळे माझ्यावर असा अनुभव आला?’ असे त्याने विचारले.
इति तेन कृते प्रश्ने तमुवाच कलाधरः
राजाने असे विचारल्यावर, कलाधराने त्याला उत्तर दिले.
अवेहि राजन्नावां हि पुराविद्याधरेश्वरौ
‘राजा, आम्ही पूर्वी विद्याधरांचे अधिपती होतो, हे जाणून ठेव.’