ततो महांतं तं वीक्ष्य महामहिमभूषणम्
मग त्या महान, अत्युच्च महिमेने शोभलेल्या व्यक्तीस पाहिले.
तव निःश्वसितं वेदास्तेभ्यः सर्वमवैष्यसि
वेद हे तुझे श्वास आहेत; त्यांच्यापासून सर्व काही जाणशील.
इत्युक्त्वा तं महेशानो बुद्धितत्त्वस्वरूपिणम् 4.1.26.
असे म्हणून, बुद्धीच्या तत्त्वाचे मूर्तिमंत रूप असलेल्या त्या महेश्वराला सांगितले.
ततः स भगवान्विष्णुर्मौलावाज्ञां निधाय च
मग भगवंत विष्णूंनी आज्ञा आपल्या मस्तकावर ठेवली.
खनित्वा तत्र चक्रेण रम्यां पुष्करिणीं हरिः
हरिने तिथेच चक्राने सुंदर कमळाचे सरोवर तयार केले.
समाः सहस्रं पंचाशत्तप उग्रं चचार सः
त्याने पन्नास हजार वर्षे कठोर तप केले.
ततः स भगवानीशो मृडान्या सहितो मृडः
मग भगवंत ईश्वर, मृड आणि इतरांसह आले.
तमुवाच हृषीकेशं मौलिमांदोलयन्मुहुः
त्याने हृषीकेशाला वारंवार मस्तक हलवत सांगितले.
अहो अनिंधनो वह्निर्ज्वलत्येष निरंतरम्
वा! हा अग्नी इंधनाशिवाय अखंड जळतो आहे.
मृडस्याम्रोडितमिदं प्रत्यभिज्ञाय भाषितम्
हे मृडाचे बोल असल्याचे ओळखून त्याने उत्तर दिले.
श्रीविष्णुरुवाच यदि प्रसन्नो देवेश देवदेव महेश्वर
श्रीविष्णू म्हणाले: देवांच्या अधिपती, महेश्वरा, जर तू माझ्यावर प्रसन्न असशील,
सर्वकर्मसु सर्वत्र त्वामेव शशिशेखर
सर्व ठिकाणी, सर्व कर्मांत, हे चंद्रकोरी धारण करणाऱ्या, मला फक्त तूच दिसतोस.
त्वदीय चरणांभोज मकरंदमधूत्सुकः 4.1.26.
तुझ्या कमळासारख्या पायांतील मधुर अमृतासाठी मी नेहमीच आतुर आहे.
एवमस्तु हृषीकेश यत्त्वयोक्तं जनार्दन
हे हृषीकेशा, हे जनार्दना, तू जसं सांगितलंस, तसंच होवो.
त्वदीयस्यास्य तपसो महोपचय दर्शनात्
तुझ्या या महान तपश्चर्येच्या संचयाचे दर्शन झाल्यामुळे,
तदांदोलनतः कर्णात्पपात मणिकर्णिका
कान हलल्यामुळे तिथून मणी असलेली कुंडल खाली पडली.
चक्रपुष्करिणी तीर्थं पुराख्यातमिदं शुभम्
हे शुभ तीर्थ, पूर्वी चक्रपुष्करिणी म्हणून ओळखले जात होते.
मम कर्णात्पपातेयं यदा च मणिकर्णिका
माझ्या कानातून ही मणिकर्णिका जेव्हा खाली पडली,
तीर्थानां परमं तीर्थं मुक्तिक्षेत्रमिहास्तु वै
तेव्हा हे सर्व तीर्थांमध्ये श्रेष्ठ तीर्थ ठरो, आणि येथेच मुक्तीचे क्षेत्र असो.
काशतेऽत्र यतो ज्योतिस्तदनाख्येयमीश्वरः
कारण येथे तेज झळकत आहे, म्हणूनच हे नाव पडले आहे, हे ईश्वर.
अन्यं वरं वरे देव देयः सोप्यविचारितम्
आणखी एखादं वर माग, हे देव, तेही मी विचार न करता देईन.
आब्रह्मस्तंबपर्यंतं यत्किंचिज्जंतुसंज्ञितम्
ब्रह्मापासून गवताच्या पात्यापर्यंत, ज्या ज्या गोष्टींना जीव म्हणतात,
अस्मिंस्तीर्थवरे शंभो मणिश्रव णभूषणे तर्पण पिंडदानं च देवतानां च पूजनम् ।। 4.1.26.
या उत्तम तीर्थात, हे शंभो, मणिकर्णिकेच्या अलंकाराने शोभलेले, येथे पितरांना पाणी देणे, पिंडदान करणे आणि देवांची पूजा करणे—
गोभूतिलहिरण्याश्वदीपान्नांबरभूषणम्
गायी, जमीन, सोने, घोडे, दिवे, अन्न, वस्त्रे आणि दागिने—
व्रतोत्सर्गं वृषोत्सर्गं लिंगादि स्थापनं तथा
व्रतांचा त्याग, वृषभांचा मुक्त करणे, लिंग वगैरे स्थापन करणे,
विपत्तिं विपुलां चापि संपत्तिमतिभंगुराम्
मोठी विपत्ती असो किंवा भरपूर पण चंचल संपत्ती,
अन्यच्चापि शुभं कर्म यदत्र श्रद्धयायुतम्
इथे श्रद्धेने केलेले इतर कोणतेही शुभ कर्म,
नैःश्रेयस्याः श्रियो हेतुस्तदस्तु जगदीश्वर
हे जगदीश्वर, ते सर्वश्रेष्ठ कल्याण आणि समृद्धीचे कारण होवो.
तदिहाक्षयतामेतु तस्येश त्वदनुग्रहात्
हे प्रभो, तुझ्या कृपेने ते येथे कधीही नाश न होणारे होवो.
यदस्ति यद्भविष्यच्च यद्भूतं च सदाशिव
हे सदाशिवा, जे काही आहे, जे होईल आणि जे झाले आहे,