उत्पाद्याथ बहून्पुत्रान्गुणिनो धर्मवत्सलान्
नंतर, अनेक गुणी आणि धर्मशील पुत्रांची उत्पत्ती करावी.
इदानीमेव तपसि बाल्ये वयसि कः श्रमः
असंच बालपणी, या वयात, तप करण्यात काय कष्ट आहेत?
विपक्षपरिभूतेन हृतमानेन केनचित्
जेव्हा शत्रूने अपमान केला आणि मान हिरावून घेतली—
हृतमानेन तप्तव्यं निशम्येति वचो ध्रुवः
मान हिरावली गेल्यावर तप करावं लागतं, असं ऐकून ध्रुवा—
जनयित्रीमनाभाष्य भूतभीतिं विहाय च
आईला काही न बोलता आणि सर्व भीती बाजूला ठेवून—
सापि भूतावली भीतिंबहुभीषणभूषणा
ती भूतांची मोठी टोळी, अनेक भयंकर अलंकारांनी सजलेली—
परितः परिवेषाभं सूर्यस्योच्चैः स्फुरत्प्रभम्
सर्व बाजूंनी वेढलेली, तेजाने झळाळणारी, जणू दुपारच्या सूर्याप्रमाणे—
भूतावली तमालोक्य स्फुरच्चक्रसुदर्शनम्
त्या भूतांच्या मोठ्या झुंडीने, सुदर्शन चक्रासारख्या तेजाने उजळून टाकलेलं पाहिलं—
अतीव निष्कंपहृदं गोविदार्पितचेतसम्
त्याचं मन पूर्णपणे स्थिर होतं, आणि त्याचं चित्त गोपालाच्या चरणी एकरूप झालं होतं.
सापि प्रत्युतभीतातं ध्रुवं ध्रुवविनिश्चयम् 4.1.20.
तीसुद्धा, निर्भय अशा त्याच्यासमोर, निश्चयाने आणि ठामपणे उभी राहिली.
गर्जत्कादंबिनीजालं व्योम्नि वै व्याकुलं यथा
आकाशात गडगडणाऱ्या मेघांच्या गडद गर्दीप्रमाणे सर्वत्र गोंधळ उडाला.
अथ जंभारिणा सार्धं भीताः सर्वे दिवौकसः
मग जंभासुराचा वध करणाऱ्या देवासोबत सर्व देव घाबरले.
नत्वा विज्ञापयामासुः परिष्टुत्या पितामहम्
ते सर्वांनी वाकून आदराने पितामहाचे स्तवन केले आणि विनंती केली.
तपता तापिताः सर्वे त्रिलोकी तलवासिनः
त्याच्या प्रचंड तापामुळे त्रैलोक्यातील सर्व जीव त्रस्त झाले.
सम्यक्संविद्महे तात धुवस्य न मनीषितम्
प्रिय पित्या, आम्हाला खरोखरच ध्रुवाचं मनसुबे समजत नाही.
इति विज्ञापितो देवैर्विहस्य चतुराननः
देवांनी अशी विनंती केल्यावर चतुर्मुख ब्रह्मा हसला.
व्रजंतु विज्वराः सर्वे न स वः पदमिच्छति
सर्वांनी चिंता सोडावी; तो तुमचं स्थान घेऊ इच्छित नाही.
न तस्माद्भगवद्भक्ताद्भेतव्यं केनचित्क्वचित्
भगवंताच्या भक्तापासून कुणालाही, कुठेही, भीती बाळगण्याचं कारण नाही.
आराध्य विष्णुं देवेशं लब्ध्वा तस्मात्स्वकांक्षितम्
विष्णू देवाचं भक्तीपूर्वक पूजन करून, त्याच्याकडून आपली इच्छा पूर्ण करून घेतली.
निशम्येति च गीर्वाणाः प्रणीतं ब्रह्मणो वचः 4.1.20.
ब्रह्मदेवांनी प्रेमाने सांगितलेलं हे वचन ऐकून सर्व देव आनंदले.
अथ नारायणो देवस्तं दृष्ट्वा दृढमानसम्
मग नारायण देवाने त्याचं दृढ मन पाहिलं.
श्रीविष्णुरुवाच प्रसन्नोस्मि महाभाग वरं वरय सुव्रत
श्रीविष्णू म्हणाले: मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे, महाभागा. व्रतस्थांनो, तू हव्या त्या वराची मागणी कर.
वचोऽमृतं समाकर्ण्य पर्युन्मील्य विलोचने
ही अमृतासारखी वचने ऐकून त्याने डोळे मोठे उघडले.
प्रत्यग्रविकसन्नीलोत्पलानां निकुरंबकैः
नुकतीच उमललेली निळी कमळे गुच्छांनी फुलली होती.
लक्ष्मीदेवीकटाक्षोघैः कटाक्षितमिवाखिलम्
लक्ष्मीदेवीच्या कृपादृष्टीच्या लहरींनी जणू सर्व सभागृह उजळून निघाले होते.
प्रोद्यत्कादंबिनीमध्य विद्युद्दामसमानरुक्
उगवत्या मेघांच्या मध्ये, वीजेच्या पट्ट्यासारखा तेजस्वी प्रकाश दिसत होता.
नभो निकष पाषाणो मेरुकांचन रेखितः
आकाश जणू काही पारख्याचा दगड आहे, ज्यावर मेरू पर्वताच्या सोन्याच्या रेषा उमटलेल्या आहेत.
सुनीलगगनं यद्वद्भूषितं तु कलावता
जसा गडद निळा आकाश चंद्राच्या कलांनी शोभून दिसतो.
दंडवत्प्रणिपत्याथ परितः परिलुठ्य च
त्याने दंडवत घालून नमस्कार केला आणि सर्वत्र लोळला.
नारदेन सनंदेन सनकेन सुसंस्तुतः 4.1.20.
त्याचे नारद, सनंदन आणि सनक यांनी मोठ्या स्तुतीने गौरव केले.