कश्चिद्धि पन्नगी भूय फटाटोपभयानकः
कोणी तरी सर्पासारखा, फणा फडफडवून भयंकर आवाज करतो,
कश्चिच्च महिषाकारः क्षिपञ्शृंगाग्रतो गिरोन्
आणि दुसरा, महिषासारखा रूप घेऊन, शिंगांच्या टोकांनी डोंगरावर फेकतो,
कश्चिद्दावानलालीढ खर्जूरद्रुमसन्निभम्
कोणीतरी जण जणू काही जंगलातील आगीत भाजला गेला होता, आणि तो खजूराच्या झाडासारखा दिसत होता.
मौलिजैरभ्रसंघर्षं कुर्वन्दीर्घकृशोदरः
त्याच्या जटांनी आकाशातील ढगांना घास लागायचा, आणि त्याचे पोट लांब व खूपच सुकलेले होते.
कृपाणपाणिर्भग्नास्यो वामहस्तकपालधृत्
त्याच्या एका हातात तलवार होती, तोंड फाटलेले होते, आणि डाव्या हातात कवटी धरली होती.
विशाल सालमादाय कुर्वन्किल किलारवम्
त्याने मोठे सालाचे झाड उचलले आणि मोठ्याने गजर केला.
तमः संकेतसदनं व्याघ्रं वै वदनं महत्
अंधार हेच त्याचे गुप्त घर होते, आणि त्याचे मोठे तोंड वाघासारखे होते.
उलूकाकारतां धृत्वा फूत्कारैरतिदारुणैः
त्याने घुबडाचा रूप घेतले आणि फारच भयानक आरडाओरडा केला.
यक्षिणी काचिदानीय रुदंतं कस्यचिच्छिशुम्
एका यक्षिणीने कोणाच्यातरी रडणाऱ्या मुलाला पकडले.
पिपासिताद्य रुधिरं तेपि पास्याम्यहं धुव 4.1.20.
ती म्हणाली, 'आज मला रक्त प्यायची तहान आहे, मी नक्की तुझेच प्यायीन.'
अनीय तृणदारूणि परिस्तीर्य समंततः
तिने गवत आणि लाकूड आणले आणि सर्वत्र पसरवले.
वेताली रूपमास्थाय भंक्त्वा काचित्तरून्गिरीन्
एका वेताळीने रूप धारण केले आणि डोंगर व झाडे फोडली.
अन्या सुनीतिरूपेण तमभिप्रेक्ष्य दूरतः
दुसरीने सुनितीचे रूप घेऊन दूरून त्याच्याकडे पाहिले.
उवाच च वचश्चाटु बहुमाया विनिर्मितम्
तीने गोड पण फसव्या शब्दांत बोलले.
त्वदेकशरणां वत्स बत मृत्युर्जिघांसति
'बाळा, मी फक्त तुझ्यावरच आधार ठेवला आहे, आणि मृत्यू मला मारायला येतोय.'
प्रतिग्रामं प्रतिपुरं प्रत्यध्वं प्रतिकाननम्
गावोगाव, शहराशहर, प्रत्येक रस्त्यावर आणि जंगलातून मी फिरले.
यदा प्रभृति रे बाल निरगात्तपसे भवान्
'बाळा, ज्या दिवसापासून तू तपासाठी निघून गेलास—'
तैस्तैः सपत्नीदुर्वाक्यैर्दुनोपि त्वं यथार्भक
'—तुझ्या सावत्र आईच्या कडव्या शब्दांनी, तू लहान मुलासारखा त्रासलेला आहेस.'
न निद्रामि न जागर्मि नाश्नामि न पिबाम्यहम्
'मी ना झोपते, ना जागी राहते, ना खात, ना पिते.'
निद्रादरिद्रनयना स्वप्नेपि न तवाननम् 4.1.20.
'माझ्या डोळ्यांना झोपच लागत नाही; स्वप्नातही तुझे तोंड दिसत नाही.'
त्वदाननप्रतिनिधिर्विधुर्विधुरया मया
तुझं मुख पाहिल्याशिवाय मी जणू तेज हरवलेल्या चंद्रासारखा एकटा झालो आहे.
त्वदालापसमालापं कलयन्किलकाकलीम्
तुझ्या बोलण्याची नक्कल करत मी हळू आवाजात, कोकिळेच्या कुजनासारखी, पुटपुटत राहतो.
त्वदंगसंगमधुरो ध्रुवधूपितयामया
तुझ्या मिठीच्या गोडव्याची ओढ लागून, मी सतत तुझ्या आठवणीने व्याकुळ झालो आहे.
के देशाः काश्च सरितः के शैलास्त्वत्कृते ध्रुव
ध्रुवा, तुझ्यासाठी कोणते प्रदेश, कोणत्या नद्या, कोणते डोंगर मी ओलांडणार नाही?
अध्रुवं सर्वमेवैतत्पश्यंत्यंधीकृतास्म्यहम्
हे सर्व क्षणिक आहे असं पाहून मी त्यांच्याप्रती उदासीन झालो आहे.
मृदुलानि तवांगानि क्वेमानि क्व तपस्त्विदम्
तुझे अंग किती नाजूक आहे—अशी कठोर तपश्चर्या कशी सहन करशील?
अनेन तपसा वत्स त्वयाऽऽप्यं किमनेनसा
माझ्या लेकरा, या तपाने तुला काय मिळणार? हे तुझ्यासाठी कशाला उपयोगाचं?
अनेन वयसा बाल खेलनीयं त्वयाऽनिशम्
असं वय असताना, बाळा, तुला सारखं खेळावं असं वाटतं.
ततः कौमारमासाद्य वयोऽभिध्यानशीलिना
मग तारुण्याच्या वयात, माणसाने अभ्यास आणि चिंतन यांना वाहून घ्यावं.
वयोथ चतुरं प्राप्य योषास्रक्चंदनादिकान् 4.1.20.
आणि जेव्हा प्रौढ वय येईल, तेव्हा फुलांच्या माळा, चंदन आणि स्त्रियांच्या संगतीचा आनंद घ्यावा.