इत्याद्यैस्तु गणैरुग्रैरंधकोप्यंधकीकृतः 4.1.16.
अशा उग्र गणांनी आणि इतरांनी अंधकाला अंध करून टाकले.
ततः कोलाहलो जातः प्रमथासुरसैन्ययोः
मग प्रमथ आणि असुरांच्या सैन्यांमध्ये मोठा गोंधळ माजला.
छिद्रान्वेषी भ्रमन्सोथ विनिःकेतो यथानिलः
छिद्रे शोधत, इकडे तिकडे वाऱ्यासारखा भटकत आणि धावत,
ब्रह्मनारायणेंद्राणामादित्याप्यरसां तथा
ब्रह्मा, नारायण, इंद्र, आदित्य आणि वसु यांच्याही,
सवर्षाणां शतं कुक्षौ भवस्य परितो भ्रमन्
शंभर वर्षे भवाच्या पोटात फिरत राहिला.
शांभवेनाथयोगेन शुक्ररूपेण भार्गवः
शांभूच्या योगाने, भृगुवंशीय शुक्ररूपात आत गेला.
शुक्रवन्निःसृतोयस्मात्तस्मात्त्वं भृगुनंदन
तुझ्यातून शुक्रासारखे वीर्य बाहेर पडले म्हणून, भृगुकुळातील, तुला हे नाव मिळाले.
जठरान्निर्गते शुक्रे देवोपि मुमुदेतराम्
पोटातून ते वीर्य बाहेर पडल्यावर, देवही फार आनंदित झाला.
इत्येवमुक्तो देवेन शुक्रोर्कसदृश द्युतिः
देवाने असे सांगितल्यावर, तो शुक्र आणि सूर्याप्रमाणे तेजस्वी दिसू लागला.
शुक्रोदयान्मुदं लेभे स दानव महार्णवः
शुक्राचा उदय झाल्यामुळे, तो महासागरासारखा दानव आनंदित झाला.
अंधकांधकहंत्रोर्वै वर्तमाने महाहवे 4.1.16.
अंधक आणि अंधकाचा संहार करणारा यांच्या मधील मोठा युद्ध चालू असताना,
यथा च विद्यां तां प्राप मृतसंजीवनीं पराम्
त्याचप्रमाणे, त्याने मृतांना पुन्हा जिवंत करणारी ती श्रेष्ठ विद्या मिळवली.
अंडजस्वेदजोद्भिज्जजरायुज गतिप्रदाम्
ती विद्या अंडज, स्वेदज, उद्भिज्ज आणि जरायुज अशा सर्वांना गती देते.
संस्थाप्य लिंगं श्रीशंभोः कूपं कृत्वा तदग्रतः
त्याने श्रीशंभूचे लिंग स्थापन करून, त्यासमोर एक विहीर बांधली.
राजचंपकधत्तूर करवीरकुशेशयैः
राजा चंपक, धत्तूरा, करवीर आणि कुशेशय या फुलांनी,
मल्लिकाशतपत्रीभिः सिंदुवारैः सकिंशुकैः
मल्लिका, शतपत्री, सिंदुवारा आणि किंशुक या फुलांनी,
क्षुद्राभिर्माधवीभिश्च पाटला बिल्वचंपकैः
लहान माधवी, पाटळ, बेल आणि चंपक या फुलांनी,
मंदारैर्बिल्वपत्रैश्च द्रोणैर्मरुबकैर्बकैः
मंदार, बेलाची पाने, द्रोण, मरुबक आणि बक या फुलांनी,
तुलसी देवगंधारी बृहत्पत्री कुशांकुरैः
तुळस, देवगंधारी, बृहदपत्री आणि कुशाचे अंकुर यांनी,
कांचनारैः कुरबकैर्दूर्वांकुर कुरंटकैः
कांचनार, कुरबक, दुर्वेचे कोवळे अंकुर आणि कुरंटक या फुलांनी,
पत्रैः शतसहस्रैश्च स समानर्च शंकरम् 4.1.16.
शेकडो-हजारो पानांनी त्याने शंकराची पूजा केली.
स्नपयामास देवेशं सुगंधस्नपनैर्बहु
त्याने देवेश्वराला अनेक सुगंधी स्नानांनी स्नान घातले.
समालिलिंप देवेशं सुगंधोद्वर्तनान्यनु
यानंतर त्याने देवेश्वराला सुगंधी उटण्यांनी लेप केला.
नाम्नां सहस्रैरन्यैश्च स्तोत्रैस्तुष्टाव शंकरम्
त्याने शंकराची हजारो नावांनी आणि इतर स्तोत्रांनी स्तुती केली.
यदा देवं नालुलोके मनागपि वरोन्मुखम्
जेव्हा त्याने देवाकडे कधीच काही मागण्याची इच्छा दाखवली नाही, मनानेही त्याच्याकडे वळले नाही,
प्रक्षाल्य चेतसो त्यंतं चांचल्याख्यं महामलम्
मग त्याने आपल्या मनातील अस्थिरतेचं मोठं मळ धुऊन टाकलं,
निर्मलीकृत्य तच्चेतो रत्नं दत्त्वा पिनाकिने
आणि मन पूर्णपणे शुद्ध करून, तो रत्न पिनाकीला अर्पण केलं,
प्रससाद तदा देवो भार्गवाय महात्मने
तेव्हा देव महात्मा भृगुपुत्रावर प्रसन्न झाला,
उवाच च विरूपाक्षः साक्षाद्दाक्षायणीपतिः
आणि विरूपाक्ष, दक्षायणीचे स्वामी, बोलू लागले,
निशम्येति वचः शंभोरंभोजनयनो द्विजः
शंभूंची ही वचने ऐकून, कमळासारख्या डोळ्यांचा तो द्विज,