मृगत्त्वचोतिमृदुला विवस्त्रेभ्यातिसर्जति
ज्यांच्याकडे कपडे नव्हते, त्यांना तो अतिशय मऊ प्राण्यांची कातडी वस्त्र म्हणून देत असे.
न जिघृक्षति तेभ्योर्थमभयं चेति यच्छति
तो त्यांच्या कडून काहीही घेण्याचा प्रयत्न करत नसे आणि त्यांना भयमुक्ती देत असे.
नित्यं कार्पटिकान्सर्वान् स पुत्रेण प्रपश्यति
तो आणि त्याचा मुलगा नेहमी सर्व भिक्षुकांची काळजी घेत असत.
इति तिष्ठति पिंगाक्षे साटवी नगरायिता
अशा प्रकारे, पिंगाक्ष जंगलालाच जणू शहर बनवून तिथे राहू लागला.
कदाचित्तत्पितृव्येण समीप ग्रामवासिना
एकदा त्याचा काका, जो गावात राहत होता, जवळ आला.
लुब्धकस्तद्धने लुब्धः क्षुद्रस्तन्निधनोद्यतः
एक शिकारी त्या धनासाठी लालची होता आणि तो खूप नीच आणि मारण्यास तयार होता.
तदा युप्यस्यशेषेण पिंगाक्षो मृगयां गतः
तेव्हा पिंगाक्ष यज्ञाच्या उरलेल्या यूपासह शिकार करायला गेला.
परप्राणद्रुहां पुंसां न सिद्ध्येयुर्मनोरथाः
जे दुसऱ्यांच्या जीवाला त्रास देतात, त्यांच्या इच्छा कधीच पूर्ण होत नाहीत.
न चिंतयेदनिष्टानि तस्मात्कृष्टिः कदाचन 4.1.12.
म्हणून, कुणीही कधीही वाईट गोष्टींचा विचार करू नये; म्हणून शेती करणेही टाळावे.
तस्मादात्मसुखंप्रेप्सु रिष्टानिष्टं न चिंतयेत्
म्हणून, जो स्वतःच्या सुखाची इच्छा करतो, त्याने चांगल्या किंवा वाईट परिणामांचा विचार करू नये.
व्युष्टायामथयामिन्यामभूत्कोलाहलो महान्
रात्र संपल्यानंतर मोठा गोंधळ उडाला.
मा मारयध्वं त्रायध्वं भटाः कार्पटिका वयम्
आम्हाला मारू नका, वाचवा, रक्षकांनो! आम्ही भिक्षुक आहोत.
वयं पांथा अनाथाः स्मो विश्वनाथपरायणाः
आम्ही प्रवासी आहोत, कोणाच्याही आधाराविना, आणि विश्वनाथावर श्रद्धा ठेवणारे आहोत.
वयं पिंगाक्षविश्वासादस्मिन्मार्गेऽकुतोभयाः
पिंगाक्षावर विश्वास ठेवून या वाटेवर आम्हाला काहीच भीती नाही.
इति श्रुत्वाऽथ पिंगाक्षो भटः कार्पटिकेरितम
भिक्षुकांनी सांगितलेले हे शब्द ऐकून, पिंगाक्ष नावाचा रक्षक—
तत्कर्मसूत्रैराकृष्टो भिल्लःकार्पटिकप्रियः
कर्माच्या ओढीने, भिल्ल जो भिक्षुकांचा प्रिय होता, तो तिथे गेला.
कोयंकोयं दुराचारः पिंगाक्षे मयि जीवति
मी पिंगाक्ष जिवंत असताना हा दुष्ट कोण आहे?
इति तद्वाक्यमाकर्ण्य ताराक्षस्तत्पितृव्यकः
ती वचने ऐकून ताराक्ष, त्याचा काका—
कुलधर्मं व्यपास्यैष वर्तते कुलपांसनः 4.1.12.
कुळधर्म सोडून, हा आपल्या घराण्याला कलंक लावतो आहे.
विचार्येति स दुष्टात्मा भृत्यानाज्ञापयत्क्रुधा
असं विचारून, त्या दुष्ट मनाच्या माणसाने रागाने आपल्या नोकरांना आज्ञा दिली.
ततो ऽयुध्यन्दुराचारास्तेनैकेन च तेऽखिलाः
मग त्या दुष्टांनी सगळ्यांनी मिळून त्याच्याशी एकट्याने लढाई केली.
आच्छिन्नं हि धनुर्वाणं छिन्नं सन्नहनं शरैः
त्याचा धनुष्य तुटला, बाण छेदले गेले, आणि कवच शरांनी विदीर्ण झाले.
अभिलप्यन्निति प्राणानत्याक्षीत्स परार्थतः
असं हंबरडा फोडत, त्याने दुसऱ्यासाठी आपला प्राण सोडला.
या मतिस्त्वंतकाले स्याद्गतिस्तदनुरूपतः
मरणाच्या वेळी जशी भावना असते, तशीच पुढची वाट ठरते.
इत्थमस्य स्वरूपं ते आवाभ्यां समुदीरितम्
अशा प्रकारे, त्याचे खरे स्वरूप आम्ही दोघांनी सांगितले आहे.
कूपवापीतडागानां कर्तारो निर्मलैर्धनैः
जे लोक शुद्ध संपत्तीने विहिरी, तळी आणि तलाव बांधतात—
निर्जले जलदातारः परसंतापहारिणः
जेथे पाणी नाही तिथे पाणी देतात, आणि दुसऱ्यांचे दुःख दूर करतात—
पानीयशालिकाः कुर्युर्नानोपस्करसंयुताः
त्यांनी पिण्याच्या पाण्याच्या शेड्स, वेगवेगळ्या साधनांनी युक्त, उभाराव्यात.
अश्वत्थसेकं ये कुर्युः पथि पादपरोपकाः 4.1.12.
जे लोक अश्वत्थ वृक्षावर पाणी शिंपडतात आणि वाटसरूंना मदत करतात,
ग्रीष्मोष्प्रहंति मायूरपिच्छादि रचितान्यपि
जे लोक उन्हाळ्यातील उष्णता कमी करण्यासाठी मोराच्या पिसांचा पंखा आणि इतर वस्तू तयार करतात,