म्लेच्छा अपि सुतीर्थेषु ये मृतानात्मघातकाः
जे म्लेच्छ उत्तम तीर्थात मृत्युमुखी पडतात किंवा आत्महत्या करतात,
अंधं तमो विशेयुस्ते ये चैवात्महनो जनाः
ते आणि स्वतःला संपवणारे लोक गडद अंधारात जातात.
आत्मघातो न कर्तव्यस्तस्मात्क्वापि विपश्चिता
म्हणून, शहाण्या माणसाने कुठेही स्वतःचा जीव घेऊ नये.
यथेष्टमरणं केचिदाहुस्तत्त्वावबोधकाः
ज्यांना सत्याची जाणीव झाली आहे, असे काही लोक म्हणतात की माणसाने आपल्या इच्छेनुसार मृत्यू पत्करावा.
अंत्यजा अपि ये केचिद्दयाधर्मानुसारिणः
कोणतेही अंत्यज, जर त्यांनी दया आणि धर्माचा मार्ग धरला असेल—
पल्लीपतिरभूदुग्रः पिंगाक्ष इति विश्रुतः
एका खेड्याचा एक भयंकर प्रमुख होता, ज्याचे नाव पिंगाक्ष म्हणून प्रसिद्ध होते.
घातयेद्दूरसंस्थोपि यः पांथपरिपंथिनः
तो प्रवासी आणि वाटसरूंना, अगदी दूर असलेल्यांनाही, मारण्याचा आदेश देत असे.
जीवेन्मृगयु धर्मेण तत्रापि करुणापरः
तो शिकार करून आपला उदरनिर्वाह करायचा, पण धर्माचे पालन करत आणि विशेषतः दयाळू होता.
न तोयगृध्नून्न शिशून्नांतर्वर्त्नित्वलक्षणान् 4.1.12.
त्याला पाण्याची, मुलांची किंवा अंतर्गत ज्योत असलेल्या लोकांची हाव नव्हती.
श्रमातुरेभ्यः पांथेभ्यः स विश्रामं प्रयच्छति
थकलेल्या प्रवाशांना तो नेहमी विश्रांती देत असे.
मृगत्त्वचोतिमृदुला विवस्त्रेभ्यातिसर्जति
ज्यांच्याकडे कपडे नव्हते, त्यांना तो अतिशय मऊ प्राण्यांची कातडी वस्त्र म्हणून देत असे.
न जिघृक्षति तेभ्योर्थमभयं चेति यच्छति
तो त्यांच्या कडून काहीही घेण्याचा प्रयत्न करत नसे आणि त्यांना भयमुक्ती देत असे.
नित्यं कार्पटिकान्सर्वान् स पुत्रेण प्रपश्यति
तो आणि त्याचा मुलगा नेहमी सर्व भिक्षुकांची काळजी घेत असत.
इति तिष्ठति पिंगाक्षे साटवी नगरायिता
अशा प्रकारे, पिंगाक्ष जंगलालाच जणू शहर बनवून तिथे राहू लागला.
कदाचित्तत्पितृव्येण समीप ग्रामवासिना
एकदा त्याचा काका, जो गावात राहत होता, जवळ आला.
लुब्धकस्तद्धने लुब्धः क्षुद्रस्तन्निधनोद्यतः
एक शिकारी त्या धनासाठी लालची होता आणि तो खूप नीच आणि मारण्यास तयार होता.
तदा युप्यस्यशेषेण पिंगाक्षो मृगयां गतः
तेव्हा पिंगाक्ष यज्ञाच्या उरलेल्या यूपासह शिकार करायला गेला.
परप्राणद्रुहां पुंसां न सिद्ध्येयुर्मनोरथाः
जे दुसऱ्यांच्या जीवाला त्रास देतात, त्यांच्या इच्छा कधीच पूर्ण होत नाहीत.
न चिंतयेदनिष्टानि तस्मात्कृष्टिः कदाचन 4.1.12.
म्हणून, कुणीही कधीही वाईट गोष्टींचा विचार करू नये; म्हणून शेती करणेही टाळावे.
तस्मादात्मसुखंप्रेप्सु रिष्टानिष्टं न चिंतयेत्
म्हणून, जो स्वतःच्या सुखाची इच्छा करतो, त्याने चांगल्या किंवा वाईट परिणामांचा विचार करू नये.
व्युष्टायामथयामिन्यामभूत्कोलाहलो महान्
रात्र संपल्यानंतर मोठा गोंधळ उडाला.
मा मारयध्वं त्रायध्वं भटाः कार्पटिका वयम्
आम्हाला मारू नका, वाचवा, रक्षकांनो! आम्ही भिक्षुक आहोत.
वयं पांथा अनाथाः स्मो विश्वनाथपरायणाः
आम्ही प्रवासी आहोत, कोणाच्याही आधाराविना, आणि विश्वनाथावर श्रद्धा ठेवणारे आहोत.
वयं पिंगाक्षविश्वासादस्मिन्मार्गेऽकुतोभयाः
पिंगाक्षावर विश्वास ठेवून या वाटेवर आम्हाला काहीच भीती नाही.
इति श्रुत्वाऽथ पिंगाक्षो भटः कार्पटिकेरितम
भिक्षुकांनी सांगितलेले हे शब्द ऐकून, पिंगाक्ष नावाचा रक्षक—
तत्कर्मसूत्रैराकृष्टो भिल्लःकार्पटिकप्रियः
कर्माच्या ओढीने, भिल्ल जो भिक्षुकांचा प्रिय होता, तो तिथे गेला.
कोयंकोयं दुराचारः पिंगाक्षे मयि जीवति
मी पिंगाक्ष जिवंत असताना हा दुष्ट कोण आहे?
इति तद्वाक्यमाकर्ण्य ताराक्षस्तत्पितृव्यकः
ती वचने ऐकून ताराक्ष, त्याचा काका—
कुलधर्मं व्यपास्यैष वर्तते कुलपांसनः 4.1.12.
कुळधर्म सोडून, हा आपल्या घराण्याला कलंक लावतो आहे.
विचार्येति स दुष्टात्मा भृत्यानाज्ञापयत्क्रुधा
असं विचारून, त्या दुष्ट मनाच्या माणसाने रागाने आपल्या नोकरांना आज्ञा दिली.