तत्रागस्त्यो महालक्ष्मीं ददृशे सुचिरं स्थिताम्
तेथे अगस्त्याने महालक्ष्मीला, जी खूप काळ तिथे होती, पाहिलं.
रात्रावब्जेषु संकोचो दर्शेष्वब्जः क्वचिद्व्रजेत्
रात्री कमळ आकुंचन होतं, पण कधी कधी चंद्र दिसला की ते उमलतं.
यदारभ्य दधारैनां माधवो मानतः किल
माधवाने तिला उचलल्यापासून, त्याने तिला मान देऊन सांभाळलं.
त्रैलोक्यं कोलरूपेण त्रासयंतं महासुरम्
वराह रूप घेऊन, त्याने त्या महादैत्याला आणि तिन्ही लोकांना घाबरवलं.
संप्राप्याथ महालक्ष्मीं मुनिवर्यः प्रणम्य च
मग महालक्ष्मीपर्यंत पोहोचून, नमस्कार करून तो श्रेष्ठ ऋषी—
अगस्तिरुवाच क्षीरोदजे कमलकोमलगर्भ गौरि लक्ष्मि प्रसीद सततं नमतां शरण्ये ।। 4.1.5.
अगस्त्य म्हणाला: क्षीरसागरातून जन्मलेली, कमळासारख्या मऊ गर्भाची, गौरवर्णी, लक्ष्मी, नेहमी वंदन करणार्यांची शरणागत, कृपा कर.
त्वं श्रीरुपेंद्रसदने मदनैकमातर्ज्योत्स्नासि चंद्रमसि चंद्रमनोहरास्ये। सूर्ये प्रभासि च जगत्त्रितये प्रभासि लक्ष्मि प्रसीद सततं नमतां शरण्ये
इंद्राच्या घरात तू श्री आहेस, प्रेमाची एकमेव माता आहेस, चंद्रात चांदणी आहेस, चंद्रासारखं मोहक तुझं मुख आहे; सूर्याच्या रूपात तू तेज आहेस, तिन्ही जगात तूच प्रकाशमान आहेस. लक्ष्मी, नेहमी वंदन करणार्यांची शरणागत, कृपा कर.
त्वं जातवेदसि सदा दह्नात्मशक्तिर्वेधास्त्वया जगदिदं विविधं विदध्यात्
तू अग्नीत नेहमी जळणारी शक्ती आहेस; तुझ्यामुळे ब्रह्मदेव हे विविध जग निर्माण करतो.
त्वत्त्यक्तमेतदमले हरते हरोपि त्वं पासि हंसि विदधासि परावरासि
हे निर्मळे, तुझ्यापासून दूर गेल्यावर हरिही शक्तिहीन होतो; तू रक्षण करतेस, नाश करतेस, निर्माण करतेस, तूच सर्वश्रेष्ठ आणि कनिष्ठ आहेस.
शूरः स एव स गुणी , बुधः धन्यो मान्यः स एव कुलशील कलाकलापैः
तोच खरा शूर, तोच गुणी, तोच बुद्धिमान, तोच भाग्यवान, तोच मान्य, तोच कुटुंब, स्वभाव आणि सर्व कलांनी संपन्न आहे.
यस्मिन्वसेः क्षणमहोपुरुषे गजेऽश्वे स्त्रैणे तृणे सरसि देवकुले गृहेऽन्ने
हे महापुरुषा, तुझं अस्तित्व जिथे क्षणभर जरी असलं, ते हत्ती, घोडा, स्त्री, गवताचं पातं, सरोवर, देवाचं मंदिर, घर किंवा अन्न असो—
त्वत्स्पृष्टमेव सकलं शुचितां लभेत त्वत्त्यक्तमेव सकलं त्वशुचीह लक्ष्मि
लक्ष्मी, तुझ्या स्पर्शानं जे काही आहे, ते सगळं पूर्णपणे शुद्ध होतं; आणि तुझ्या वियोगानं, या जगातलं सगळं अपवित्रच असतं.
लक्ष्मीं श्रियं च कमलां कमलालयां च पद्मां रमां नलिनयुग्मकरां च मां च। क्षीरोदजाममृतकुंभकरामिरां च विष्णुप्रियामिति सदाजपतां क्व दुःखम्
लक्ष्मी, श्री, कमला, कमलांचं निवासस्थान, पद्मा, रमा, दोन कमळं हातात धरणारी, मी, क्षीरसागरातून जन्मलेली, अमृतकलश धरणारी, इरा, विष्णूची प्रिय—यांची नावं जिथे नेहमी उच्चारली जातात, तिथे दुःखाला जागाच उरत नाही.
इति स्तुत्वा भगवतीं महालक्ष्मीं हरिप्रियाम्
अशा प्रकारे भगवती महालक्ष्मी, हरिप्रियाचं स्तुती करून,
श्रीरुवाच पतिव्रते त्वमुत्तिष्ठ लोपामुद्रे शुभव्रते
श्री म्हणाली: 'पतिव्रते, शुभव्रते लोपा मुद्रे, उठ.'
स्तुत्यानया प्रसन्नोहं व्रियतां यद्धृदीप्सितम् 4.1.5.
या तुझ्या स्तुतीमुळे मी प्रसन्न झाले आहे; तुझ्या मनात जे काही आहे, ते माग.
त्वदंगलक्षणैरेभिः सुपवित्रैश्च ते व्रतैः
तुझ्या अंगावरचे हे शुभ चिन्हं आणि तुझे पवित्र व्रत,
इत्युक्त्वा मुनिपत्नीं तां समालिंग्य हरिप्रिया
असं म्हणून हरिप्रियेनं त्या ऋषिपत्नीस आलिंगन दिलं.
पुनराह मुने जाने तव हृत्तापकारणम्
मग तिनं पुन्हा त्या ऋषिला सांगितलं: 'तुझ्या मनाचं दुःख मला माहीत आहे.'
यदा स देवो विश्वेशो मंदरं गतवान्पुरा
जेव्हा तो देव, विश्वाचा स्वामी, पूर्वी मंदार पर्वतावर गेला,
तत्प्रवृत्तिं पुनर्ज्ञातुं ब्रह्माणं केशवं गणान्
त्या घडामोडींचं कारण जाणून घेण्यासाठी ब्रह्मा, केशव आणि देवांचे गण—
ते च काशीगुणान्सर्वे विचार्य च पुनःपुनः
त्यांनी काशीचे सर्व गुण पुन्हा पुन्हा विचारात घेतले.
इति श्रुत्वाथ स मुनिः प्रत्युवाच श्रियं ततः
हे ऐकून, मग त्या ऋषीनं श्रीला उत्तर दिलं:
यदि देयो वरो मह्यं वरयोग्योस्म्यहं यदि
जर मला वर द्यायचा असेल, आणि मी त्यासाठी पात्र असेन,
ये पठिष्यंति च स्तोत्रं त्वद्भक्त्या मत्कृतं सदा
जे लोक माझ्या तुझ्या भक्तीनं रचलेल्या या स्तोत्राचं नेहमी पठण करतील,
मास्तु चेष्टवियोगश्च मास्तु संपत्ति संक्षयः 4.1.5.
त्यांना आपल्या प्रियजनांपासून कधीच वियोग होऊ नये, आणि त्यांची संपत्ती कधीच कमी होऊ नये.
इति लब्ध्वा वरं सोथ महालक्ष्मीं प्रणम्य च
असा वर मिळाल्यावर, त्यानं महालक्ष्मीला वंदन केलं.
पाराशर्य उवाच यां वै हृदि निधायेह पुरुषः पुरुषार्थभाक्
पाराशर म्हणाले: 'ज्याने तिला आपल्या हृदयात ठेवले, तो इथे मनुष्यजीवनाची सर्व उद्दिष्टं मिळवतो—'
ततः श्रीदर्श नानंद सुधाधाराधुनीं मुनिः
मग त्या ऋषींच्या चेहऱ्यावर तेज झळकत होतं, त्यांच्या आनंदाचा ओघ जणू अमृताच्या धारेसारखा होता.
वह्निकुंडसमुद्भूत सूतनिर्मलमानस
ज्यांचं मन अग्नीच्या कुंडातून निघालेल्या सोन्यासारखं निर्मळ होतं,