मनोरथा न सिद्ध्येयुः सिद्धा नश्यंत्यपि ध्रुवम्
त्यांच्या इच्छा पूर्ण होत नाहीत, आणि जे साध्य झाले तेही नष्ट होते.
विधवानां स्तना यद्वद्धृद्येव विलयंति च
जसे विधवांच्या उरात स्तन सुकतात, तसेच.
भवेत्कूलंकपा यद्वदल्पवर्षेणकन्नदी
जसं नदीवर पाऊस कमी पडला, तसं तिचं पात्र लहान होतं आणि काठही दिसेनासं होतं.
अविज्ञायान्य सामर्थ्यं स्वसामर्थ्यं प्रदर्शयेत
इतरांची ताकद न कळता, आपली ताकद दाखवू नये.
न तत्याज च तं तापं काशीविरहजं परम्
काशीपासून झालेल्या विरहाचा तीव्र दुःख त्याने सोडलं नाही.
उदीची दिक्स्पृशमपि स मुनिर्मातरिश्वनम् 4.1.5.
तो ऋषी उत्तरेकडे जात असताना, वाऱ्याच्या देवतेपर्यंत पोहोचला.
लोपामुद्रे न सा मुद्रा कापीह जगतीतले
लोपाामुद्रा ही ती मुद्रा नाही; आणि पृथ्वीवर इथे कुठेही माकड नाही.
क्वचित्तिष्ठन्क्वचिज्जल्पन्क्वचिद्धावन्क्वचित्स्खलन्
कधी उभा, कधी बोलत, कधी धावत, कधी अडखळत,
ततो व्रजन्ददर्शाग्रे पुण्यराशिस्तपोधनः
मग जात असताना, तपश्चर्येने संपन्न आणि पुण्याचा साठा असलेला तो ऋषी पुढे पाहतो.
विजित्यभानु नाभानुं दिवापि समुदित्वराम्
सूर्य आणि सूर्य नसलेल्यांनाही जिंकून, तो दिवसाही तेजस्वी दिसला.
तत्रागस्त्यो महालक्ष्मीं ददृशे सुचिरं स्थिताम्
तेथे अगस्त्याने महालक्ष्मीला, जी खूप काळ तिथे होती, पाहिलं.
रात्रावब्जेषु संकोचो दर्शेष्वब्जः क्वचिद्व्रजेत्
रात्री कमळ आकुंचन होतं, पण कधी कधी चंद्र दिसला की ते उमलतं.
यदारभ्य दधारैनां माधवो मानतः किल
माधवाने तिला उचलल्यापासून, त्याने तिला मान देऊन सांभाळलं.
त्रैलोक्यं कोलरूपेण त्रासयंतं महासुरम्
वराह रूप घेऊन, त्याने त्या महादैत्याला आणि तिन्ही लोकांना घाबरवलं.
संप्राप्याथ महालक्ष्मीं मुनिवर्यः प्रणम्य च
मग महालक्ष्मीपर्यंत पोहोचून, नमस्कार करून तो श्रेष्ठ ऋषी—
अगस्तिरुवाच क्षीरोदजे कमलकोमलगर्भ गौरि लक्ष्मि प्रसीद सततं नमतां शरण्ये ।। 4.1.5.
अगस्त्य म्हणाला: क्षीरसागरातून जन्मलेली, कमळासारख्या मऊ गर्भाची, गौरवर्णी, लक्ष्मी, नेहमी वंदन करणार्यांची शरणागत, कृपा कर.
त्वं श्रीरुपेंद्रसदने मदनैकमातर्ज्योत्स्नासि चंद्रमसि चंद्रमनोहरास्ये। सूर्ये प्रभासि च जगत्त्रितये प्रभासि लक्ष्मि प्रसीद सततं नमतां शरण्ये
इंद्राच्या घरात तू श्री आहेस, प्रेमाची एकमेव माता आहेस, चंद्रात चांदणी आहेस, चंद्रासारखं मोहक तुझं मुख आहे; सूर्याच्या रूपात तू तेज आहेस, तिन्ही जगात तूच प्रकाशमान आहेस. लक्ष्मी, नेहमी वंदन करणार्यांची शरणागत, कृपा कर.
त्वं जातवेदसि सदा दह्नात्मशक्तिर्वेधास्त्वया जगदिदं विविधं विदध्यात्
तू अग्नीत नेहमी जळणारी शक्ती आहेस; तुझ्यामुळे ब्रह्मदेव हे विविध जग निर्माण करतो.
त्वत्त्यक्तमेतदमले हरते हरोपि त्वं पासि हंसि विदधासि परावरासि
हे निर्मळे, तुझ्यापासून दूर गेल्यावर हरिही शक्तिहीन होतो; तू रक्षण करतेस, नाश करतेस, निर्माण करतेस, तूच सर्वश्रेष्ठ आणि कनिष्ठ आहेस.
शूरः स एव स गुणी , बुधः धन्यो मान्यः स एव कुलशील कलाकलापैः
तोच खरा शूर, तोच गुणी, तोच बुद्धिमान, तोच भाग्यवान, तोच मान्य, तोच कुटुंब, स्वभाव आणि सर्व कलांनी संपन्न आहे.
यस्मिन्वसेः क्षणमहोपुरुषे गजेऽश्वे स्त्रैणे तृणे सरसि देवकुले गृहेऽन्ने
हे महापुरुषा, तुझं अस्तित्व जिथे क्षणभर जरी असलं, ते हत्ती, घोडा, स्त्री, गवताचं पातं, सरोवर, देवाचं मंदिर, घर किंवा अन्न असो—
त्वत्स्पृष्टमेव सकलं शुचितां लभेत त्वत्त्यक्तमेव सकलं त्वशुचीह लक्ष्मि
लक्ष्मी, तुझ्या स्पर्शानं जे काही आहे, ते सगळं पूर्णपणे शुद्ध होतं; आणि तुझ्या वियोगानं, या जगातलं सगळं अपवित्रच असतं.
लक्ष्मीं श्रियं च कमलां कमलालयां च पद्मां रमां नलिनयुग्मकरां च मां च। क्षीरोदजाममृतकुंभकरामिरां च विष्णुप्रियामिति सदाजपतां क्व दुःखम्
लक्ष्मी, श्री, कमला, कमलांचं निवासस्थान, पद्मा, रमा, दोन कमळं हातात धरणारी, मी, क्षीरसागरातून जन्मलेली, अमृतकलश धरणारी, इरा, विष्णूची प्रिय—यांची नावं जिथे नेहमी उच्चारली जातात, तिथे दुःखाला जागाच उरत नाही.
इति स्तुत्वा भगवतीं महालक्ष्मीं हरिप्रियाम्
अशा प्रकारे भगवती महालक्ष्मी, हरिप्रियाचं स्तुती करून,
श्रीरुवाच पतिव्रते त्वमुत्तिष्ठ लोपामुद्रे शुभव्रते
श्री म्हणाली: 'पतिव्रते, शुभव्रते लोपा मुद्रे, उठ.'
स्तुत्यानया प्रसन्नोहं व्रियतां यद्धृदीप्सितम् 4.1.5.
या तुझ्या स्तुतीमुळे मी प्रसन्न झाले आहे; तुझ्या मनात जे काही आहे, ते माग.
त्वदंगलक्षणैरेभिः सुपवित्रैश्च ते व्रतैः
तुझ्या अंगावरचे हे शुभ चिन्हं आणि तुझे पवित्र व्रत,
इत्युक्त्वा मुनिपत्नीं तां समालिंग्य हरिप्रिया
असं म्हणून हरिप्रियेनं त्या ऋषिपत्नीस आलिंगन दिलं.
पुनराह मुने जाने तव हृत्तापकारणम्
मग तिनं पुन्हा त्या ऋषिला सांगितलं: 'तुझ्या मनाचं दुःख मला माहीत आहे.'
यदा स देवो विश्वेशो मंदरं गतवान्पुरा
जेव्हा तो देव, विश्वाचा स्वामी, पूर्वी मंदार पर्वतावर गेला,