नीराजितमिवोद्दीपैराजचंपककोरकैः
सोनसळी चंपकाच्या फुलांनी जणू दिव्यांनी सजवलेले होते.
क्वचिच्चलदलैरुच्चैः क्वचित्कांचनकेतकैः
कुठे उंच, हलणाऱ्या पानांनी, तर कुठे सोनसळी केतकीच्या फुलांनी शोभलेले होते.
कर्कंधु बंधुजीवैश्च पुत्रजीवैर्विराजितम् २४ !। गलन्मधू ककुसुमैर्धरारूपधरंहरम्
कर्कंधू, बंधुजीव आणि पुत्रजीव यांच्या झाडांनी, गळणाऱ्या मधाळ फुलांनी, जणू पृथ्वीचेच रूप घेतले होते.
सर्जार्जुनांजनैर्बीजैर्व्यजनैर्वीज्यमानवत्
सरज, अर्जुन आणि अंजन यांच्या बिया व पानांनी जणू पंखा घातला जात होता.
अमंदैः पिचुमंदैश्च मंदारैः कोविदारकैः
मंद, पिकुमंद, मंदार आणि कोविदार यांच्या झाडांनी सौम्यपणे सजलेले होते.
उद्दंडैश्चापि शेहुंडैरेरंडैर्गुडपुष्पकैः
उंच शेंहुंडा, एरंड आणि गुळफुल यांच्या झाडांनीही ते नटलेले होते.
अक्षैः प्लक्षैः शल्लकीभिर्देवदारुहरिद्रुमैः
अक्ष, प्लक्ष, शल्लकी, देवदारू आणि हरिद्रू यांच्या झाडांनी ते शोभलेले होते.
एलालवंग मरिचकुलुं जनवनावृतम् 4.1.1.
एला, लवंग, मिरी आणि कुलुंजन यांच्या बागांनी वेढलेले होते.
शाकशंखवनैरम्यं चदनैरक्तचंदनैः
शाक आणि शंख यांच्या रम्य वनांनी, तसेच रक्तचंदनाच्या झाडांनी ते सुंदर दिसत होते.
द्राक्षावल्लीनागवल्लीकणावल्लीशतावृतम्
द्राक्ष, नागवेली आणि पानवेली यांच्या शेकडो वेलींनी ते व्यापलेले होते.
भ्रमद्भ्रमरमालाभिर्मालतीभिरलंकृतम्
माळतीच्या फुलांनी आणि भिरभिरणाऱ्या मधमाशांच्या माळांनी ते सुशोभित झाले होते.
नानामृगगणाकीर्णं नानापक्षिविनादितम्
अनेक प्रकारच्या प्राण्यांच्या थव्यांनी भरलेले आणि विविध पक्ष्यांच्या आवाजांनी निनादित झालेले होते.
तुच्छश्रियः स्वर्गभूमीः परिहायागतैरिव
जणू स्वर्गातील तुच्छ वैभव सोडून आलेल्यांनी हे स्थान वसवले होते.
उत्सृजंतमिवार्घ्यं वै पत्रपुष्पैरितस्ततः
पानफुलांनी इथे-तिथे जणू अर्घ्य अर्पण केले जात होते.
अथ सूर्यशताभासं नभसि द्योतितांबरम्
मग आकाशात शंभर सूर्यांच्या तेजाने उजळलेले वस्त्र दिसले.
ब्रह्मसूनुवपुस्तेजो दूरीकृतदरीतमाः
ब्रह्मपुत्राच्या देहाचे तेज सर्व अंधार दूर करत होते.
ब्रह्मतेजःसमुद्भूत साध्वसः साधुस त्क्रियः
ब्रह्मतेजातून उत्पन्न झालेले, भीती आणि सद्कर्मांना प्रेरणा देणारे होते.
दृष्ट्वा मृदुलतां तस्य द्वैरूप्येपि स नारदः 4.1.1.
त्याच्या विचित्र रूपातही असलेली कोमलता पाहून नारदाने—
गृहानायांतमालोक्य गुरुंवाऽगुरुमेव वा
गुरु किंवा गुरु नसलेला कोणीही घरी येताना दिसला,
तं प्रत्युच्चैः शिराःसोपि विनम्रतरकंधरः
तो लगेच उठतो, डोकं खाली झुकवून, मान नम्रपणे वाकवून उभा राहतो.
तमुत्थाप्य कराग्राभ्यामाशीर्भिरभिनंद्य च
तो दोन्ही हातांनी त्यांना उचलतो आणि आशीर्वाद देऊन स्वागत करतो.
स दध्नामधुनाज्येन नीरार्द्राक्षतदूर्व या
तो दही, मध, तूप, पाणी, ओले अक्षता आणि दुर्वा अर्पण करतो.
गृहीतार्घ्यंकिल श्रांतं पादसंवाहनादिभिः
अर्घ्य घेतल्यावर, तो पाहुण्याचा थकवा पाय दाबून आणि इतर सेवा करून दूर करतो.
अद्य सद्यः परिहृतं त्वदंघ्रिरजसारजः
आज तुमच्या पायांवरील धूळ लगेचच दूर करण्यात आली आहे.
सफलर्धिरहं चाद्य सुदिवाद्यच मे मुने
आज मी खरोखरच धन्य झालो आहे आणि माझा दिवस शुभ झाला आहे, हे मुनी.
धराधरत्वं कुलिषुमान्यं मेऽद्य भविष्यति
आज मला पर्वतासारखी ताकद आणि वज्रासारखी कठोरता मिळेल.
पुनरूचे कुलिवरः संभ्रमाप न्नमानसः
मग कुलिवराने, मनात आदरभाव ठेवून, पुन्हा बोलायला सुरुवात केली.
अदृष्टं तव नोदृष्टं यदिष्टंविष्टपत्रये 4.1.1.
तुम्हाला जे हवे आहे ते अजून मिळाले नसेल किंवा पाहिले नसेल,
त्वदागमनजानन्दसंदोहैर्मे दुरारवः
तुमच्या आगमनामुळे मिळालेल्या आनंदामुळे माझे दुःख नाहीसे झाले आहे.
धराधरणसामर्थ्यं मेर्वादौ पूर्वपूरुषैः
पृथ्वी धरण्याची शक्ती प्राचीन पुरुषांना, मेरू पासून सुरुवात करून, होती.