य इदं श्रावयेद्विद्वान्महामाहात्म्यमुत्तमम्
जो विद्वान या उत्तम महात्म्याचं श्रवण घडवतो—
गुप्तक्षेत्रस्य माहात्म्यं सकलं श्रावयेद्यदि
जो गुप्त क्षेत्राचं संपूर्ण माहात्म्य इतरांना ऐकवतो—
कोटितीर्थस्य माहात्म्यं महीनगरकस्य च
कोटितीर्थाचं आणि पृथ्वीवरील नगराचं माहात्म्य—
कोटितीर्थे नरः स्नात्वा श्राद्धं कृत्वा प्रयत्नतः 1.2.66.
जो कोटितीर्थात स्नान करून, काळजीपूर्वक श्राद्ध करतो—
स्वर्गपातालमर्त्येषु यानि तीर्थानि सन्ति वै
स्वर्ग, पाताळ आणि पृथ्वीवर जी जी तीर्थस्थळं आहेत—
अश्वमेधादिभिर्यज्ञैरिष्टैश्चैवाप्तदक्षिणैः
अश्वमेधासारख्या यज्ञांनी, योग्य दक्षिणा देऊन मिळणारे पुण्य—
तत्पुण्यं प्राप्यते विप्राः कोटितीर्थे न संशयः
ते सर्व पुण्य, हे ब्राह्मणहो, कोटितीर्थात नक्कीच मिळतं, यात शंका नाही.
इदं पवित्रं खलु पुण्यदं सदा यशस्करं पापहरं परात्परम्
हे खरोखरच पवित्र, नेहमी पुण्य देणारं, कीर्ती वाढवणारं, श्रेष्ठ आणि पाप नष्ट करणारं आहे.
धन्यं यशस्यं नियतं सुपुण्यं स्वर्मोक्षदं पापहरं नराणाम्
हे धन्य, कीर्तिमान, निश्चितच उत्तम पुण्य देणारं, स्वर्ग आणि मोक्ष देणारं, आणि माणसांची पापं नष्ट करणारं आहे.
श्रीगणेशाय नमः तं मन्महे महेशानं महेशानप्रियार्भकम्
श्रीगणेशाला नमस्कार. मी महेशानाचा, महेशानाच्या आवडत्या पुत्राचा, आदराने स्मरण करतो.
भूमिष्ठापि न यात्रभूस्त्रिदिवतोप्युच्चैरधःस्थापि या या बद्धा भुवि मुक्तिदास्युरमृतं यस्यां मृता जंतवः
ती पृथ्वीवर असली, यात्रा नसली, किंवा स्वर्गात वर, खाली कुठेही असली, तरी जिथे मरण आले तिथे मुक्ती मिळते; त्या ठिकाणी मरण पावलेल्यांना अमृतत्व प्राप्त होतं.
नमस्तस्मै महेशाय यस्य संध्यात्त्रयच्छलात्
त्या महेशाला नमस्कार, ज्याच्या मायेने तीन संध्याकाळी अस्तित्वात आहेत.
अष्टादशपुराणानां कर्त्ता सत्यवतीसुतः
अठरा पुराणांचे रचनाकार सत्यवतीचा पुत्र आहे.
श्रीव्यास उवाच कदाचिन्नारदः श्रीमान्स्नात्वा श्रीनर्मदांभसि
श्रीव्यास म्हणाले : एकदा श्रीनारदांनी पवित्र नर्मदा नदीत स्नान केले.
व्रजन्विलोकयांचक्रे पुरोविंध्यं धराधरम्
सफरीत असताना त्यांनी पुरोविंध्य नावाच्या डोंगराकडे पाहिले.
द्वैरूप्येणापि कुर्वंतं स्थावरेण चरेण च
त्यांना तो डोंगर स्थिर आणि चल अशा दोन रूपांत दिसला.
रसालयं रसालैस्तैरशोकैः शोकहारिणाम्
तो डोंगर आंब्याच्या झाडांनी आणि दुःख दूर करणाऱ्या अशोक वृक्षांनी भरलेला होता.
खपुरैः खपुराकारं श्रीफलं श्रीफलैः किल
त्या ठिकाणी नारळाच्या झाडांनी आणि नारळांनी शोभा आली होती.
वनश्रियः कुचाकारैर्लकुचैश्च मनोहरम् 4.1.1.
वनातील सौंदर्य लाकुच वृक्षांच्या स्तनासारख्या फळांनी मनमोहक झाले होते.
सुरंगैश्चापि नारंगैरंगमंडपवच्छियः
गोड संत्री आणि लिंबू यांच्या झाडांनी तो बागायत आनंदमंडपासारखी भासत होती.
अनिलालोल कंकोल वल्लीहल्ली सकायितम्
वाऱ्याने हलणाऱ्या कंकोल वेलींनी आणि त्यांच्या गुंतलेल्या लताओंनी ती शोभली होती.
मंदांदोलितकर्पूर कदलीदल संज्ञया
हळुवार डोलणाऱ्या कर्पूर वृक्षांनी, केळ्याच्या पानांसारख्या पानांनी ती ओळखली जात होती.
पुन्नागमिव पुन्नागपल्लवैःकरपल्लवैः
पुन्नाग वृक्ष आपल्या कोवळ्या पानांनी आणि फांद्यांच्या कोवळ्या पल्लव्यांनी सजलेला होता.
विदीर्णदाडिमैः स्वांतं दर्शयंतं तु रागवत्
फुटलेल्या डाळिंबांनी, त्यांच्या आतल्या लालपणाचे दर्शन घडवत होते.
उदुंबरैरंबरगैरनंतफलमालितैः
उदुंबर आणि जांभूळ वृक्ष, अमाप फळांनी सजलेले होते.
पनसैर्वनासाभैः शुकनासैः पलाशकैः
पणस, वनासा, शुकनासा आणि पळस या झाडांनी ते ठिकाण भरलेले होते.
कदंबवादिनो नीपान्दृष्ट्वा कंटकितैरिव
कदंब आणि नीप वृक्ष, काट्यांनी वेढल्यासारखे दिसत होते.
नमेरुभिश्च मेरूच्चशिखरैरिव राजितम्
नमेरू वृक्ष उंच मेरू पर्वताच्या शिखरांप्रमाणे तेजस्वी भासत होते.
तटेतटेपटुवटैरुच्चैःपटकुटी वृतम् 4.1.1.
प्रत्येक काठावर उंच वडाच्या झाडांनी मोठ्या पानांच्या झोपड्या तयार केल्या होत्या.
करमर्दैः करीरैश्च करजैश्चकरंबकैः
करमर्द, करीर आणि करंबक या झाडांनी आणि त्यांच्या फळांनी ती जागा भरलेली होती.