घटास्यो घटहासश्च ऊर्ध्वकेशोऽतिदीप्ति मान्
घड्यासारखा चेहरा, घड्यासारखा हसणारा, केस उभे राहिलेले, विलक्षण तेजस्वी,
देवीदत्तातुलबलो बर्बरीकोऽभ्यभाषत
देवीने दिलेल्या अतुलनीय बळाने संपन्न, बर्बरीक बोलला.
तदहं दर्शयाम्येष पश्यध्वं सहकेशवाः निःशल्यं चापि संपूर्णं सिंदूराभेण भस्मना
मग मी हे दाखवतो; पाहा रे केशवाचे सोबतीनो, सैन्य पूर्णपणे बाणांपासून मोकळे झाले आहे, आणि सिंदूरासारख्या राखेने भरले आहे.
आकर्णमाकृप्य च तं मुमोच मुखादथोद्भूतमभूच्च भस्म
त्याने कानापर्यंत ओढून सोडले, आणि त्याच्या तोंडातून राख बाहेर आली.
सेनाद्वये तच्च पपात शीघ्रं यस्यैव यत्रास्ति च मृत्युमर्म 1.2.66.
ती राख दोन्ही सैन्यांमध्ये वेगाने पडली, जिथे जिथे मृत्यूचे मर्मस्थान होते तिथे.
ऊरौ दुर्योधनस्यापि शल्यस्यापि च वक्षसि
दुर्योधनाच्या मांडीवर आणि शल्याच्या छातीवर,
कृष्णस्य पादतल लके कंठे द्रुपदमत्स्ययोः
कृष्णाच्या पायाच्या तळव्यावर, द्रुपद आणि मत्स्य यांच्या गळ्यावर,
पपात रक्तं तद्भस्म यत्र येषां च मर्म च
ती लाल राख जिथे जिथे त्यांची मर्मस्थाने होती तिथे पडली.
इति कृत्वा ततो भूयो बर्बरीकोऽभ्यभाषत
हे करून बर्बरीक पुन्हा बोलला.
अधुना पातयिष्यामि मर्मस्वेषां शिताञ्छरान्
आता मी त्यांच्या मर्मस्थानी तीक्ष्ण बाण सोडणार आहे.
शपथा वः स्वधर्मस्य शस्त्रं ग्राह्यं न वः क्वचित्
तुमच्या स्वतःच्या धर्माची शपथ आहे; तुम्ही कुठेही शस्त्र उचलू नका.
ततो विस्मितचित्तानां युधिष्ठिरपुरोगिणाम्
मग, युधिष्ठिरासमोर जमलेल्या सर्वांच्या मनात आश्चर्य निर्माण झाले.
वासुदेवश्च संक्रुद्धश्चक्रेण निशितेन च
वासुदेव रागावलेला होता आणि त्याने धारदार चक्र उचलले.
ततः क्षणात्सर्वमासीदाविग्रं राजमं डलम्
तेव्हा क्षणातच सगळ्या राजसभेत गोंधळ उडाला.
किमेतदिति प्राहुश्च बर्बरीकः कुतो हतः 1.2.66.
लोक म्हणाले, 'हे काय झाले?' आणि बर्बरीक विचारू लागला, 'ही हानी कुठून आली?'
हाहा पुत्रेति च गृणन्प्रस्खलंश्च पदेपदे
तो 'अरे बापरे, माझा मुलगा!' असे ओरडत होता आणि प्रत्येक पावलावर अडखळत चालत होता.
एतस्मिन्नंतरे देव्यश्चतुर्दश समाययुः
इतक्यात चौदा देव्या तिथे आल्या.
सिद्धांबिका क्रोडमाता कपाली तारा सुवर्णा च त्रिलोकजेत्री
सिद्धांबिका, क्रोडमाता, कपालिनी, तारा, सुवर्णा आणि त्रिलोकजेत्री,
भूतांबिका हरसिद्धिस्तथामूः संप्राप्य तस्थुर्नृपविस्मयंकराः
भूतांबिका, हरसिद्धी आणि इतरही आल्या आणि त्यांनी उभे राहून राजाला आश्चर्यचकित केले.
शृणुध्वं पार्थिवाः सर्वे कृष्णेन विदितात्मना
राजांनो, सगळ्यांनी ऐका, कृष्ण स्वतःला ओळखणारा आहे.
मेरुमूर्ध्नि पुरा पृथ्वी समवेतान्दिवौकसः
पूर्वी मेरू पर्वताच्या शिखरावर पृथ्वी आणि देवता एकत्र जमले होते.
ततो ब्रह्मा प्राह विष्णुं भगवंस्त्वमिदं शृणु
मग ब्रह्मा विष्णूला म्हणाला, 'भगवान, हे ऐक.'
ततस्तथेति तन्मेने वचनं विष्णुरव्ययः
त्यावर अविनाशी विष्णू म्हणाला, 'तसेच होईल,' आणि त्याचे शब्द मान्य केले.
सूर्यवर्चेति यक्षेंद्रश्चतुराशीतिकोटिपः
सूर्यवर्चा नावाचा यक्षेंद्र होता, ज्याच्याकडे चौर्याऐंशी कोटी अनुयायी होते.
मयि तिष्ठति दोषाणामनेकानां महास्पदे 1.2.66.
मी असताना, असंख्य दोषांचे मोठे घर आहे.
अहमेकोऽवतीर्यैतान्हनिष्यामि भुवो भरान्
मी एकटाच पृथ्वीवरील हे भार उतरवायला जन्म घेईन आणि त्यांचा नाश करीन.
इत्युक्तवचने ब्रह्मा क्रुद्धस्तं समभाषत
हे शब्द ऐकून ब्रह्मा रागावून त्याला बोलला.
स्वसाध्यं ब्रूषे मोहात्त्वं शापयोग्योऽसि बालिश
तू मोहाने स्वतःचेच कौतुक करतोस; अरे मूर्खा, तुला शाप देण्यासारखे आहे.
अविचार्यैव प्रभुषु वक्ति सोऽर्हति दंडनम्
जो मोठ्यांना न विचारता बोलतो, त्याला शिक्षा मिळायलाच हवी.
शरीरनाशं कृष्णात्त्वमवाप्स्यसि न संशयः
कृष्णाच्या हातून तुझे शरीर नष्ट होईल, यात शंका नाही.