ततः कण्ठं समाश्लिष्य तस्या मतिमतां वरः
मग बुद्धिमान विजयाने तिच्या गळ्यात हात घातला.
तं दृष्ट्वा विस्मिता सा च यावन्मुंचति कर्तिकाम्
त्याला पाहून ती आश्चर्यचकित झाली, आणि तिने कार्तिकेयाला सोडत नाही तोपर्यंत,
पीड्यमाने च बलिना कंठे तस्या मुहुर्मुहुः
बलवान विजयाने तिच्या गळ्याला पुन्हा पुन्हा दाबल्यावर,
क्षणं रावांस्ततो मुक्त्वा त्राहि मुञ्चेति वक्त्यणु
क्षणभर ती किंचाळली, मग सुटल्यावर म्हणाली, 'वाचवा, सोडा!'
शरणं ते प्रपन्नास्मि दासी कर्मकरी तव
मी तुझ्या आश्रयाला आले आहे; मी तुझी दासी आणि काम करणारी आहे.
काशीश्मशाननिलयां देवदानवदर्पहाम् 1.2.63.
ती काशीच्या स्मशानात राहते आणि देव-दानवांचा गर्व चिरडते.
ततस्तपश्चरिष्यामि सर्वभूताभयप्रदा
मग मी तप करीन आणि सर्व जीवांना निर्भयता देईन.
यद्येतद्व्यत्ययं कुर्यां भस्मीभूयां ततः क्षणम्
जर मी हा अपराध केला तर त्या क्षणी मी राख व्हावे.
मुमोच सापि संहृष्टा कृच्छ्रा- न्मुक्ता ययौ वनम्
ती देखील आनंदाने सर्व त्रासातून मुक्त होऊन जंगलात गेली.
ततो मध्यमरात्रौ च गर्जितं श्रूयते महत्
मग मध्यरात्री मोठा गडगडाट ऐकू आला.
ददृशे च ततः शैलः शतशृंगोऽतिविस्तरः
नंतर तिथे शंभर शिखरांचा, फार मोठा डोंगर दिसला.
नानानिर्झर संघोषं ववृषे शोणितं वहु
त्यातून अनेक झऱ्यांच्या आवाजात भरपूर रक्त वाहू लागले.
पर्वतो द्विगुणो भूत्वा पर्वतं सहसाप्लुतः
तो डोंगर दोनपट मोठा होऊन अचानक दुसऱ्या डोंगरावर झेपावला.
तदा विशीर्णः सोऽभूच्च पर्वतो भूमिमंडले
मग तो डोंगर तुटून जमिनीवर पडला.
वक्त्रैर्मुंचन्महाज्वालां रेपलेन्द्रोऽभ्यधावत
रेपलेन्द्र आपल्या तोंडांतून मोठ्या ज्वाळा सोडत पुढे धावला.
विधाय तादृशं रूपं नर्दन्तं चाप्यधावत 1.2.63.
अशा रूपात, गर्जना करत तोही पुढे झेपावला.
युयुधाते बाणजालैर्यथा प्रावृषि तोयदौ
ते दोघेही बाणांच्या वर्षावात, जणू पावसाळ्यातील ढगांसारखे, लढू लागले.
पर्वताविव सत्पक्षौ चिरं युयुधतुः स्थिरम्
मजबूत पंख असलेल्या दोन डोंगरांसारखे, ते दोघेही दीर्घकाळ खंबीरपणे लढले.
भूमौ प्रधर्षयामास प्रसृतं च मुमोच ह
त्याने शत्रूला जमिनीवर पाडले आणि आपली ताकद सोडली.
तद्दूरे रेपलेन्द्राख्यं ग्राममद्यापि वर्तते
दूरवर रेपलेन्द्र नावाचे गाव आजही आहे.
नाथः श्मशानस्यावन्त्या विघ्नकृन्निहतोऽभवत्
अवन्तीच्या स्मशानाचा स्वामी, विघ्न करणारा, मारला गेला.
ततस्तृतीययामे च प्रतीच्या दिश आययौ
मग तिसऱ्या प्रहरात तो पश्चिम दिशेने आला.
दुहद्रुहाख्याश्वतरी मेघभ्रष्टा तडिद्यथा
दुहद्रुहा नावाची खच्चर, जणू ढगातून पडलेली वीज, तिथे आली.
उपसृत्य जवाद्भैमी रुरोह प्रहसन्निव
ती पृथ्वीवर जन्मलेली झपाट्याने जवळ येऊन, हसल्यासारखी तिच्यावर बसली.
स्थापयामास तत्रैव तस्थौ सा चातिपीडिता
त्याने तिला तिथेच ठेवले आणि ती खूप त्रासलेली तशीच राहिली.
जगत्यामाशु चिक्षेप बर्बरीकं तथेच्छकम् 1.2.63.
त्याने आपल्याला हवे तसे, बार्बरीकाला पटकन पृथ्वीवर फेकले.
पादौ च वीरः संगृह्य चिक्षेप भुवि लीलया
त्या वीराने त्यांच्या पायांना पकडून सहजतेने जमिनीवर फेकले.
मुष्टिना पातयित्वैव दंतान्कंठमपीडयत्
मुटीने मारून त्यांचे दात तोडले आणि त्यांच्या गळ्यांना चिरडले.
एवं सीकोत्तरस्थाने स्मशानैकपदो द्भवा
अशा प्रकारे सीमारेषेच्या पलीकडे, स्मशानात, एकटाच उभा राहिला.
हत्वा तां चापि चिक्षेप प्रतीच्यामेव लीलया
त्यांना मारून, त्याने पुन्हा सहजतेने त्यांना पश्चिमेकडे फेकले.