तान्महेशमुखान्सर्वान्महाकालो महामतिः ४१.
महेश यांच्या पुढे सर्वांना महाकाळ या महात्म्याने संबोधले.
ततो ब्रह्मादिभिर्देवैर्वरे रत्नमयासने ४१.
मग ब्रह्मा आणि इतर देवांनी रत्नांनी बनवलेल्या सुंदर सिंहासनावर—
ततो देव्या समालिंग्य नीत्वोत्संगं स्वकं मुदा ४१.
मग देवीला मिठी मारून, आनंदाने तिला आपल्या मांडीवर घेतले.
उक्तञ्च यावद्ब्रह्माण्डमिदमास्ते शिवव्रत ४१.
आणि सांगितले गेले: जोपर्यंत हे ब्रह्मांड आहे, शिवारात्र व्रत असेच राहील.
देवेन च वरो दत्तस्त्वल्लिंगं योऽर्चयिष्यति ४१.
देवाने असा वर दिला: जो कोणी तुझे लिंग पूजेल—
दर्शनं स्तवनं पूजा प्रणामश्च ततो जपः ४१.
—पाहणे, स्तुती करणे, पूजा, नमस्कार आणि मग जप करणे—
इत्युक्ते विस्मिता देवाः साधु साध्विति ते जगुः ४१.
हे ऐकून देवता आश्चर्यचकित झाल्या आणि म्हणाल्या, 'छान! छान!'
ततः सुरैःस्तूयमानो वंद्यमानश्च चारणैः ४१.
मग देवांनी स्तुती केली आणि चारणांनी वंदन केले,
कोटिकोटिगणैश्चैव स्तुवद्भिः सर्वतो वृतः॥ ४१.
कोट्यवधी गणांनी सर्व बाजूंनी स्तुती करत वेढले,
महाकालो रुद्रभवनं गतो भवपुरस्सरः ४१.
महाकाळ, पुढे भव असताना, रुद्राच्या निवासाकडे गेला.
कूपश्चापि सरः पुण्यं महाकालस्य सिद्धिदम् ४१.
महाकाळाचे एक पवित्र विहीर आणि सरोवर आहे, जे सिद्धी देणारे आहे.
महाकालः समालिंग्य ताञ्छिवाय निवेदयेत् ४१.
महाकाळाने त्यांना मिठी मारून शिवाला सादर केले.
दृष्टं स्पृष्टं पूजितं च गतास्ते भवसद्म तत् एवमेतानि लिंगानि सप्त जातानि फाल्गुन॥ ४१.
'हे पाहिले, स्पर्श केले, पूजले आणि तुम्ही भवाच्या निवासात पोहोचलात.' अशा प्रकारे, फाल्गुना, ही सात लिंगे निर्माण झाली.
ये श्रृण्वंति गृणंत्येतत्तेपि धन्या नरोत्तमाः॥ ४१.
हे जे ऐकतात आणि म्हणतात, तेही खरेच धन्य पुरुष आहेत.
ततो मया स्थापिते च स्थाने कालांतरेण ह ४२.
मग मी ते त्या जागी स्थापले आणि काळानुसार—
वासुदेवविहीनं हि तीर्थमेतन्न रोचते ४२.
वासुदेव नसताना हे तीर्थ मला आवडत नाही.
यत्र नैव हरिः स्वामी तीर्थे गेहेऽथ मानसे ४२.
जिथे हरि, स्वामी, तीर्थात, घरी किंवा मनात नाही,
तस्मात्प्रसाद्य वरदं तीर्थेऽस्मिन्पुरुषोत्तमम् ४२.
म्हणून या तीर्थात वर देणाऱ्या पुरुषोत्तमाला प्रसन्न करून,
इति संचिंत्य कौरव्य ततोऽहं चात्र संस्थितः ४२.
अशी कल्पना करून, कौर्व्य, मी इथेच राहिलो.
अष्टाक्षरं जपन्मंत्रं संनिगृह्येंद्रियाणि च ४२.
आठ अक्षरी मंत्र जपत आणि इंद्रिये आवरून,
एवं मयाराध्यमानो गरुडं हरिरास्थितः ४२.
अशा प्रकारे मी पूजा केली तेव्हा हरि गरुडावर आरूढ झाला.
तमहं प्रांजलिर्भूत्वा दत्त्वार्घ्यं विधिवद्धरेः ४२.
मी हात जोडून, विधिप्रमाणे हरिला अर्घ्य अर्पण केला.
श्वेतद्वीपे पुरा दृष्टं मया रूपं तव प्रभो ४२.
प्रभो, श्वेतद्वीपावर मी तुझे जे रूप पहिले होते—
तद्रूपस्य कलामेकां स्थापयात्र जनार्दन ४२.
त्या रूपातील एक अंश, जनार्दना, येथे स्थाप.
एवं मया प्रार्थितोऽथ प्रोवाच गरुडध्वजः ४२.
माझ्या विनंतीनंतर गरुडध्वज असलेल्या भगवान बोलले.
तत्तथा भविता सर्वमप्यत्रस्थं सदैव हि ४२.
तू जसे मागितलेस तसेच सर्व काही येथे नेहमीच घडेल.
मया संस्थापितो विष्णुर्लोकानुग्रहकाम्यया ४२.
लोकांच्या कल्याणासाठी मी येथे विष्णूची स्थापना केली आहे.
वृद्धो विश्वस्य विश्वाख्यो वासुदेवस्ततः स्मृतः ४२.
हा विश्वाचा प्राचीन पुरुष 'विश्व' या नावाने ओळखला जातो आणि म्हणून त्याला 'वासुदेव' म्हणून स्मरणात ठेवतात.
स्नानं कृत्वा विधानेन तोयप्रस्रवणादिषु ४२.
प्रमाणाप्रमाणे प्रवाह आणि झऱ्यांमध्ये स्नान करावे.
उपोष्य जागरं कुर्याद्गीतवाद्यं हरेः पुरः ४२.
उपवास करून, हरिपुढे गाणे व वाद्य वाजवत जागरण करावे.