भृत्यानां च परित्यागः साधुबंधुतपस्विनाम् ४१.
नोकऱ्या करणाऱ्यांना, सज्जनांना, नातेवाईकांना किंवा तपस्व्यांना सोडून देणे.
शिवाश्रमतरूणां च पुष्पारामविनाशनम् ४१.
पवित्र आश्रमातील किंवा पवित्र झाडांच्या फुलबागा नष्ट करणे.
यज्ञारामतडागादिदारापत्यस्य विक्रयः ४१.
यज्ञभूमी, तळे, पत्नी किंवा मुलांची विक्री करणे.
स्त्रीधनान्युपजीवंति स्त्रीभिरत्यंतनिर्जिताः ४१.
जे पुरुष स्त्रियांच्या संपत्तीवर जगतात आणि पूर्णपणे स्त्रियांकडून जिंकले गेले आहेत.
ऋणानामप्रदानं च मिथ्याघृद्ध्युपजीवनम् ४१.
ऋण फेडत नाहीत आणि खोट्या लोभाने उपजीविका करतात.
विषमारणयंत्राणां प्रोयगो मूलकर्मणाम् ४१.
मृत्यू आणणारे विष, सापळे किंवा मूळांचा वापर करून मारणे.
जिह्वाकामोपभो गार्थं यस्यारंभः स्वकर्मसु ४१.
ज्याचे सर्व कर्म फक्त जिभेच्या चवीसाठी किंवा भोगासाठी असते.
व्रात्यता व्रतसंत्यागः सर्वाहारनिषेवणम् ४१.
जातीतून बाहेर पडणे, व्रत सोडणे आणि कोणतेही अन्न खात राहणे.
देवाग्निगुरुसाधूनां निंदा गोब्राह्मणस्य च ४१.
देव, अग्नी, गुरु, साधू, गायी किंवा ब्राह्मणांची निंदा करणे.
उत्सन्नपतृदेवेज्याः स्वकर्मत्यागिनश्च ये ४१.
ज्यांचे पितृकार्य आणि देवपूजा थांबली आहे आणि जे स्वतःची कर्तव्ये सोडतात.
पर्वकाले दिवा चाप्सु वियोनौ पशुयोनिषु ४१.
पर्वकाळात, दिवसा, पाण्यात, आकाशात किंवा पशूंच्या जन्मात —
स्त्रीपुत्रमित्रसुहृदामाशाच्छेदकराश्च ये ४१.
जे स्त्रिया, मुले, मित्र आणि हितचिंतक यांच्या आशा मोडतात —
भेत्ता तडागकूपानां संक्रमाणांरसस्य च ४१.
जे तळे, विहिरी, पूल फोडतात किंवा रस चोरतात —
इत्येतैश्च नराः पापैरुपपातकिनः स्मृताः ४१.
हे आणि असे इतर लोक पापी कृत्यांमुळे लहान पाप करणारे मानले जातात.
ये गोब्राह्मणकन्यानां स्वामिमित्रतपस्विनाम् ४१.
जे गायी, ब्राह्मण, कुमारिका, मालक, मित्र किंवा तपस्वी यांना छळतात —
परश्रियाभितप्यंते हीनां सवंति ये स्त्रियाम् ४१.
जे दुसऱ्याच्या संपत्तीची इच्छा करतात किंवा नीच स्त्रीसोबत संबंध ठेवतात —
गोष्ठाग्निजलरथ्यासु तरुच्छायानगेषु च ४१.
गायींच्या गोठ्यात, अग्नी, पाणी, रस्त्यावर, झाडाखाली किंवा मंदिरात —
गीतवाद्यरता नित्या मत्ताः किलकिलापराः ४१.
जे नेहमी गाणे व वाद्य यामध्ये रमलेले असतात, सतत नशेत व गोंगाट करणारे असतात —
कूटशासनकर्तारः कूटयुद्धकराश्च ये ४१.
जे खोटी शिक्षा देतात किंवा कपटी युद्ध करतात —
मिथ्याप्रसादितो वाक्यमाकर्णयति यः शनैः ४१.
जो खोट्या स्तुतीने आनंदी होतो आणि अशा शब्दांना शांतपणे ऐकतो —
यो भार्यापुत्रमित्राणि बालवृद्धकृशातुरान् ४१.
जो आपली पत्नी, मुले, मित्र, लहान, वृद्ध, अशक्त किंवा आजारी यांना सोडून देतो —
यः स्वयं मृष्टमश्नाति विप्रायान्यत्प्रयच्छति ४१.
जो स्वतः उत्तम अन्न खातो आणि ब्राह्मणाला दुसरे काही देतो —
नियमान्स्वयमादाय ये त्यजंत्यजितेंद्रियाः ४१.
जे स्वतः संकल्प घेतात पण इंद्रियांवर ताबा नसल्यामुळे ते सोडून देतात —
दुर्बलान्नैव पुष्णंति प्रणष्टार्था द्विषंति च ४१.
जे दुर्बळांना पोसत नाहीत आणि ज्यांचे धन गेले आहे त्यांना द्वेष करतात —
तेषा मदत्त्वा चाश्रंति चिकित्संति न रोगिणः ४१.
ते माझ्याकडून पैसे घेतल्याशिवाय औषध देत नाहीत, आजारी माणसाची सेवा करत नाहीत —
हीनवर्णात्मवृत्तिश्च वैद्यो धर्मध्वजी च यः ४१.
ज्याचा स्वभाव किंवा उपजीविका नीच आहे असा वैद्य, आणि जो फक्त बाहेरून धर्मात्मा भासतो —
सदा दण्डरुचिर्यश्च यो वा दण्डरुचिर्न हि ४१.
जो नेहमी शिक्षा देण्यास उत्सुक असतो किंवा जो शिक्षा देण्यास उत्सुक नसतो —
यस्य राज्ञः प्रजा राष्ट्रे पच्यते नरकेषु सः ४१.
ज्या राजाच्या राज्यातील प्रजा दुःख भोगते, तो राजा स्वतः नरकात यातना भोगतो.
आलस्योपहतो राजा व्यसनी नरकं व्रजेत् ४१.
आळस आणि वाईट सवयींनी ग्रासलेला राजा नरकात जातो.
यद्वातद्वा परद्रव्यमपि सर्षपमात्रकम् ४१.
दुसऱ्याचं अगदी मोहरीएवढं लहानसुद्धा धन, बलपूर्वक किंवा फसवणूक करून घेतलं,