ततः पुनः स्कंदमाह प्रहृष्टः केशवोऽरिहा ३२.
मग शत्रूंचा संहार करणारा, आनंदित केशव पुन्हा स्कंदाला म्हणाला:
क्रौंचपर्वतमादाय देवसंघान्प्रबाधते जहि तं पापसंकल्पं क्रौंचस्थं शक्तिवेगतः॥ ३२.
तो क्रौंच पर्वत उचलून देवांना त्रास देतो आहे; क्रौंचावर राहणाऱ्या त्या पापी विचाराच्या दैत्याला आपल्या शक्तीच्या वेगाने ठार मार.
ततः क्रौंचं महातेजा नानाव्यालविनादितम् ३२.
मग तेजस्वी स्कंद क्रौंच पर्वताजवळ गेला, जिथे अनेक सर्पांचे आवाज घुमत होते.
तत्र व्यालसहस्राणि दैत्यकोट्ययुतं तथा ३२.
तेथे हजारो सर्प आणि कोट्यवधी दैत्य होते.
अद्यापि छिद्रं तत्पार्थ क्रौंचस्य परिवर्तते॥ ३२.
अजूनही, पार्था, त्या क्रौंच पर्वतावरची ती फट तशीच आहे.
येन हंसाश्च क्रौंचाश्च मानसाय प्रयांति च प्रत्यायाति मनः साधोराहृतं प्रहितं तथा॥ ३२.
त्यातून हंस आणि क्रौंच पक्षी मानस सरोवराकडे जातात, आणि जसा सज्जनाचा मनही खेचले गेले किंवा पाठवले गेले तरी पुन्हा परत येते.
ततो हरींद्रप्रमुखाः प्रतुष्टुवुर्ननृतुश्च रंभाप्रमुखा वरांगनाः ३२.
मग इंद्रासह सर्व देवांनी त्याची स्तुती केली आणि रंभा व इतर सुंदर अप्सरांनी गाणे व नृत्य केले.
ततस्तं गिरिवर्ष्माणं पतितं वसुधोपरि ३३.
मग त्यांनी तो विशाल पर्वत पृथ्वीवर पडलेला पाहिला.
दृष्ट्वा देवा विस्मितास्ते जयं जगुस्तथा मुहुः ३३.
हे पाहून देव चकित झाले आणि पुन्हा पुन्हा विजयाचा जयघोष करू लागले.
उत्थाय तारको दैत्यः कदा चिन्नो निहंति चेत् ३३.
तारकासुर उठून विचार करू लागला, 'कधी तरी मी मारला जाईन का?'
आसीद्दीनमनाः पार्थ शुशोच च महामतिः ३३.
तो खिन्न मनाने बसला, पार्था, आणि त्या बुद्धिमान दैत्याने शोक केला.
शोच्यं पातकिनं मां च संस्तुवध्वं कथं सुराः ३३.
मी पापी असूनही, दु:ख आणि नाशाला पात्र असताना, देवांनो, तुम्ही माझी स्तुती का करता?
स तु रुद्रांशजः प्रोक्तस्तस्य द्रुह्यन्न रुद्रँवत् ३३.
पण जो रुद्राचा अंश मानला जातो, तो त्याच्याशी फसवणूक करतो, जसं कोणी रुद्राशी करावं.
वीरं हि पुरुषं हत्वा गोसहस्रेण मुच्यते ३३.
खरं तर, एखाद्या शूर पुरुषाचा वध केल्यावर, हजार गायी दान केल्याने त्यातून मुक्ती मिळते.
पापशीलस्य हनने दोषो यद्यपि नास्ति च ३३.
पापी स्वभावाच्या माणसाचा वध केला तरी त्यात दोष नाही.
तदहं श्रोतुमिच्छामि प्रायाश्चित्तं च किंचन ३३.
म्हणून मला हे ऐकायचं आहे की, यासाठी कोणतं प्रायश्चित्त आहे.
इति संशोचतस्तस्य शिवपुत्रस्य धीमतः ३३.
असं म्हणत असताना, शंकरपुत्र बुद्धिमान शोक करत होता.
श्रुतिः स्मृतिश्चेतिहासाः पुराणं च शिवात्मज ३३.
श्रुती, स्मृती, इतिहास आणि पुराण, हे सर्व, हे शंकरपुत्रा,
स्वप्राणान्यः परप्राणैः प्रपुष्णात्यघृणः पुमान् ३३.
जो माणूस दुसऱ्यांच्या जीवावर आपला जीव जगवतो आणि ज्याच्यात दया नाही—
अन्नादे भ्रूणहा मार्ष्टि पत्यौ भार्या पचारिणी ३३.
जे अन्न खातात, गर्भहत्ये करणारे, आणि पतीला धोका देणारी स्त्री—
पापिनं पुरुषं यो हि समर्थो न निहंति च ३३.
जो पापी माणसाचा वध करू शकतो, पण करत नाही,
पापिनो यदि वध्यंते नैव पालनसंस्थितैः ३३.
जे रक्षणासाठी आहेत, त्यांनी जर पाप्यांचा वध केला नाही,
कथं यज्ञाश्च वेदाश्च वर्तते विश्वधारकाः ३३.
मग यज्ञ आणि वेद, जे सृष्टीला आधार देतात, ते कसे टिकतील?
अथ चेद्रुद्रभक्तेषु बहुमानस्तव प्रभो ३३.
पण प्रभो, जर तुला रुद्रभक्तांबद्दल मोठा आदर असेल,
आजन्मसंभवैः पापैः पुमान्येन विमुच्यते ३३.
माणूस जन्मापासून साचलेल्या पापांपासून त्याने मुक्त होतो.
कृते पापेऽनुतापो वै यस्य स्कन्द प्रजायते ३३.
स्कंदा, ज्याच्या मनात पाप केल्यानंतर खंत निर्माण होते,
न यस्यालमपि ब्रह्मामहिमानं विवर्णितुम् ३३.
ब्रह्मदेवाचं महत्त्व पूर्णपणे सांगू शकेल असा कोणीही नाही.
अकांडे यच्च ब्रह्मांडक्षयोद्युक्तं हलाहलम् ३३.
आणि जे कालयुगाच्या शेवटी ब्रह्मांडाच्या नाशासाठी तयार झालेलं घातक विष आहे—
दुःखतांडवदीनोऽभूदण्डसंकीर्णमानसः ३३.
तो जगाच्या दुःखाने ग्रासलेला, मनाने व्याकुळ झाला.
वियद्व्यापी सुरसरित्प्रवाहो विप्रुषाकृतिः ३३.
जो आकाशात व्यापलेला आहे, ज्याचं रूप दिव्य नदीच्या प्रवाहासारखं आहे, आणि जो पाण्याच्या थेंबासारखा आहे.