ततस्तार्क्षअयं समारुद्य हरिस्तस्मिन्महारणे ३२.
मग हरि गरुडावर बसून त्या मोठ्या अरण्यात गेला.
लोहितांबरसंवीतो लोहितस्रग्विभूषणः ३२.
तो लाल वस्त्र घातलेला, लाल हार आणि दागिने घातलेला होता.
भुजेन तोलयञ्छक्तिं सर्वभूतानि कम्पयन् ३२.
त्याने आपल्या हाताने शूल फिरवले आणि सर्व जीव थरथर कापू लागले.
तिष्ठतिष्ठ सुदुर्बुद्धे जीवितं ते मयि स्थितम् ३२.
थांब, थांब, वाईट बुद्धी असलेल्या! तुझे प्राण माझ्या हातात आहेत.
यत्ते सुनिष्ठुरत्वं च धर्मे देवेषु गोषु च ३२.
धर्म, देव आणि गायी यांच्याविषयी तुझी ती अतिशय निर्दयता —
एवमुक्ते गुहेनाथ निवृत्तस्यास्य भारत ३२.
गुहाने हे बोलल्यावर, तो मागे सरला, भारत.
तेजसा भासयंती तमध ऊर्ध्वं दिशो दश ३२.
त्याच्या तेजाने तो प्रदेश आणि वरखाली दहा दिशा उजळून निघाल्या.
अहं शक्तिर्गुहाख्याता भूतलेषु सदा स्थिता ३२.
मी ही शक्ती आहे, जिला गुहा म्हणतात, जी नेहमी पृथ्वीवरील सर्व जीवांमध्ये वास करते.
सुरेषु सर्वेषु वसामि चाहं विप्रेषु शास्त्रार्थरतेषु चाहम् ३२.
मी सर्व देवांमध्ये राहतो आणि शास्त्राच्या अर्थात रमणाऱ्या ब्राह्मणांमध्येही मी असतो.
तदस्य पुण्यसंघस्य संप्राप्तोद्यावधिर्गुह ३२.
गुहा, या पुण्यसंचयामुळे स्वर्गाची मर्यादा गाठली गेली आहे.
तस्यां ततो निर्गतायां दैत्यशीर्षं व्यकम्पयत् ३२.
ती तिथून निघून गेल्यावर, दैत्याचे डोके थरथरले.
एतस्मिन्नंतरे शक्तिं सोऽक्षिपद्गिरिजात्मजः ३२.
इतक्यात, गिरिजेचा मुलगा आपली शक्ती फेकतो.
कल्पांभोधिसमुन्नादां दिधक्षंतीं जगद्यथा ३२.
कल्पाच्या मेघासारखा गजर करत, जग जाळण्याची इच्छा बाळगून,
दारणीं पर्वतानां च सर्वसत्त्वबलाधिकाम् ३२.
ती पर्वत फाडू शकणारी आणि सर्व सत्त्वांच्या बळापेक्षा अधिक शक्तिशाली होती.
धर्मश्चेद्बलवाँल्लोके धर्मो जयति चेत्सदा ३२.
जर धर्माला जगात ताकद असेल, तर नेहमी धर्माचाच विजय होतो.
सा कुमारभुजोत्सृष्टा दुर्निवार्या दुरासदा ३२.
कुमाराच्या हातून सोडलेले ते अस्त्र थांबवता येणारे नव्हते आणि त्याला कोणीही सामोरे जाऊ शकत नव्हते.
निःसृत्य जलकल्लोलपूर्विका स्कंदमाययौ नादयन्वसुधां सर्वां पपातायोमुखो मृतः॥ ३२.
पाण्याच्या लाटांसह बाहेर येऊन, ते अस्त्र स्कंदाजवळ आले, संपूर्ण पृथ्वीवर आवाज करत गेले आणि लोखंडाच्या चेहऱ्याच्या दैत्यावर आदळले, त्यामुळे तो मेला.
एवं प्रताप्य त्रैलोक्यं निर्जित्य बहुशः सुरान् ३२.
अशा प्रकारे, तीनही लोकांना तापवून आणि देवांना वारंवार जिंकून,
एतस्मिन्निहते दैत्ये प्रहर्षं विश्वमाययौ॥ ३२.
तो दैत्य मारला गेल्यावर, सगळ्या विश्वात आनंद पसरला.
ववुर्वातास्तथा पुण्याः सुप्रभोभूद्दिवाकरः ३२.
पवित्र वारे वाहू लागले आणि सूर्य तेजस्वीपणे चमकू लागला.
ततः पुनः स्कंदमाह प्रहृष्टः केशवोऽरिहा ३२.
मग शत्रूंचा संहार करणारा, आनंदित केशव पुन्हा स्कंदाला म्हणाला:
क्रौंचपर्वतमादाय देवसंघान्प्रबाधते जहि तं पापसंकल्पं क्रौंचस्थं शक्तिवेगतः॥ ३२.
तो क्रौंच पर्वत उचलून देवांना त्रास देतो आहे; क्रौंचावर राहणाऱ्या त्या पापी विचाराच्या दैत्याला आपल्या शक्तीच्या वेगाने ठार मार.
ततः क्रौंचं महातेजा नानाव्यालविनादितम् ३२.
मग तेजस्वी स्कंद क्रौंच पर्वताजवळ गेला, जिथे अनेक सर्पांचे आवाज घुमत होते.
तत्र व्यालसहस्राणि दैत्यकोट्ययुतं तथा ३२.
तेथे हजारो सर्प आणि कोट्यवधी दैत्य होते.
अद्यापि छिद्रं तत्पार्थ क्रौंचस्य परिवर्तते॥ ३२.
अजूनही, पार्था, त्या क्रौंच पर्वतावरची ती फट तशीच आहे.
येन हंसाश्च क्रौंचाश्च मानसाय प्रयांति च प्रत्यायाति मनः साधोराहृतं प्रहितं तथा॥ ३२.
त्यातून हंस आणि क्रौंच पक्षी मानस सरोवराकडे जातात, आणि जसा सज्जनाचा मनही खेचले गेले किंवा पाठवले गेले तरी पुन्हा परत येते.
ततो हरींद्रप्रमुखाः प्रतुष्टुवुर्ननृतुश्च रंभाप्रमुखा वरांगनाः ३२.
मग इंद्रासह सर्व देवांनी त्याची स्तुती केली आणि रंभा व इतर सुंदर अप्सरांनी गाणे व नृत्य केले.
ततस्तं गिरिवर्ष्माणं पतितं वसुधोपरि ३३.
मग त्यांनी तो विशाल पर्वत पृथ्वीवर पडलेला पाहिला.
दृष्ट्वा देवा विस्मितास्ते जयं जगुस्तथा मुहुः ३३.
हे पाहून देव चकित झाले आणि पुन्हा पुन्हा विजयाचा जयघोष करू लागले.
उत्थाय तारको दैत्यः कदा चिन्नो निहंति चेत् ३३.
तारकासुर उठून विचार करू लागला, 'कधी तरी मी मारला जाईन का?'