दंडं यमादुपादाय मूर्ध्न्याहत्य न्यपातयत् ३२.
त्याने यमाचा दंड उचलून डोक्यावर मारला आणि तो खाली फेकला.
वरुणात्पाशमादाय तेन बद्धा न्यपातयत् ३२.
त्याने वरुणाचा फास घेऊन त्याने बांधून खाली पाडले.
फूल्कारैरुद्धतं वह्निं शमयामास तारकः ३२.
तारकाने फुंकर देऊन पेटलेली आग शांत केली.
शूलैरेव तथा रुद्राः साध्याश्च धनुषार्दिताः ३२.
त्याचप्रमाणे रुद्र आणि साध्यांना शूल आणि बाणांनी घायाळ केले.
रेणुनाच्छाद्य चंद्रार्कौ वल्मीकस्थाविवेक्षितौ ३२.
त्याने धुळीने चंद्र आणि सूर्य झाकून टाकले, त्यामुळे ते वाळवीच्या घरासारखे ओळखू येईनासे झाले.
सविषाश्च कृता नागा निर्विषाः पादकुट्टनैः ३२.
सापांना विषारी केले, आणि ज्यांना विष नव्हते त्यांना पायाने चिरडून टाकले.
एवं तद्देवसैन्यं च हाहाभूतमचेतनम् ३२.
अशा प्रकारे त्या देवांच्या सैन्याचे हाल झाले, ते बेशुद्ध आणि जिवंतपणीच मृत झाले.
ततश्चांतर्दधे सद्यः प्रहसन्निव केशवः ३२.
तेव्हा केशव अचानक हसतच तिथून अदृश्य झाला.
अपश्यंस्तारको विष्णुं पुनर्वृषभवा हनम् ३२.
तारकाला विष्णू दिसला नाही, पण पुन्हा वृषभातून जन्मलेला संहारक दिसला.
अचिरांशुरिवालक्ष्यो लक्ष्योथ भगवान्हरिः ३२.
भगवान हरि क्षणभर चमकणाऱ्या किरणासारखा दिसला आणि मग तो लक्ष्य झाला.
पलायध्वमहो देवाः शक्तिश्चेद्वः पलायितुम् ३२.
देवतांनो, पळा! जर तुमच्यात पळण्याची शक्ती असेल तर.
किं न श्रुतः पुरा गीतः श्लोकः स्वायंभुवेन यः अपस्मारीषु चैवापि सर्वे ते संशयं गताः॥ ३२.
स्वायंभुवाने पूर्वी गायलेला श्लोक तुम्ही ऐकला नाही का? ज्यांना अपस्मार झाला आहे, ते सगळे शंका धरतात.
प्रत्यक्षं तदिदं सर्वमाधुना चात्र दृस्यते॥ ३२.
हे सर्व आता तुमच्या डोळ्यांसमोर स्पष्टपणे दिसत आहे.
अज्ञासिष्म पुरैवैतद्रुद्रभक्तं न हंत्यसौ ३२.
हे आपल्याला आधीच माहीत होते: जो रुद्राचा भक्त आहे, त्याचा वध होत नाही.
अथैष यदि दैत्येंद्रं न निहंति कुबुद्धिमान् ३२.
जर हा दैत्यांचा राजा मारत नाही, तर तो खोट्या बुद्धीचा आहे.
अद्य मे विपुलं बाह्वोर्बलं पश्यत दैत्याधमं नाशयामि मुष्टिनैकेन पश्यत॥ ३२.
आज माझ्या हातांची मोठी ताकद पाहा; मी त्या नीच दैत्याचा एकाच मुठीने नाश करतो—पाहा!
मया हि दक्षिणो बाहुर्दत्तश्च भवतां सदा ३२.
माझा उजवा हात नेहमीच तुमच्यासाठी दिला आहे.
येंऽबरे ये च पाताले भुवि ये च महासुराः ३२.
जे आकाशात आहेत, जे पाताळात आहेत, जे पृथ्वीवर आहेत आणि जे मोठे असुर आहेत.
एवमुक्ता जगन्नाथो मुष्टिमुद्यम्य दक्षिणम् ३२.
असं म्हणून जगाचा स्वामी उजवा मुठ उंचावला.
तस्मिन्धावति गोविंदे चचाल भुवनत्रयम् ३२.
गोविंद धावताच तिन्ही लोकं थरथर कापू लागली.
धावतश्चापि कल्पांतं रुद्रकल्पस्य तस्य याः ३२.
तो धावत असताना, रुद्रकल्पाच्या अखेरपर्यंत, सगळं जग हलत राहिलं.
ततोंऽतरिक्षे वाचश्च प्रोचुः सिद्धाः स्वयं तदा ३२.
तेव्हा आकाशात सिद्धांनी स्वतः बोलायला सुरुवात केली.
अनादृत्येव तद्वाक्यं ब्रुवन्नान्यत्करोम्यहम् ३२.
त्यांच्या त्या बोलण्याकडे दुर्लक्ष करून तो म्हणाला, 'मी काहीतरी वेगळं करीन.'
उवाच वाचं साधूंश्च यत्नात्पालयतां फलम् ३२.
त्याने बोलून सज्जनांना सांगितलं, 'प्रयत्न करणाऱ्यांना फळ मिळतं.'
अथापश्यन्महासेनो रुद्रं यांतं च तारकम् ३२.
मग महासेनाने रुद्र आणि तारक निघून जाताना पाहिले.
जगच्च क्षुब्धमत्यर्थं स्वां प्रतिज्ञां पुरा कृताम् ३२.
सगळं जग फारच अस्वस्थ झालं, कारण आधी घेतलेली शपथ आठवली.
आकाशवाणीं श्रृण्वंश्च किं स्कन्द त्वं विषीदसी ३२.
आकाशवाणी ऐकू आली, 'स्कंदा, तू का निराश झालास?'
स्थापयेर्लिगमीशस्य मोक्षो हत्याशतैरपि ३२.
ईश्वराचं लिंग स्थापण कर; शंभर हत्या जरी केल्या तरी मुक्ती मिळते.
अथोत्प्लुत्य मयूरात्स प्रहसन्निव केशवम् ३२.
मग तो मयूरावरून उडी मारून हसत केशवाकडे पाहू लागला.
जानामि त्वामहं विष्णो महाबुद्धिपराक्रमम् ३२.
मी तुला ओळखतो, विष्णू, तुझं मोठं बुद्धिमत्त आणि शौर्य आहे.