पर्वतैश्च शतघ्नीभिरायसैः परिधैरपि ३२.
डोंगर, शतघ्नी आणि लोखंडी गदा यांच्या साहाय्याने—
असुरैर्वध्यमाने तु पावकैरिव काननम् ३२.
राक्षसांनी जणू जळत्या आगीत जसा जंगलाचा नाश होतो तसा संहार केला—
ते भिन्नास्थिशि रोदेहाः प्राद्रवंत दिवौकसः ३२.
त्यांची हाडे तुटली, देह विदीर्ण झाले आणि स्वर्गवासी पळून गेले—
अथ तद्विद्रुतं सैन्यं दृष्ट्वाः पुरंदरः ३२.
मग ते सैन्य पळताना पाहून पुरंदराने—
भयं त्यजत भद्रं वः शुराः शस्त्राणि गृह्णत ३२.
भय सोडा, तुम्हाला शुभेच्छा! शूरवीरांनो, शस्त्रे उचला—
एष कालानलप्रख्यो मयूरं समुपस्थितः ३२.
हा काळाग्नीप्रमाणे तेजस्वी असलेला, मोराकडे येऊन पोहोचला आहे—
शक्रस्य वचनं श्रुत्वा समाश्वस्ता दिवोकसः ३२.
शक्राची वचने ऐकून स्वर्गवासी धीरावले—
कालनेमिर्महेन्द्रेण संयुगे समयुज्यत ३२.
कालनेमिने महेंद्राशी रणात सामना केला—
कुजंभो विष्णुना चैव तावत्य क्षौहिणीवृतः ३२.
कुजंभ, एवढ्या मोठ्या सैन्याने वेढलेला, विष्णूंसह—
प्रत्ययुध्यंतं दैत्येंद्रेः साध्याश्च वसुभिः सह ३२.
साध्यांनी आणि वसूंनी मिळून दैत्यराजावर प्रतिकार केला—
उत्सृज्य सहसा पार्थ ऐरावणशिरःस्थितः ३२.
अचानक आपली जागा सोडून, पार्था, तो ऐरावताच्या डोक्यावर जाऊन उभा राहिला.
शक्रं च चघ्ने विनदन्पेततुस्तावुभौ भुवि ३२.
त्याने मोठ्याने गर्जना करत इंद्रावर आघात केला आणि दोघेही जमिनीवर कोसळले.
रथमाश्रित्य भूयोपि तारकाभिमुखो ययौ ३२.
पुन्हा एकदा आपल्या रथावर चढून तो तारकाच्या दिशेने पुढे गेला.
ह्रियते ह्रियते राजा त्राता कोऽपि न विद्यते ३२.
राजा पकडला जात आहे, पकडला जात आहे—त्याला वाचवायला कुणीच नाही.
बाणैः ससैन्यं कृत्वा च जंभकं गृध्रमोदनम् ३२.
त्याने बाणांनी जंभक आणि गृध्रमोदन यांच्यासह त्यांची सैन्येही घायाळ केली.
किमेतेन महेन्द्रेण मया युध्यस्व दानव ३२.
तुला हा मोठा इंद्र कशाला उपयोगाचा? दानवा, माझ्याशी लढ.
नग्नेन सह को युध्येद्धतेनापि च येन वा ३२.
कोण नग्न, थकलेला किंवा अशा अवस्थेत असलेल्या कोणासोबत लढेल?
आत्मनस्तु समं किंचिद्विलोक्य सुदुर्मते ३२.
अरे वाईट बुद्धीच्या, स्वतःसारखा कुणीतरी बघ आणि मग विचार कर.
ततः कुमारः सहसा मयूरस्थोऽभ्यधावत ३२.
तेव्हा कुमाराने आपल्या मोरावर बसून झपाट्याने पुढे धाव घेतली.
ततो हरिः स्कंदमाह किमेतेन तव प्रभो ३२.
मग हरीने स्कंदाला विचारले, 'हे प्रभो, तुला याच्याशी काय देणेघेणे?'
एवमुक्त्वा निवार्यैनं केशवो गरुडस्थितः ३२.
असं म्हणून, गरुडावर उभा राहून केशवाने त्याला थांबवले.
स तैर्बाणैस्ताड्यमानो वज्रैरिव महासुरः ३२.
त्या महान असुरावर त्यांच्या बाणांनी जणू वज्रप्रहारासारखे आघात झाले.
यान्यान्बाणान्हरिर्दिव्यानस्त्राणि च मुमोच ह ३२.
हरीने अनेक दिव्य बाण आणि अस्त्रे सोडली.
ततः कौमोदकीं गृह्य क्षिप्रकारी जनार्दनः ३२.
मग जनार्दनाने पटकन कौमुदकी गदा उचलली.
ततो रथादवप्लुत्य विवृत्य वदनं महत् ३२.
मग तो रथावरून उडी मारून खाली उतरला आणि आपले मोठे तोंड उघडले.
ततोऽभूत्सर्वदेवानां विमोहो जगतामपि ३२.
तेव्हा सर्व देवतांमध्ये आणि जगातही गोंधळ निर्माण झाला.
कालनेमिर्नश्चैव प्रानृत्यत महारणे ३२.
कालनिमी नष्ट झाला आणि त्या महान रणभूमीत नाचू लागला.
कुक्षिं विदार्य चक्रेण भास्करोऽभादिवोदितः ३२.
त्याच्या पोटात चक्र घुसवून फाडल्यावर, सूर्य जणू उगवत असल्यासारखा प्रकट झाला.
पातालस्य तलं निन्ये तत्र शिश्ये स काष्ठवत् ३२.
त्याला पाताळाच्या तळाशी नेलं आणि तिथे तो लाकडासारखा निपचित पडून राहिला.
प्रमोदितास्तथा देवा विमोहास्तत्क्षणाद्बभुः ३२.
देवांना फार आनंद झाला आणि दैत्य त्या क्षणी गोंधळून गेले.