मामादिश्यासुरेन्द्राय प्राहिणोद्दौत्ययोग्यकम् ३१.
तू मला आदेश दिल्यावर मी असुरांच्या राजाकडे योग्य कार्यासाठी गेलो.
प्रासादे स्त्रीसहस्राणां प्रावोचं मध्यतोऽप्यहम् ३१.
राजमहालात, हजारो स्त्रियांच्या मध्ये, मी मधोमध बोललो.
यज्जगद्दलनादाप्तं किल्बिषं दानव त्वया ३१.
दानवा, जगाचा नाश करून मिळवलेले पाप तुझ्यावर आहे.
शीघ्रं निःसर पापिष्ठ निःसरिष्यसि चेन्न हि ३१.
अत्यंत दुष्टा, लवकर बाहेर जा; नाहीतर तुला हाकलले जाईल.
इति श्रुत्वा रूक्षवाचं क्रुद्धः स्त्रीगणसंवृतः ३१.
ती कठोर शब्दं ऐकून तो रागावला, आणि आजूबाजूला अनेक स्त्रिया होत्या.
व्याकुलस्तत्र वृत्तांतं कुमाराय न्यवेदयम् ३१.
तो अस्वस्थ झाला आणि तिथे घडलेली घटना कुमाराला सांगितली.
नालब्ध संश्रयः शक्रो वक्तुमेतदिहार्हति ३१.
इंद्राला कुठेच आश्रय मिळाला नाही, म्हणून त्याने हे बोलू नये.
एवं विचिंत्य चोत्थाय गवाक्षं सोध्यरोहत ३१.
अशी विचार करून तो उठला आणि खिडकीपाशी गेला.
अपश्यद्देवसैन्यं स दिवं भूमिं च संवृतम् ३१.
त्याने देवांची सेना आकाश आणि पृथ्वी व्यापलेली पाहिली.
विमानैश्चाद्भुताकारैः किंनरोद्गीतनादितैः ३१.
विचित्र विमानांनी आणि किंनरांच्या गाण्यांनी निनादलेली ती सेना होती.
अक्षोभ्यामिव तां सेनां दृष्ट्वा सोऽचिंतयत्तदा ३१.
ती सेना हलवता येणार नाही अशी वाटली, ते पाहून तो त्या क्षणी विचार करू लागला.
इति चिंतापरो दैत्यः शुश्राव कटुकाक्षरम् ३१.
अशा विचारात गुंतलेला असताना त्या दैत्याने कठोर शब्द ऐकले.
नमो नमस्तेस्तु मनोरमाय नमोस्तु ते साधुभयापहाय ३१.
मन मोहून टाकणाऱ्या प्रभू, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार! सज्जनांच्या भीती दूर करणाऱ्या तुला नमस्कार!
श्रुत्वैतं संस्तवं दैत्यः संघुष्टं देवबंदिभिः ३२.
देवतांच्या स्तुत्यांचा गजर ऐकून तो दैत्य—
श्रुत्वा स क्लिन्नसर्वांगो द्वाःस्थं राजा वचोऽब्रवीत् ३२.
ते ऐकून, त्याचे संपूर्ण शरीर ओलावले आणि राजाने द्वारपालाला सांगितले.
ततस्ते राजवचनात्कालनेमि मुखागताः ३२.
मग राजाच्या आज्ञेने ते सर्व कालनेमीकडे गेले.
यैः शत्रुसंभवा वार्ता कापि न श्रीवितस्त्वहम् हितं मन्त्रयते राज्ञस्तेन मंत्री निगद्यते॥ ३२.
ज्याच्याकडून शत्रूंच्या बातम्या मिळत नाहीत, तो खरा मंत्री नाही; जो राजाच्या हिताचा सल्ला देतो, तोच मंत्री म्हणावा.
को जानाति सुरान्दीनान्दैत्यानामिति नो मतिः॥ ३२.
देव किंवा दैत्य यांच्या मनात काय आहे, हे कोणाला ठाऊक आहे? अशीच आमची समजूत आहे.
मा विषीद महाराज वयं जेष्यामहे सुरान् ३२.
राजा, चिंता करू नकोस; आपण देवांवर विजय मिळवू.
सर्वमेतत्सुसाध्यं च भेरी संताड्यतां दृढम् ३२.
हे सर्व सहज शक्य आहे; रणबेरी जोरात वाजवा.
भृशं संताडिता भेरी कंपयामास सा जगत् ३२.
ती रणबेरी जोरात वाजवली गेली आणि त्यामुळे सगळे जग थरथरले.
निम्नगाभ्यः समुद्रेभ्यः पातालेभ्योंऽबरादपि ३२.
नद्यांपासून, समुद्रांपासून, पाताळातून आणि अगदी आकाशातूनही—
कोटिकोटिसहस्रैस्तु परार्धैर्दशभिः शतैः ३२.
दहा कोटी कोटी सहस्र आणि शंभर परार्ध एवढ्या मोठ्या संख्येने—
चतुर्योजनविस्तीर्णे नानाश्चर्यसमन्विते ३२.
चार योजन रुंद आणि अनेक अद्भुत गोष्टींनी भरलेल्या भूमीत—
एतस्मिन्नंतरे पार्थ क्रुद्धैः स्कन्दस्य पार्षदैः ३२.
या दरम्यान, पार्था, स्कंदाच्या सेवकांनी रागाने—
ततश्चचाल वसुधा देवी सवनकानना ३२.
मग पृथ्वी देवी आपल्या सर्व वन-उद्यानांसह थरथरू लागली—
तमोभूतं जगच्चसीद्गृध्रैर्व्याप्तं नभोऽभवत् ३२.
संपूर्ण जग अंधाराने वेढले गेले आणि आकाश गिधाडांनी भरून गेले—
कालनेमिमुखं पार्थ अदृश्यत महद्बलम् ३२.
पार्था, कालनेमिच्या पुढेमागे असलेली ती प्रचंड सेना दिसली—
अभ्यद्रवद्रणे देवान्भगवंतं च शंकरम् ३२.
ते देवांवर आणि भगवंत शंकरांवर युद्धात तुटून पडले—
जयातु लशक्तिदीधितिपिंजररुचारुणमंडलभुजोद्भासितदेवसैन्य पुरवनकुमुदकाननविकासनेंदो कुमारनाथ जय दितिकुलमहोदधिवडवानल मधुररवमयूररवासुरमुकुटकूटकुट्टितचरणनखांकुर महासेन तारकवंशशुष्कतृमदावानल योगीश्वरयॉ योगिजनहृदयगगनविततचिंतासंतानसंतमसनोदनखरकिरणकल्पनखनिकरविराजितचरणकमल स्कन्द जय बाल सप्तवासर भुवनावलिशोकसंदहन॥ ३१.
जय हो कुमारनाथा! तुझ्या तेजस्वी भुजांनी देवांची सेना उजळली आहे, तुझ्या प्रकाशाने नगरातील आणि वनातील कमळे फुलतात, तू देवसेनेच्या आनंदाचा चंद्र आहेस, दैत्यांच्या महासागरात अग्निसारखा आहेस, तुझ्या मोराच्या मधुर आवाजाने दैत्यांच्या मुकुटांचे शिखर तुटतात, योग्यांच्या हृदयातील चिंता दूर करणाऱ्या तुझ्या चरणकमळांना नमस्कार, स्कंदा, सात रात्रींचा बालक, तू सर्व लोकांचे दुःख जाळतोस — तुझ्या विजयासाठी जयजयकार!