राक्षसाश्चान्यदेवाश्च गन्धर्वा भुजगास्तथा ३१.
राक्षस, इतर देव, गंधर्व आणि सर्पही तिथे होते.
नक्षत्राणि ग्रहाश्चैव जंगमं स्थावरं तथा ३१.
नक्षत्रे, ग्रह आणि जंगम-स्थावर सर्व प्राणीही तिथे होते.
सर्वेषां पृष्ठतश्चासीत्तार्क्ष्यस्थो बुद्धिमान्हरिः ३१.
सर्वांच्या मागे गरुडावर बसलेला बुद्धिमान हरि होता.
एवं सैन्यसमोपेत उत्तरं तटमागतः ३१.
अशा प्रकारे सैन्यासह तो उत्तरेकडील किनाऱ्यावर पोहोचला.
स तारकपुरस्यापि पश्यनृद्धि मनुत्तमाम् ३१.
त्याने तारकाच्या नगराची अद्वितीय समृद्धी पाहिली.
स्थितः पश्यन्स शुशुभे मयूरस्थो गुहस्तदा ३१.
मयूरावर बसलेला गुह तिथे उभा राहून पाहत असताना तेजाने उजळून निघाला.
वीज्यमानश्चामराभ्यां वाय्वग्रिभ्यां महाद्युतिः ३१.
महातेजस्वी त्याला दोन चामरांनी, वाऱ्याच्या झुळुकीने, वाऱ्यावर फडफडणाऱ्या चामरांनी उडवले जात होते.
ततः प्रणम्य तं शक्रो देव मध्ये वचोऽब्रवीत् ३१.
मग शक्राने त्याला वंदन करून देवांच्या मध्ये असे बोलले.
ये त्वां कालं न जानंति मर्त्या गृहरता इव ३१.
जे माणसे तुला काळ म्हणून ओळखत नाहीत, ती घराच्या मोहात अडकलेल्या गृहस्थांसारखी आहेत.
वीराणामुचितं त्वेतत्कीर्तिदं च महाजने ३१.
हे वीरांना योग्य आहे आणि मोठ्या लोकांत कीर्ती देणारे आहे.
मामादिश्यासुरेन्द्राय प्राहिणोद्दौत्ययोग्यकम् ३१.
तू मला आदेश दिल्यावर मी असुरांच्या राजाकडे योग्य कार्यासाठी गेलो.
प्रासादे स्त्रीसहस्राणां प्रावोचं मध्यतोऽप्यहम् ३१.
राजमहालात, हजारो स्त्रियांच्या मध्ये, मी मधोमध बोललो.
यज्जगद्दलनादाप्तं किल्बिषं दानव त्वया ३१.
दानवा, जगाचा नाश करून मिळवलेले पाप तुझ्यावर आहे.
शीघ्रं निःसर पापिष्ठ निःसरिष्यसि चेन्न हि ३१.
अत्यंत दुष्टा, लवकर बाहेर जा; नाहीतर तुला हाकलले जाईल.
इति श्रुत्वा रूक्षवाचं क्रुद्धः स्त्रीगणसंवृतः ३१.
ती कठोर शब्दं ऐकून तो रागावला, आणि आजूबाजूला अनेक स्त्रिया होत्या.
व्याकुलस्तत्र वृत्तांतं कुमाराय न्यवेदयम् ३१.
तो अस्वस्थ झाला आणि तिथे घडलेली घटना कुमाराला सांगितली.
नालब्ध संश्रयः शक्रो वक्तुमेतदिहार्हति ३१.
इंद्राला कुठेच आश्रय मिळाला नाही, म्हणून त्याने हे बोलू नये.
एवं विचिंत्य चोत्थाय गवाक्षं सोध्यरोहत ३१.
अशी विचार करून तो उठला आणि खिडकीपाशी गेला.
अपश्यद्देवसैन्यं स दिवं भूमिं च संवृतम् ३१.
त्याने देवांची सेना आकाश आणि पृथ्वी व्यापलेली पाहिली.
विमानैश्चाद्भुताकारैः किंनरोद्गीतनादितैः ३१.
विचित्र विमानांनी आणि किंनरांच्या गाण्यांनी निनादलेली ती सेना होती.
अक्षोभ्यामिव तां सेनां दृष्ट्वा सोऽचिंतयत्तदा ३१.
ती सेना हलवता येणार नाही अशी वाटली, ते पाहून तो त्या क्षणी विचार करू लागला.
इति चिंतापरो दैत्यः शुश्राव कटुकाक्षरम् ३१.
अशा विचारात गुंतलेला असताना त्या दैत्याने कठोर शब्द ऐकले.
नमो नमस्तेस्तु मनोरमाय नमोस्तु ते साधुभयापहाय ३१.
मन मोहून टाकणाऱ्या प्रभू, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार! सज्जनांच्या भीती दूर करणाऱ्या तुला नमस्कार!
श्रुत्वैतं संस्तवं दैत्यः संघुष्टं देवबंदिभिः ३२.
देवतांच्या स्तुत्यांचा गजर ऐकून तो दैत्य—
श्रुत्वा स क्लिन्नसर्वांगो द्वाःस्थं राजा वचोऽब्रवीत् ३२.
ते ऐकून, त्याचे संपूर्ण शरीर ओलावले आणि राजाने द्वारपालाला सांगितले.
ततस्ते राजवचनात्कालनेमि मुखागताः ३२.
मग राजाच्या आज्ञेने ते सर्व कालनेमीकडे गेले.
यैः शत्रुसंभवा वार्ता कापि न श्रीवितस्त्वहम् हितं मन्त्रयते राज्ञस्तेन मंत्री निगद्यते॥ ३२.
ज्याच्याकडून शत्रूंच्या बातम्या मिळत नाहीत, तो खरा मंत्री नाही; जो राजाच्या हिताचा सल्ला देतो, तोच मंत्री म्हणावा.
को जानाति सुरान्दीनान्दैत्यानामिति नो मतिः॥ ३२.
देव किंवा दैत्य यांच्या मनात काय आहे, हे कोणाला ठाऊक आहे? अशीच आमची समजूत आहे.
मा विषीद महाराज वयं जेष्यामहे सुरान् ३२.
राजा, चिंता करू नकोस; आपण देवांवर विजय मिळवू.
जयातु लशक्तिदीधितिपिंजररुचारुणमंडलभुजोद्भासितदेवसैन्य पुरवनकुमुदकाननविकासनेंदो कुमारनाथ जय दितिकुलमहोदधिवडवानल मधुररवमयूररवासुरमुकुटकूटकुट्टितचरणनखांकुर महासेन तारकवंशशुष्कतृमदावानल योगीश्वरयॉ योगिजनहृदयगगनविततचिंतासंतानसंतमसनोदनखरकिरणकल्पनखनिकरविराजितचरणकमल स्कन्द जय बाल सप्तवासर भुवनावलिशोकसंदहन॥ ३१.
जय हो कुमारनाथा! तुझ्या तेजस्वी भुजांनी देवांची सेना उजळली आहे, तुझ्या प्रकाशाने नगरातील आणि वनातील कमळे फुलतात, तू देवसेनेच्या आनंदाचा चंद्र आहेस, दैत्यांच्या महासागरात अग्निसारखा आहेस, तुझ्या मोराच्या मधुर आवाजाने दैत्यांच्या मुकुटांचे शिखर तुटतात, योग्यांच्या हृदयातील चिंता दूर करणाऱ्या तुझ्या चरणकमळांना नमस्कार, स्कंदा, सात रात्रींचा बालक, तू सर्व लोकांचे दुःख जाळतोस — तुझ्या विजयासाठी जयजयकार!