एवं वदति सा देवी द्रष्टुं तमुत्सुकाऽभवत् २९.
देवी असे बोलत असताना, तिला त्याला पाहण्याची उत्कंठा वाटू लागली.
वृषभं तत आरुह्य देव्या सह समुत्सुकः २९.
मग वृषभावर बसून तो देवीसोबत उत्सुकतेने निघाला.
ततो ब्रह्मा महासेनं प्रजापतिरथाब्रवीत् २९.
मग ब्रह्मा, प्रजापती, महासेनाला म्हणाला.
अनयोर्वीर्यसंयोगात्तवोत्पत्तिस्तु प्राथमी २९.
त्यांच्या शक्तींच्या संगमातून तुझा जन्म सर्वात प्रथम झाला.
अपूजयदमेयात्मा पितरं मातरं च ताम् २९.
अमाप आत्म्याने आपल्या वडिलांना आणि आईला नम्रतेने वंदन केले.
चिरं जहृषतुश्चोभौ पार्वतीपरमेश्वरौ २९.
पार्वती आणि परमेश्वर दोघेही दीर्घकाळ आनंदित झाले.
देवी प्रकृतिमोक्षं च तुष्टा हर्षपरिप्लुता २९.
देवी आनंदाने भरून, आपली खरी मुक्ती मिळवली.
ऋषिभिस्ताः परित्यक्तास्तं पुत्रेति जगुस्तदा २९.
ऋषींनी त्यांना सोडले आणि त्या वेळी त्याला 'पुत्र' म्हणून संबोधले.
स्वाहा ममेति च प्राह पावकश्च ममेति च २९.
स्वाहा म्हणाली, "तो माझा आहे," आणि अग्नीही म्हणाला, "तो माझाच आहे."
चक्रुस्ते कलहं घोरं विवदंतः परस्परम् २९.
त्यांनी एकमेकांशी जोरदार भांडण सुरू केले.
ततस्तान्प्रहसन्नाह विवादो युज्यते न च २९.
मग तो हसत म्हणाला, "हे भांडण योग्य नाही."
ततः प्राहुश्च षड्देव्यः स्वर्गो नो ह्यक्षयो भवेत् २९.
मग त्या सहा देव्या म्हणाल्या, "आमचं स्वर्गसुख कधीच कमी होऊ नये."
रोहिण्याश्चानुजा स्कंद स्पर्धमानाभिजित्खला २९.
स्कंदा, रोहिणीची धाकटी बहीण अभिजित हे पाहून मत्सराने आणि हट्टीपणाने वागली.
तु. लक्ष्मीनारायणसंहिता [https://sa.wikisource.org/s/1v7e २.३२.१४] ततः प्रभृति मूढोऽस्मि तत्स्थाने स्थापय प्रभो २९.
त्या वेळेपासून मी गोंधळलेलो आहे; प्रभु, मला त्या ठिकाणी स्थिर कर.
नक्षत्रं सप्तशीर्षाभं भाति तद्वह्निदैवतम् तदग्नेः प्रियतां देहि सहवासं सदैव च॥ २९.
सात शिरांचं ज्याचं रूप आहे असं नक्षत्र तेजाने चमकतं; ते अग्नीचं दैवत आहे—त्याला तुझं प्रेम दे आणि नेहमी त्याच्यासोबत राहा.
हव्यं कव्यं च यत्किंचिद्द्विजा होष्यंति पावके॥ २९.
ब्राह्मण जे काही हविर्द्रव्य किंवा पितरांसाठी अर्पण करतात, ते सगळं अग्नितच टाकतात.
तत्ते नाम्ना प्रदास्यंति वासः सार्धं भवेत्तव २९.
ते तुझं नाव घेऊन तुला त्याच्यासोबत राहण्याची जागा देतील.
स चाप्याहाद्यप्रभृति यज्ञभागानवाप्नुहि २९.
आणि त्या वेळेपासून तुला यज्ञातील भाग मिळत राहील.
एवमेवेति तानाह स्कंदस्तद्धि सुदुर्लभम् अभ्यषिंचन्गिरौ तस्मिन्योगिनामादिपत्यके॥ २९.
"तसं असू दे," असं स्कंदाने मान्य केलं, कारण ते फार दुर्मिळ आहे; मग त्यांनी त्या पर्वतावर, योग्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या ठिकाणी, त्याचा अभिषेक केला.
योगीश्वरमिति प्राहुस्ततस्तं योगिनस्तथा २९.
त्या वेळेपासून योग्यांनी त्याला 'योग्यांचा स्वामी' असं म्हणायला सुरुवात केली.
अभिषिक्तेन तेनासौ शुशुभे श्वेतपर्वतः २९.
त्यांच्या अभिषेकामुळे श्वेतपर्वत तेजाने उजळून निघाला.
ततो देवाः सगन्धर्वा नृत्यंत्यप्सरसस्तथा २९.
मग देव, गंधर्व आणि अप्सरा यांनी नृत्य केलं.
एवं सेन्द्रं जगत्सर्वं श्वेतपर्वतसंस्थितम् २९.
अशा प्रकारे, इंद्रासह सगळं जग श्वेतपर्वतावर स्थिर झालं.
ततः स्कन्दः सुरैः सार्धं श्वेतपर्वत मस्तकात् ३०.
मग स्कंद आणि देवगण श्वेतपर्वताच्या शिखरावरून खाली उतरले.
ततः सरस्वतीतीरे यानि भूतानि नारद ३०.
मग, नारद, सरस्वतीच्या काठावर जी काही जीव होती—
उन्मादा ये ह्यपस्माराः पलादाश्च पिशाचकाः ३०.
जे वेड लागलेले, अपस्माराने त्रस्त, पलाद आणि पिशाच्च होते—
यथा ते नैव मर्यादां संत्यजंति दुराशयाः ३०.
ज्याप्रमाणे वाईट हेतू असलेले लोक कधीच नीती सोडत नाहीत,
अप्रकीर्णेन्द्रियं दांतं शुचिं नित्यमतंद्रितम् ३०.
ज्याची इंद्रिये एकत्रित आहेत, जो संयमी, शुद्ध आणि नेहमी जागरूक आहे,
महेश्वरं च ये भक्ता भक्ता नारायणं च ये ३०.
जे लोक महेश्वराचे भक्त आहेत, तसेच जे नारायणाचे भक्त आहेत,
ततः सर्वैः सुरैः सार्धं महीतीरं ययौ गुहः ३०.
मग गुह देव सर्व देवांसह त्या नदीच्या काठी गेला.