अवष्टब्धावथ क्षिप्त्वा पादौ शंकरपाणिना २७.
मग शंकराने हाताने तिला घट्ट धरून तिच्या पायांवर आपलं डोकं टेकवलं.
तस्यां व्रजन्त्यां कोपेन पुनराह पुरांतकः २७.
ती रागाने चालत असताना, नगरांचा संहार करणाऱ्या देवाने पुन्हा बोलायला सुरुवात केली.
हिमाचलस्य श्रृंगैस्तैर्मेघमालाकुलैर्मनः २७.
हिमाचलाच्या ढगांनी वेढलेल्या शिखरांमुळे माझं मन अस्वस्थ झालं आहे.
काठिन्यं कष्टमस्मिंस्ते वनेभ्यो बहुधा गतम् २७.
तुझ्यातली कठोरता आणि कडवटपणा या जंगलांमधून अनेक प्रकारे आले आहेत.
संक्रांतं सर्वमेवैतत्तव देवी हिमाचलात् २७.
हे सगळं, देवी, तुझ्यात हिमाचलापासूनच आलं आहे.
कोपकंपितधूम्रास्या प्रस्फुरद्दशनच्छदा २७.
रागाने थरथरणाऱ्या ओठांनी, धुरकट तोंडाने आणि दात दाखवत ती उभी राहिली.
तवापि दुष्टसंपर्कात्संक्रांतं सर्वमेवहि २७.
खरंच, वाईट संगतीमुळे हे सगळं तुझ्यात आलं आहे.
हृत्कालुष्यं शशांकात्ते दुर्बोधत्वं वृषादपि २७.
चंद्रापासून तुझ्या मनात कलुषता आली, आणि वृषभापासून समजून घेण्याची कठीणता मिळाली.
श्मशानवास आसीस्त्वं नग्नत्वान्न तव त्रपा २७.
तू स्मशानात राहिलीस; उघडं राहिल्यामुळे तुला लाज वाटत नाही.
व्रजंती गिरिजाऽपश्यत्सखीं मातुर्महाप्रभाम् २८.
गिरिजा चालत असताना तिला तिच्या आईची सामर्थ्यशाली सखी दिसली.
सापि दृष्ट्वा गिरिसुतां स्नेहविक्लवमानसा २८.
ती सखी, पर्वतराजकन्येला पाहून, प्रेमाने ओथंबून गेली.
सा चास्यै सर्वमाचख्यौ शंकरात्कोपकारणम् २८.
तिने गिरिजेला सर्व काही सांगितलं—शंकरावर राग का आला हेही सांगितलं.
नित्यं शैलाधिराजस्य देवता त्वमनिंदिते २८.
हे निष्पापे, तू नेहमीच पर्वतराजाची देवी आहेस.
तदहं संप्रवक्ष्यामि यद्विधेयं तवाधुना २८.
म्हणून मी तुला आता काय करावे लागेल ते सांगतो.
त्वयाख्येयं मम शुबे युक्तं पश्चात्करोम्यहम् २८.
हे शुभे, तू मला सांग, मग मी योग्य ते करीन.
रम्ये तत्र महाशृंगे नानाश्चर्योपशोभिते २८.
त्या सुंदर, विविध आश्चर्यांनी सजलेल्या मोठ्या शिखरावर—
तपस्तेपे गिरिसुता पुत्रेण परिपालिता २८.
पर्वतराजाची कन्या आपल्या मुलाच्या रक्षणाखाली तप करत होती.
यथा न काचित्प्रविशेद्योषिदत्र हरांतिके २८.
इथे, हराजवळ, कोणतीही स्त्री प्रवेश करू नये म्हणून.
शीघ्रमेव करिष्यामि ततो युक्तमनंतरम् २८.
मी ते फार लवकर करीन आणि मग लगेच योग्य ते करीन.
मातुराज्ञा सुतो ह्लाद प्लावितांगो गतज्वरः २८.
मातेस आज्ञा मानून, पुत्र आनंदाने आणि हर्षाने भरून, सर्व ताप विसरून गेला.
गजवक्त्रं ततः प्राह प्रणम्य समवस्थितम् २८.
मग गजवक्त्राने वाकून तिथे उभ्या असलेल्या व्यक्तीला सांगितले.
गजवक्त्रं हि त्वां बाल मामिवोपहसिष्यति २८.
बालका, गजवक्त्र तुला जसे मला हसतो तसेच हसणार आहे.
पराभवाद्धि धूर्तानां मरणं साधु पुत्रक २८.
दुष्टांचा पराभव झाला की, पुत्रा, त्यांचा मृत्यूच योग्य असतो.
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां प्रथमे माहेश्वरखण्डे कौमारिकाखण्डे कुमारेश्वरमाहात्म्ये पार्वत्यस्तपोर्थं गमनवर्णनंनामाष्टाविंशोऽध्यायः
अशा प्रकारे कुमारेश्वराच्या महात्म्यात, कौमारिकाखंडातील, पहिल्या माहेश्वरखंडातील, स्कंद महापुराणाच्या एक्क्याऐंशी हजार श्लोकांच्या संहितेतील, 'पार्वतीच्या तपासाठी जाण्याचे वर्णन' नावाचा अठ्ठावीसवा अध्याय संपला.
व्रजंती गिरिजाऽपश्यत्सखीं मातुर्महाप्रभाम् २९.
गिरिजा जात असताना तिला आपल्या आईची तेजस्वी सखी दिसली.
सापि दृष्ट्वा गिरिसुतां स्नेहविक्लवमानसा २९.
पर्वतराजकन्येला पाहून ती सखी प्रेमाने भरून गेली.
सा चास्यै सर्वमाचख्यौ शंकरात्कोपकारणम् २९.
ती सखीने तिला सर्व काही सांगितले—शंकराचा राग का आला हेही.
नित्यं शैलाधिराजस्य देवता त्वमनिंदिते २९.
हे निष्पापे, तू नेहमीच पर्वतराजाची देवी आहेस.
तदहं संप्रवक्ष्यामि यद्विधेयं तवाधुना २९.
म्हणून मी तुला आता काय करावे लागेल ते सांगते.
त्वयाख्येयं मम शुभे युक्तं पश्चात्करोम्यहम् २९.
हे शुभे, तू मला सांग, मग मी योग्य ते करीन.