नानाश्चर्यगुणाधारः प्रतीहारो मतोंऽबिके देव्युवाच २७.
अंबिके, तो अनेक अद्भुत गुणांचा धनी असून त्याला प्रतीहार असं म्हणतात.
कदाहमीदृशं पुत्रं लप्स्याम्यानंददायकम् शर्व उवाच २७.
देवी म्हणाली, 'मला असाच आनंद देणारा पुत्र कधी मिळेल?' शर्वाने उत्तर दिलं:
इत्युक्ता विजयां प्राह शीघ्रमानय वीरकम् २७.
असं ऐकून विजयाने सांगितलं, 'लवकर वीरकाला घेऊन या.'
एहि वीरक ते देवी गिरिजा तोषिता शुभा २७.
'वीरका, ये, शुभ्र गिरीजा देवी तुझ्यावर प्रसन्न झाली आहे.'
इत्युक्तः संभ्रमयुतो मुखं संमार्ज्य पाणिना २७.
असं ऐकून तो आनंदाने भरून गेला आणि त्याने हाताने आपलं तोंड पुसलं.
तं दृष्ट्वा गिरिजा प्राह गिरामधुरवर्णया २७.
त्याला पाहून गिरीजाने मधुर शब्दांत बोलायला सुरुवात केली.
इत्युक्तो दंडवद्देवीं प्रणम्यावस्थितः पुरः २७.
अशी आज्ञा मिळाल्यावर त्याने देवीला पूर्ण नमस्कार केला आणि तिच्यासमोर उभा राहिला.
चुचुंब च कपोले तं गात्राणि च प्रमार्जयत् २७.
तिने त्याच्या कपाळावर प्रेमाने चुंबन घेतले आणि त्याचे अंग हळुवारपणे पुसले.
एवं संकल्प्य तं पुत्रं लालयित्वा उमाचिरम् २७.
अशी कल्पना करून, उमा काही वेळ आपला मुलगा लाड करत बसली.
ततश्चिक्रीड मध्ये स गणानां पार्वतीसुतः २७.
नंतर पार्वतीचा मुलगा त्या गणांच्या मध्ये खेळू लागला.
प्रणम्य सर्वभूतानि प्रार्थयाम्यस्मि दुष्करम् २७.
सर्व जीवांना नमस्कार करून, मी अशक्य वाटणारी गोष्ट मागतो.
क्रीडितुं वीरके याते ततो देवी च पार्वती २७.
तो छोटा वीर खेळायला गेला तेव्हा, देवी पार्वती—
ततो गिरिसुताकण्ठे क्षिप्तबाहुर्महेश्वरः २७.
मग महेश्वराने पर्वतराजकन्येच्या गळ्यात हात टाकला—
स हि गौरतनुः शर्वो विशेषाच्छशिशोभितः २७.
तो गौरवर्णाचा शर्वा, चंद्रामुळे अधिकच तेजस्वी दिसत होता.
शरीरे मम तन्वंगी सिते भास्यसितद्युतिः २७.
माझ्या अंगावर, बारीक कटी असलेल्या तुझ्या शुभ्र कांतीचे तेज चमकत आहे.
चंद्रज्योत्स्नाभिसंपृक्ता तामसी रजनी यथा २७.
जशी काळी रात्र चंद्राच्या प्रकाशाने उजळते, तशीच माझी काया तुझ्या तेजाने उजळली आहे.
इत्युक्ता गिरिजा तेन कण्ठं शर्वाद्विमुच्य सा २७.
शर्वाने असे म्हटल्यावर, गिरिजाने त्याचा गळा सोडला.
स्वकृतेन जनः सर्वो जनेन परिभूयते २७.
प्रत्येक माणूस आपल्या वागण्यामुळेच दुसऱ्यांकडून दुर्लक्षित होतो.
तपोभिर्दीप्तचरितैर्यत्त्वां प्रार्थितवत्यहम् २७.
तपश्चर्या आणि उत्तम कृत्यांनी मी तुला मिळवण्यासाठी प्रार्थना केली.
नैवाहं कुटिला शर्व विषमा न च धूर्जटे २७.
मी वाकडी नाही शर्वा, ना कठोर आहे, हे जटाधारी.
नाहं मुष्णामि नयने नेत्रहंता भवान्भव २७.
मी डोळे नष्ट करत नाही; डोळ्यांचा संहार करणारा तूच आहेस, हे भव.
मूर्ध्नि शूलं जनयसे स्वैर्दोषैर्मामदिक्षिपन् २७.
तुझ्या स्वतःच्या दोषांवर मला दोष देत, तू डोक्यावर त्रिशूल धारण करतोस.
यास्याम्यहं परित्यक्तुमात्मानं तपसा गिरिम् २७.
मी तुला सोडून, तपश्चर्या करण्यासाठी पर्वतावर जाईन.
निशम्य तस्या वचनं कोपतीक्ष्णाक्षरं भवः २७.
तिचे रागाने भरलेले तीक्ष्ण शब्द ऐकून, भव—
न तत्त्वज्ञासि गिरिजे नाहं निंदापरस्तव २७.
गिरिजे, तुला खरी गोष्ट माहीत नाही; मी तुझ्यावर दोष ठेवणारा नाही.
विकल्पः स्वच्छचित्तेति गिरिजैषा मम प्रिया २७.
गिरिजे, तुझं मन निर्मळ आहे म्हणूनच तुझ्या मनात असा गोंधळ येतो, आणि म्हणूनच तू मला प्रिय आहेस.
अस्मादृशानां कृष्णांगि प्रवर्तंतेऽन्यथा गिरः २७.
कृष्णवर्णे, आमच्यासारख्या लोकांच्या बोलण्यात कधी कधी वेगळाच अर्थ निघतो.
नर्मवादी भविष्यामि जहि कोपं सुचिस्मिते २७.
सुंदर हास्य असलेल्या सखी, मी थट्टेने बोलणार आहे; तू राग सोड.
दीनेनाप्यपमानेन निंदिता नमि विक्रियाम् २७.
कोणीही तुच्छ माणूस अपमान केला तरी मी कधीच आपलं मन डळमळू देत नाही.
इत्यनेकैश्चाटुवाक्यैः सूक्तैर्देवेन बोधिता २७.
अशा अनेक गोड आणि मनापासून बोललेल्या शब्दांनी त्या देवाने तिला समजावत राहिला.