हरिब्रह्ममहेंद्रार्कवायुवह्निपुरोगमाः २२.
हरी, ब्रह्मा, इंद्र, सूर्य, वायू, अग्नी आणि त्यांच्या सोबत असणारे सर्व देवते—
मेरुप्रभृतयश्चापि मूर्तिमंतो महानगाः २२.
मेऱू पर्वतासह सर्व मोठे डोंगर, जे साकार रूपात आहेत—
सागराः सरितश्चैव समाजग्मुश्च सर्वशः॥ २२.
सागर आणि नद्या सुद्धा, हे सर्व मिळून एकत्र आले.
हिमशैलोऽभवल्लोके तदा सर्वैश्चराचरैः २२.
त्या वेळी हिमालय जगात प्रकट झाला आणि सर्व चराचर जीव त्याच्यासोबत होते.
अनुभूयोत्सवं ते च जग्मुः स्वानालयांस्तदा॥ २२.
उत्सवाचा आनंद घेतल्यावर, ते सर्वजण आपल्या-आपल्या घरी परतले.
ततश्च शैलजा देवी चिक्रीड सुभगा तदा मुनीनां चापि याः कन्यास्ताभिः सार्धं च शोभना॥ २३.
मग त्या वेळी पर्वतराजांची कन्या, सुंदर पार्वती, ऋषींच्या सुंदर कन्यांबरोबर आनंदाने खेळू लागली.
कदाचिदथ मेरुस्थो वासवः पांडुनंदन २३.
एकदा, पांडूनंदना, मेरू पर्वतावर राहणारा इंद्र त्या वेळी—
मां दृष्ट्वा च सहस्राक्षः समुत्थायातिहर्षितः २३.
माझे दर्शन होताच, सहस्त्र नेत्र असलेला तो अत्यंत आनंदाने उठून उभा राहिला.
महासुर महोन्मादकालानल दिवस्पते २३.
हे महाशूर, हे दिवसांचे स्वामी, हे प्रचंड वेडाच्या ज्वाळेसारखे तेजस्वी—
पृष्टस्त्वेवं मया शक्रः प्रोवाच वचनं स्मयन् २३.
माझ्या विचारण्यावर, शक्र हसत-हसत मला असे बोलला.
तत्फलोदयसंपत्तौ तद्भवान्संस्मृतो मुने २३.
फळ आणि यश मिळाल्यावर, तुझी आठवण होते, हे मुनी.
निर्वृतिं परमां याति निवेद्यार्थं सुहृज्जने॥ २३.
मित्रांना आपली गोष्ट सांगितल्यावर माणसाला अत्युच्च समाधान मिळते.
तद्भवाञ्छैलजां देवीं शैलंद्रं शैलवल्लभाम् २३.
म्हणून, पर्वतराजांची कन्या, पर्वतराजाची प्रिय पार्वती, हिच्या जवळ तू जावे.
ततस्तद्वाक्यमाकर्ण्य गतोऽहं शैलसत्तमम् २३.
मग ती वचने ऐकून, मी त्या श्रेष्ठ पर्वताकडे गेलो.
तत्र हैमे स्वयं तेन महाभक्त्या निवेदिते २३.
तेथे सोन्याच्या महालात, त्याने स्वतः मोठ्या भक्तीने अर्घ्य अर्पण केले.
गृहीतार्घ्यं ततो मां च पप्रच्छ श्लक्ष्णया गिरा २३.
अर्घ्य स्वीकारून, त्याने मला गोड शब्दांत विचारले.
अहमप्यस्य तत्प्रोच्य प्रत्यवोचं गिरीश्वरम् २३.
मीही त्याला सांगून, त्या पर्वतराजाला उत्तर दिले.
अवगाह्य स्थितवता क्रियते प्राणिपालना २३.
तेथे प्रवेश करून आणि स्थिर राहून, सर्व जीवांची रक्षा केली जाते.
तपोजपव्रतस्नानौः साध्यंत्यात्मनः परम् २३.
तप, जप, व्रत आणि स्नान यांमुळे मनुष्याला परमात्मा मिळतो.
त्वं समुद्धरसि विप्रान्किमतः प्रोच्यते तव २३.
तू ब्राह्मणांना उध्दार करतोस—तुझ्या महिम्याचं आणखी काय वर्णन करावं?
मुदिताः प्रतिवर्तंते गृहस्थमिव प्राणिनः २३.
सर्व जीव तुझ्याकडे आनंदानं परत येतात, जसं घरातल्या माणसाकडे येतात.
उपाकरोषि जंतूनामेवंरूपा हि साधवः २३.
तू सर्व जीवांना मदत करतोस; हेच खरं सज्जनांचं स्वरूप आहे.
कंदरं यस्य चाध्यास्ते स्वयं तव महेश्वरः २३.
महेश्वर स्वतः तुझ्या गुहेत वास करतो.
हिमशैलस्य महिषी मेना आगाद्दिदृक्षया २३.
हिमालयाची राणी मेना, तुला पाहण्याच्या इच्छेनं आली.
लज्जयानतसर्वांगी प्रविवेश सदो महत् २३.
लाजेनं सर्व अंग खाली घालून, ती मोठ्या सभेत शिरली.
वस्त्रनिर्गूढवदना पाणिपद्मकृतांजलिः २३.
कपड्यानं चेहरा झाकलेला, कमळासारख्या हातांनी नम्रतेनं उभी राहिली.
पतिव्रता शुभाचारा सुबगा वीरसूः शुभे २३.
ती पतीपरायण, शुभ वर्तन असलेली, भाग्यवती आणि वीर पुत्राची आई आहे, हे शुभे.
ततोऽहं विस्मिताक्षीं च हिमवद्गिरिपुत्रिकाम् २३.
मग मी हिमवंतगिरीची कन्या, विस्मयाने मोठ्या डोळ्यांनी पाहणारी, तिला पाहिलं.
ततो देवी जगन्माता बालबावं स्वकं मयि २३.
मग जगाची माता देवी, माझ्यासमोर बालसुलभपणा दाखवू लागली.
उवाच वाचं तां मंदं मुनिं वंदय पुत्रिके २३.
तिने हळुवारपणे म्हटलं: 'मुली, या ऋषीला वंदन कर.'