किंचिच्छयाममुखोदग्रस्तनभागावनामिताम् २२.
ती थोडीशी झुकून, चेहरा बाजूला वळवलेला, उंच छाती खाली झुकवून बसली होती.
ततः किंचित्प्रमिलिते मेनानेत्रांबुजद्वये २२.
नंतर, मेनाचे कमळासारखे डोळे थोडेसे मिटले.
जन्मदाया जगन्मातुः क्रमेण जठरांतरम् २२.
जगाला जन्म देणाऱ्या, सर्वांची आई असलेल्या तिच्या गर्भात हळूहळू—
ततो जगन्मं गलदा मेना हिमगिरेः प्रिया २२.
मग हिमगिरीची प्रिय मेना हिच्यापासून हे जग जन्माला आले.
तस्यां तु जायमानायां जंतवः स्थाणुजंगमाः २२.
ती जन्म देत असताना, स्थिर आणि चल अशा सर्व जीवांचा जन्म झाला.
अभवत्क्रूरसत्त्वानां चेतः शांतं च देहिनाम् २२.
क्रूर स्वभाव असणाऱ्यांचे आणि इतर सर्व देहधारकांचे मन शांत झाले.
वनाश्रिताश्चौषधयः स्वादवंति फलानि च २२.
जंगलातील औषधी वनस्पती फुलल्या आणि फळे गोड झाली.
मारुतश्च सुखस्पर्शो दिशश्च सुमनोहराः २२.
वारा सुखद झाला आणि सर्व दिशाही सुंदर दिसू लागल्या.
प्रभावस्तीर्थमुख्यानां तदा पुण्यतमोऽभवत् २२.
त्या वेळी, सर्व प्रमुख तीर्थक्षेत्रांचे तेज अतिशय पवित्र झाले.
सर्वेषामभवच्छ्रद्धा जन्मकाले गुहारणेः २२.
गुहेत पर्वताच्या पोटी जन्म होत असताना, सर्वांच्या मनात श्रद्धा निर्माण झाली.
हरिब्रह्ममहेंद्रार्कवायुवह्निपुरोगमाः २२.
हरी, ब्रह्मा, इंद्र, सूर्य, वायू, अग्नी आणि त्यांच्या सोबत असणारे सर्व देवते—
मेरुप्रभृतयश्चापि मूर्तिमंतो महानगाः २२.
मेऱू पर्वतासह सर्व मोठे डोंगर, जे साकार रूपात आहेत—
सागराः सरितश्चैव समाजग्मुश्च सर्वशः॥ २२.
सागर आणि नद्या सुद्धा, हे सर्व मिळून एकत्र आले.
हिमशैलोऽभवल्लोके तदा सर्वैश्चराचरैः २२.
त्या वेळी हिमालय जगात प्रकट झाला आणि सर्व चराचर जीव त्याच्यासोबत होते.
अनुभूयोत्सवं ते च जग्मुः स्वानालयांस्तदा॥ २२.
उत्सवाचा आनंद घेतल्यावर, ते सर्वजण आपल्या-आपल्या घरी परतले.
ततश्च शैलजा देवी चिक्रीड सुभगा तदा मुनीनां चापि याः कन्यास्ताभिः सार्धं च शोभना॥ २३.
मग त्या वेळी पर्वतराजांची कन्या, सुंदर पार्वती, ऋषींच्या सुंदर कन्यांबरोबर आनंदाने खेळू लागली.
कदाचिदथ मेरुस्थो वासवः पांडुनंदन २३.
एकदा, पांडूनंदना, मेरू पर्वतावर राहणारा इंद्र त्या वेळी—
मां दृष्ट्वा च सहस्राक्षः समुत्थायातिहर्षितः २३.
माझे दर्शन होताच, सहस्त्र नेत्र असलेला तो अत्यंत आनंदाने उठून उभा राहिला.
महासुर महोन्मादकालानल दिवस्पते २३.
हे महाशूर, हे दिवसांचे स्वामी, हे प्रचंड वेडाच्या ज्वाळेसारखे तेजस्वी—
पृष्टस्त्वेवं मया शक्रः प्रोवाच वचनं स्मयन् २३.
माझ्या विचारण्यावर, शक्र हसत-हसत मला असे बोलला.
तत्फलोदयसंपत्तौ तद्भवान्संस्मृतो मुने २३.
फळ आणि यश मिळाल्यावर, तुझी आठवण होते, हे मुनी.
निर्वृतिं परमां याति निवेद्यार्थं सुहृज्जने॥ २३.
मित्रांना आपली गोष्ट सांगितल्यावर माणसाला अत्युच्च समाधान मिळते.
तद्भवाञ्छैलजां देवीं शैलंद्रं शैलवल्लभाम् २३.
म्हणून, पर्वतराजांची कन्या, पर्वतराजाची प्रिय पार्वती, हिच्या जवळ तू जावे.
ततस्तद्वाक्यमाकर्ण्य गतोऽहं शैलसत्तमम् २३.
मग ती वचने ऐकून, मी त्या श्रेष्ठ पर्वताकडे गेलो.
तत्र हैमे स्वयं तेन महाभक्त्या निवेदिते २३.
तेथे सोन्याच्या महालात, त्याने स्वतः मोठ्या भक्तीने अर्घ्य अर्पण केले.
गृहीतार्घ्यं ततो मां च पप्रच्छ श्लक्ष्णया गिरा २३.
अर्घ्य स्वीकारून, त्याने मला गोड शब्दांत विचारले.
अहमप्यस्य तत्प्रोच्य प्रत्यवोचं गिरीश्वरम् २३.
मीही त्याला सांगून, त्या पर्वतराजाला उत्तर दिले.
अवगाह्य स्थितवता क्रियते प्राणिपालना २३.
तेथे प्रवेश करून आणि स्थिर राहून, सर्व जीवांची रक्षा केली जाते.
तपोजपव्रतस्नानौः साध्यंत्यात्मनः परम् २३.
तप, जप, व्रत आणि स्नान यांमुळे मनुष्याला परमात्मा मिळतो.
त्वं समुद्धरसि विप्रान्किमतः प्रोच्यते तव २३.
तू ब्राह्मणांना उध्दार करतोस—तुझ्या महिम्याचं आणखी काय वर्णन करावं?