स तैश्च विद्धो व्यथितो बभूव दैत्येश्वरो विस्रुतशोणिताक्तः २०.
त्या बाणांनी विद्ध होऊन, दैत्यांचा राजा व्याकुळ झाला, त्याची कीर्ती रक्ताने माखली गेली.
योषित्सुवध्योऽसि रणं विभुंच शुंभाऽशुभ स्वल्पतरैरहोभिः २०.
‘तुला स्त्रीने मारायला योग्य आहे; शुंभ हा पराक्रमी काही दिवसांत युद्धात तुला संपवेल.’
जम्भोऽथ तद्विष्णुमुखान्निशम्य जगर्ज चोच्चैः कृतसिंहनादः २०.
मग जांभाने विष्णूच्या तोंडून ते शब्द ऐकून सिंहासारखा मोठ्याने गर्जना केली.
किमेभिस्ते जलावास दैत्यैर्हीनपराक्रमैः २०.
‘या पाण्यात राहणाऱ्या, पराक्रम नसलेल्या दानवांचा काय उपयोग?’
यत्ते पूर्वं हता दैत्या हिरण्याक्षमुखाः किल २०.
हे विष्णू, पूर्वी तू ज्यांना मारलेस, ते हिरण्याक्ष वगैरे दैत्य—
पश्य तालप्रती काशौ भुजावेतौ हरे मम २०.
पहा, माझे हे दोन्ही हात ताडाच्या झाडासारखे भक्कम आहेत, हरे.
इत्युक्तः केशवस्तेन सृक्किणी संलिहन्रुषा २०.
त्याने असे म्हटल्यावर, केशवाने रागाने आपले ओठ चाटले.
ततस्तस्याप्यनुपदं कालायसमयं दृढम् २०.
मग त्याच्या मागे मागे जात, त्याने मजबूत लोखंडी गदा उचलली.
तदायुधद्वयं दृष्ट्वा जंभो न्यस्य रथे धनुः २०.
ती दोन शस्त्रे पाहून, जंभाने रथावर आपले धनुष्य बाजूला ठेवले.
द्वितीयं मुद्गरं चानु गृहीत्वा विनदन्रणे २०.
दुसरी गदा हातात घेऊन, रणांगणात मोठ्याने गर्जना केली.
ताभ्यां चातिप्रहाराभ्यामुभौ गरुडकेशवौ २०.
त्या दोन जोरदार प्रहारांनी, गरुड आणि केशव—
तदद्भुतं महद्दृष्ट्वा जगर्जुर्दैत्यसत्तमाः २०.
ते अद्भुत आणि मोठे कृत्य पाहून, श्रेष्ठ दैत्यांनी आनंदाने गजर केला.
सिंहनादैस्तलोन्नाहैर्धनुर्नादैश्च बाणजैः २०.
सिंहनाद, ताडलेले हात, धनुष्यांचा आवाज आणि बाणांची गडगड—
शंखांश्च पूरयामासुश्चिक्षिपुर्देवता भृशम्॥ २०.
त्यांनी शंख फुंकले आणि देवतांनी मोठा आनंद व्यक्त केला.
संज्ञामवाप्याथ महारणे हरिः सवैनतेयः परिरभ्य जंभम् २०.
मग त्या महान युद्धात संकेत करून, हरीने विनतेचा पुत्रासह जंभाला मिठी मारली.
तमालोक्य पलायंतं विध्वस्तध्वजकार्मुकम् २१.
त्याला पळताना, त्याचा ध्वज आणि धनुष्य तुटलेले पाहून—
अथायान्निकटं विष्णोः सुरेशस्त्वरयान्वितः २१.
मग देवांचा स्वामी, घाईने, विष्णूच्या जवळ गेला.
किमेभिः क्रीडसे देव दानवैर्दुष्टमानसैः २१.
देवा, या दुष्ट मनाच्या दानवांशी तू खेळ का करतोस?
शक्तेनोपेक्षितो नीचो मन्यते बलमात्मनः २१.
शक्तिशाली माणूस दुर्लक्ष करतो तेव्हा, नीच माणूस स्वतःला बलवान समजतो.
अथाग्रेसरसंपत्त्या रथिनो जयमाययुः २१.
मग पुढे जाऊन, रथावरचे वीर विजय मिळवू लागले.
हिरण्यकशिपुर्दैत्यो वीर्यशाली मदोद्धतः २१.
हिरण्यकशिपू हा दैत्य, पराक्रमी आणि गर्विष्ठ—
पूर्वं प्रतिबला दैत्या मधुकैटभसन्निभाः २१.
पूर्वी हे दैत्य, सामर्थ्याने मदु आणि कैटभासारखे होते.
युगेयुगे च दैत्यानां त्वत्तो नाशोऽभवद्धरे २१.
हरे, प्रत्येक युगात तुझ्यामुळे दैत्यांचा नाश झाला आहे.
एवं संनोदितो विष्णुर्व्यवर्धत महाभुजः २१.
अशा प्रकारे प्रोत्साहन मिळाल्यावर, महाबाहू विष्णूची शक्ती वाढली.
अथोवाच सहस्राक्षं केशवः प्रहसन्निव २१.
नंतर केशवाने, जणू काही हसतच, सहस्राक्षाला असे सांगितले.
त्रैलोक्यदानवान्सर्वान्दग्धुं शक्तः क्षणादहम् २१.
मी क्षणात त्रैलोक्यातील सर्व दानवांना भस्म करू शकतो.
महिषश्चैव शुंभश्च उभौ वध्यौ च योषिता तस्मात्त्वं दिव्यवीर्येण जहि जंभं मदोत्कटम्॥ २१.
महीष आणि शुंभ या दोघांनाही स्त्रीने मारले होते; म्हणून, तुझ्या दिव्य सामर्थ्याने, गर्विष्ठ जंभाचा वध कर.
अवध्यः सर्वभूतानां त्वामृते स तु दानवः॥ २१.
तो दानव तुझ्याशिवाय इतर सर्व प्राण्यांना अवध्य आहे.
मया गुप्तो रणे जंभो जगत्कंटकमुद्धर २१.
युद्धात मी तुझी रक्षा करीन, तू जगाला त्रास देणाऱ्या जंभाचा नाश कर.
समादिशत्सुराध्यक्षान्सैन्यस्य रचनां प्रति २१.
त्याने देवांच्या सेनापतींना सैन्याची मांडणी कशी करावी हे सांगितले.