ग्रस्तुमैच्छद्रणे दैत्यः सगरुत्मंतमच्युतम् २०.
त्या दैत्याने युद्धात गरुड आणि अच्युतासह सर्वांना गिळून टाकायचा प्रयत्न केला.
वदनं पूरयामास दिव्यैस्त्रैर्महाबलः २०.
त्या बलाढ्याने आपल्या तोंडात तीन दिव्य पुरुष भरले.
परिवर्तितकायार्धः पपाताथ ममार च २०.
अर्धे शरीर वळवून तो खाली पडला आणि तिथेच मरण पावला.
महिषं प्राह मत्तस्त्वं वधं नार्हसि दानव २०.
त्याने म्हशीला म्हटले, 'तू मद्यधुंद आहेस; दानवा, तुला मृत्यूची शिक्षा मिळायला नको.'
उत्तिष्ठ गच्छ मन्मुक्तो द्रुतमस्मान्महारणात् २०.
‘उठ, जा, मी तुला मुक्त केले आहे; या मोठ्या युद्धातून लवकर निघून जा.’
तस्मिन्पराङ्मुखे दैत्ये महिषे शुंभदानवः २०.
त्या दैत्याने पाठ फिरवली, तेव्हा शुंभ नावाचा दानव त्या म्हशीकडे गेला.
निर्मध्य पाणिना पाणिं धनुरादाय भैरवम् २०.
त्याने हातात हात दाबून, भयंकर धनुष्य उचलले.
स चित्रयोधी दृढमुष्टिपातस्ततश्व विष्णुं च दैत्यः २०.
तो कुशल योद्धा, मजबूत मुठीने, नंतर दैत्याने विष्णूवर प्रहार केला.
विष्णुश्च दैत्येंद्रशरार्दितो भृशं भुशुंडिमादाय कृतांततुल्याम् २०.
दैत्यराजाच्या बाणांनी फार त्रस्त झाल्यावर, विष्णूने प्रलयासारखी गदा उचलली.
ततस्त्रिभिः शंभुभुजं द्विषष्ट्या सूतस्य शीर्षं दशक्षिश्च केतुम् २०.
मग त्याने तीन बाण शंभूच्या हातावर, बासष्ट बाण सारथ्याच्या डोक्यावर, आणि दहा बाण ध्वजावर सोडले.
स तैश्च विद्धो व्यथितो बभूव दैत्येश्वरो विस्रुतशोणिताक्तः २०.
त्या बाणांनी विद्ध होऊन, दैत्यांचा राजा व्याकुळ झाला, त्याची कीर्ती रक्ताने माखली गेली.
योषित्सुवध्योऽसि रणं विभुंच शुंभाऽशुभ स्वल्पतरैरहोभिः २०.
‘तुला स्त्रीने मारायला योग्य आहे; शुंभ हा पराक्रमी काही दिवसांत युद्धात तुला संपवेल.’
जम्भोऽथ तद्विष्णुमुखान्निशम्य जगर्ज चोच्चैः कृतसिंहनादः २०.
मग जांभाने विष्णूच्या तोंडून ते शब्द ऐकून सिंहासारखा मोठ्याने गर्जना केली.
किमेभिस्ते जलावास दैत्यैर्हीनपराक्रमैः २०.
‘या पाण्यात राहणाऱ्या, पराक्रम नसलेल्या दानवांचा काय उपयोग?’
यत्ते पूर्वं हता दैत्या हिरण्याक्षमुखाः किल २०.
हे विष्णू, पूर्वी तू ज्यांना मारलेस, ते हिरण्याक्ष वगैरे दैत्य—
पश्य तालप्रती काशौ भुजावेतौ हरे मम २०.
पहा, माझे हे दोन्ही हात ताडाच्या झाडासारखे भक्कम आहेत, हरे.
इत्युक्तः केशवस्तेन सृक्किणी संलिहन्रुषा २०.
त्याने असे म्हटल्यावर, केशवाने रागाने आपले ओठ चाटले.
ततस्तस्याप्यनुपदं कालायसमयं दृढम् २०.
मग त्याच्या मागे मागे जात, त्याने मजबूत लोखंडी गदा उचलली.
तदायुधद्वयं दृष्ट्वा जंभो न्यस्य रथे धनुः २०.
ती दोन शस्त्रे पाहून, जंभाने रथावर आपले धनुष्य बाजूला ठेवले.
द्वितीयं मुद्गरं चानु गृहीत्वा विनदन्रणे २०.
दुसरी गदा हातात घेऊन, रणांगणात मोठ्याने गर्जना केली.
ताभ्यां चातिप्रहाराभ्यामुभौ गरुडकेशवौ २०.
त्या दोन जोरदार प्रहारांनी, गरुड आणि केशव—
तदद्भुतं महद्दृष्ट्वा जगर्जुर्दैत्यसत्तमाः २०.
ते अद्भुत आणि मोठे कृत्य पाहून, श्रेष्ठ दैत्यांनी आनंदाने गजर केला.
सिंहनादैस्तलोन्नाहैर्धनुर्नादैश्च बाणजैः २०.
सिंहनाद, ताडलेले हात, धनुष्यांचा आवाज आणि बाणांची गडगड—
शंखांश्च पूरयामासुश्चिक्षिपुर्देवता भृशम्॥ २०.
त्यांनी शंख फुंकले आणि देवतांनी मोठा आनंद व्यक्त केला.
संज्ञामवाप्याथ महारणे हरिः सवैनतेयः परिरभ्य जंभम् २०.
मग त्या महान युद्धात संकेत करून, हरीने विनतेचा पुत्रासह जंभाला मिठी मारली.
तमालोक्य पलायंतं विध्वस्तध्वजकार्मुकम् २१.
त्याला पळताना, त्याचा ध्वज आणि धनुष्य तुटलेले पाहून—
अथायान्निकटं विष्णोः सुरेशस्त्वरयान्वितः २१.
मग देवांचा स्वामी, घाईने, विष्णूच्या जवळ गेला.
किमेभिः क्रीडसे देव दानवैर्दुष्टमानसैः २१.
देवा, या दुष्ट मनाच्या दानवांशी तू खेळ का करतोस?
शक्तेनोपेक्षितो नीचो मन्यते बलमात्मनः २१.
शक्तिशाली माणूस दुर्लक्ष करतो तेव्हा, नीच माणूस स्वतःला बलवान समजतो.
अथाग्रेसरसंपत्त्या रथिनो जयमाययुः २१.
मग पुढे जाऊन, रथावरचे वीर विजय मिळवू लागले.