ततो मां प्रणिधानेनाभ्यासेन दृढभूमिना ९.
मग माझ्या भक्तीने आणि सातत्याने, ठाम निश्चयाने मी त्याच्याकडे वळलो.
कुशध्वजाहं तुष्टोद्य वरं वरय वांछितम् ९.
कुशध्वज, मी तुझ्यावर खूश आहे—जे काही हवे आहे ते वर माग.
श्रुत्वेत्युक्तो मया शम्भुर्भूयासं ते गंणो ह्यहम् ९.
हे ऐकून मी म्हणालो, 'शंभो, मी तुझ्या गणांपैकी एक व्हावं.'
ततः कैलासमानीय विमानं मम चादिशत् ९.
मग त्याने माझं विमान कैलासावर बोलावलं आणि मला सांगितलं.
विचरामि प्रतीतोऽहं तदारूढो यदृच्छया ९.
त्या विमानावर बसून, मी आनंदाने मनासारखं फिरू लागलो.
गवाक्षाधिष्ठितोऽपश्यं वसंते मुनिकन्यकाम् ९.
खिडकीतून मी वसंतात एका ऋषीची कन्या पाहिली.
अग्निवेश्यसुतां भद्र विवस्त्रां जलमध्यगाम् ९.
हे भद्रे, ती अग्निवेश्याची मुलगी होती, पाण्यात, वस्त्रांशिवाय.
विस्तीर्णजघनाभोगां रंभोरुं संहतस्तनीम् ९.
तिचे कंबरेचे भाग भरदार, तिच्या मांडी केळीच्या देठासारख्या, आणि स्तन घट्ट व गोल होते.
प्रोन्निद्रपंकजमुखीं वर्णनीयतमाकृतिम् ९.
तिचं मुख उमललेल्या कमळासारखं होतं, तिचं रूप वर्णन करण्यासारखं होतं.
प्रोद्यत्कटाक्षविक्षेपैः शरव्रातैरिव स्मरः ९.
तिच्या कटाक्षांनी जणू मदनाने बाणांचा वर्षाव केला असावा.
वयस्यासंवृचामेवं खेलमानां यदृच्छया ९.
ती आपल्या सख्या लक्षात न घेता, मनसोक्त खेळत होती.
सा गृहीता मया दीर्घं प्रकुर्वाणा महास्वनम् ९.
मी तिला पकडलं, आणि ती मोठ्याने, बराच वेळ ओरडू लागली.
ततो वयस्यास्ता दीना मुनिमाहुः प्रधाविताः ९.
मग तिच्या सख्या घाबरून, धावत ऋषीकडे गेल्या आणि सांगितलं.
रुदन्तीं भगवन्नेतां त्राह्युत्तिष्ठेति सर्वतः ९.
त्या सगळीकडे ओरडू लागल्या, 'भगवन्, हिला वाचवा, उठा!''
अग्निवेश्योऽभ्यगात्तस्या व्योमन्युपपदं त्वरन् ९.
अग्निवेश्याने त्वरित आकाशातून येऊन तिच्याजवळ पोहोचला.
ततः प्रकुपितः प्राह मुनिमामति दुःसहम् अग्निवेश्य उवाच ९.
मग अग्निवेश्य रागाने, सहन न होणारे कठोर शब्द मला बोलला.
गृध्रेणेवाऽधुना व्योम्नि तस्माद्गध्रो भव द्रुतम् ९.
आता जसा गिधाड आकाशात आहे, तसंच तूही लगेच गिधाड हो.
त्वया हृताधुनास्यैतत्फलमाप्नुहि दुर्मते ९.
तू तिला पळवलीस, दुष्ट बुद्धीच्या, आता त्याचा परिणाम भोग.
पादौ प्रगृह्य न्यपतं रुदन्नतितरां तदा ९.
त्याच्या पायांना धरून तो त्या क्षणी फार रडत खाली पडला.
प्रसादं कुरु ते शापं व्यावर्तय तपोनिधे ९.
माझ्यावर दया कर, तपस्व्या, तुझा शाप मागे घे.
भवंति संतस्तद्गृध्रो मा भवेयं प्रसीद मे ९.
दुःखात असलेले लोभी होतात; मी तसा होऊ नये, कृपा कर माझ्यावर.
प्रसन्नः प्राह नो मिथ्या मम वाक्यं भवेत्क्वचित् ९.
त्याने शांत होऊन सांगितले: माझे बोल कुठेही खोटे ठरणार नाहीत.
यदा यास्यसि शापस्य तदा मुक्तिमवाप्स्यसि॥ ९.
शापाचा काळ संपल्यावर तुला मुक्ती मिळेल.
इत्युक्त्वा स मुनिः प्रायाद्गृहीत्वा निजकन्यकाम् ९.
असे सांगून तो ऋषी आपल्या मुलीला घेऊन निघून गेला.
एवं तदा दमनकोत्सव ईश्वरस्य आंदोलनेन नृपवेश्मनि मेऽवतारः ९.
त्या वेळी, ईश्वराच्या इच्छेने दमनकाचा उत्सव झाला आणि माझा अवतार राजाच्या महालात झाला.
गृध्रस्यैतद्वचः श्रुत्वा दुःखविस्मयसंयुतः १०.
गृध्राचे हे शब्द ऐकून तो दुःख आणि आश्चर्याने भरून गेला.
ततस्तमालोक्य तथा मुमूर्षुं कौशिकादिभिः १०.
मग कौशिक आणि इतरांसह त्याला मरायला निघालेला पाहून—
मैवं कार्षीः श्रुणु गिरं भद्रक त्वं चिरंतनः १०.
असे करू नकोस; माझे बोल ऐक, भाग्यवान, तू फार जुना आहेस.
मानसे सरसि ख्यातः कूर्मोमंथरकाख्यया १०.
माझे नाव मनाच्या सरोवरात मंथरक नावाच्या कासवाने प्रसिद्ध आहे.
ततः प्रतीतास्ते भूपमुनिगृध्रबकास्तथा १०.
मग राजा, ऋषी, गृध्र आणि बगळा सर्वजण खात्रीने समजले.