तच्छ्रुत्वा कुपितो रुद्रः पार्वतीं परमेश्वरः ३४.
हे ऐकून रुद्र, परब्रह्म, पार्वतीवर रागावला.
कुपितं शंकरं दृष्ट्वा सर्व देवगणास्तदा ३४.
शंकर रागावलेला पाहून त्या वेळी सर्व देवगण घाबरले.
ऊचुः सर्वे शनैस्तत्र शंकितेन परस्परम् ३४.
ते सर्व तिथे हळू आवाजात, एकमेकांशी शंका घेत बोलू लागले.
यथा हि मदनो दग्धस्तथेयं नान्यथा वचः ३४.
जसे मदन जळून गेला, तसेच हे घडणार; दुसरे काही होणार नाही.
विलोकितास्तया देव्या सर्वे सौभाग्यमुद्रया ३४.
त्या देवीने सर्वांना सौभाग्याच्या छायेत पाहिले.
किमालोकपरो भूत्वा चक्षुषा परमेण हि ३४.
तो इतका दृश्य जगात गुंतून, त्या श्रेष्ठ डोळ्यांनी का पाहिले?
त्रिपुरो नैव वै शंभो नांधको वृषभध्वज वृथैव त्वं विरूपाक्षो जातोऽसि मम चाग्रतः॥ ३४.
त्रिपुरासुर, अंधक किंवा वृषध्वज — विरूपाक्षा, तू माझ्यासमोर उगाचच उभा राहिलास.
एवमादीन्यनेकानि हयुवाच परमेश्वरी ३४.
परमेश्वरीने अशी अनेक वाक्ये बोलली.
वनमेव वरं चाद्य विजनं परमार्थतः ३४.
आज खरंच, एकाकी आणि ओसाड जंगलच जास्त बरं वाटतं.
स सुखी परमार्थज्ञः स विद्वान्स च पंडितः ३४.
जो खरा अर्थ जाणतो, जो ज्ञानी आणि पंडित आहे, तोच खऱ्या अर्थाने सुखी असतो.
एवं विमृश्य च तदा गिरिजां विहाय श्रीशंकरः परमकारुणिकस्तदानीम् ३४.
असं विचार करून, त्या वेळी श्रीशंकर, अत्यंत दयाळू, गिरिजेला मागे सोडून निघून गेला.
निर्गतं शंकरं दृष्ट्वा सर्वे कैलासवासिनः ३४.
शंकर निघून जाताना कैलासावरील सगळे रहिवासी पाहत राहिले.
छत्रं भृंगी समादाय जगाम तस्य पृष्ठतः ३४.
भृंगीने छत्र घेतलं आणि त्याच्या मागून गेला.
ताभ्यां युक्तस्तदा नंदी पृष्ठतोऽन्वगमत्सुधीः ३४.
ते दोघांबरोबर नंदी, बुद्धिमान, मागून चालला.
शोभमानो महादेव एभिः सर्वैः सुशोभनैः ३४.
महादेव या सर्व सुंदर सेवकांनी वेढलेला तेजस्वी दिसत होता.
सखीभिर्बहुभिस्तत्र तथान्याभिः सुसंवृता ३४.
ती तिथे अनेक सख्यांनी आणि इतर सेविकांनी वेढलेली होती.
ततो दूरं गतः शंभुर्विसृज्य च गणांस्तदा ३४.
मग शंभू दूर गेला आणि त्याने आपले सेवक सोडून दिले.
भृंगिणं नंदिनं चंडं सोमनंदिनमेव च ३४.
भृंगी, नंदी, चंड आणि सोमनंदिन यांनाही त्याने सोडले.
विसृज्य च महादेव एक एव महातपाः ३४.
महादेव, महान तपस्वी, सर्वांना सोडून एकटा राहिला.
काश्मीररत्नोपलसिद्धरत्नवैदूर्यचित्रं सुधया परिष्कृतम् ३४.
तो काश्मीरचे रत्ने, मौल्यवान दगड आणि अमृताने सजवलेल्या जागी बसला.
पद्मासने चोपविष्टो महेशो योगवित्तमः ३४.
महेश, योगाचा सर्वोच्च जाणणारा, कमळाच्या आसनावर बसला.
शुशुभे स महादेवः समाधौ चंद्रशेखरः वासुकिः सर्पराजश्च कटिबद्धः कृतो महान्॥ ३४.
महादेव, चंद्रशेखर, ध्यानात लीन असताना तेजस्वी दिसत होता; वासुकी, सर्पराजा, त्याच्या कंबरेला मोठा अलंकार म्हणून गुंडाळलेला होता.
आत्मानमात्मात्मतया च संस्तुतो वेदांतवेद्यो न हि विश्वचेष्टितः स्थितस्तदानीं परमं पराणां निरीक्षमाणो भुवनैकभर्ता॥ ३४.
स्वतःच्याच स्वरूपात स्वतःकडून स्तुतीला पात्र, वेदांताने जाणता, जगाच्या व्यवहारात न गुंतलेला, त्या वेळी तो सर्वश्रेष्ठांमध्ये श्रेष्ठ, जगाचा एकमेव अधिपती, सर्वत्र पाहत उभा होता.
वनं गते महादेवे गिरिजा विरहातुरा ३५.
महादेव जंगलात गेल्यावर, गिरिजा विरहाने व्याकुळ झाली.
चिंतयंती शिवंतन्वी सर्वभावेन शोभना ३५.
शोभिवंत आणि सडपातळ ती, पूर्ण मनाने शंकराचा विचार करत होती.
तपसा महता चैव शिवं प्राप्तासि शोभने ३५.
हे शोभिवंती, तू मोठ्या तपाने शंकराला मिळवला आहेस.
द्यूते हि वहवो दोषा न श्रुताः किं त्वयाऽनघे ३५.
जुगारात अनेक दोष असतात, हे तू ऐकले नाहीस का, हे निष्कलंक?
अस्माभिः सहिता देवि गच्छगच्छ वरानने॥ ३५.
हे देवी, सुंदर चेहऱ्याची, आमच्यासोबत चल, चल.
यावच्छंभुर्दूरतो नाभिगच्छेत्तावद्गत्वा शंकरं क्षामयस्व ३५.
शंभू जवळ येण्याआधी तू लवकर जाऊन शंकराची क्षमा माग.
निशम्य वाक्य विजयाप्रयुक्तं प्रहस्यामाना समधीरचेताः ३५.
विजयाच्या भावनेने बोललेले हे शब्द ऐकून, ती हसली आणि तिचे मन शांत झाले.