शिवो वरेण्यः सर्वेशो नान्यथा कर्तुमर्हसि ३४.
शिव सर्वांचा स्वामी आहे, निवडण्यास योग्य आहे; तुला वेगळं वागू नये.
रे भृंगिन्मौनमालंब्य स्थिरो भवाथ वा व्रज ३४.
अरे भृंगी, गप्प राहा आणि स्थिर रहा, नाहीतर निघून जा.
तपसा केन चानीतः कया चापि शिवो ह्ययम् ३४.
कोणाच्या तपामुळे, आणि कुणी, हा शिव इथे आणला?
कोऽसि त्वं केन युक्तोऽसि कस्माच्च बहु भाषसे ३४.
तू कोण आहेस? तुला हे सामर्थ्य कसं मिळालं? आणि इतकं का बोलतोस?
भृंगिणोक्ता तिरस्कृत्य तदा शापं ददौ सती ३४.
भृंगीच्या शब्दांकडे दुर्लक्ष करून, त्या वेळी सतीने शाप दिला.
एवमुक्त्वा तदा देवी पार्वती शंकरप्रिया ३४.
असं बोलून, त्या वेळी देवी पार्वती, शंकराची प्रिय, —
कर गृह्य च तन्वंगी भुजंगं वासुकिं तथा ३४.
तिने हाताने त्या सडपातळ अंगाच्या आणि वासुकी नागालाही धरलं.
शंभोर्जग्राह कुपिता भूषणानि त्वरान्विता ३४.
रागावून, ती वेगाने जाऊन शंभूंची दागिने उचलली.
कंबलाश्वतरौ नागौ महेशकृतभूषणौ ३४.
कंबळ आणि अश्वतर हे दोन हत्ती महेशाने सुंदरपणे सजवले होते.
कौपीनाच्छा दनं तस्या च्छलोक्त्या च प्रहस्य वै ३४.
त्याने फक्त एक कौपीन घातले होते आणि तिच्या विनोदी बोलांवर हसत तिला दान दिले.
पराङ्गमुखाश्च संजाता भृङ्गी चैव महातपाः ३४.
ते सर्व तोंड वळवून बसले आणि भृंगी हा महान तपस्वीही तसेच वागला.
एते चान्ये च बहवो गणास्ते दुःखिनोऽभवन् ३४.
हे आणि इतर अनेक गण दुःखी झाले.
उवाच वाक्यं रुषितः पार्वतीं प्रति शंकरः॥ ३४.
शंकराने रागावून पार्वतीला असे शब्द सांगितले.
उपहासं प्रकुर्वंति सर्वे हि ऋषयो भृशम् ३४.
सर्व ऋषी मोठ्या प्रमाणात उपहास करत आहेत.
उपहासपराः सर्वे किं त्वयाद्य कृतं शुभे ३४.
सर्वजण उपहास करण्यात दंग आहेत—हे शुभे, आज तू काय केलेस?
त्वया जितो ह्यहं सुभ्रु यदि जानासि तत्त्वतः देहि कौपी नामात्रं मे नान्यथा कर्तुमर्हसि॥ ३४.
सुंदर भुवया असलेल्या तु, जर तुला खरेच कळले असेल तर तू मला जिंकलेस; आता मला इथेच एक कौपीन दे, दुसरे काही करू नकोस.
एवमुक्ता सती तेन शंभुना योगिना तदा ३४.
शंभू या योग्याने असे म्हटल्यावर, सतीने—
किं कौपीनेन ते कार्यं मुनिना भावितात्मना ३४.
हे तपस्व्या, तुझ्या शुद्ध मनाला कौपीनाचा काय उपयोग?
भिक्षाटनमिषेणैव ऋषिपत्न्यो विरोहिताः ३४.
भिक्षा मागण्याच्या निमित्ताने ऋषींच्या पत्नी दूर गेल्या.
कौपीनं पतितं तत्र मुनिभिर्नान्यथोदितम् ३४.
तेथे कौपीन पडले होते आणि ऋषींनी काहीच वेगळे बोलले नाही.
तच्छ्रुत्वा कुपितो रुद्रः पार्वतीं परमेश्वरः ३४.
हे ऐकून रुद्र, परब्रह्म, पार्वतीवर रागावला.
कुपितं शंकरं दृष्ट्वा सर्व देवगणास्तदा ३४.
शंकर रागावलेला पाहून त्या वेळी सर्व देवगण घाबरले.
ऊचुः सर्वे शनैस्तत्र शंकितेन परस्परम् ३४.
ते सर्व तिथे हळू आवाजात, एकमेकांशी शंका घेत बोलू लागले.
यथा हि मदनो दग्धस्तथेयं नान्यथा वचः ३४.
जसे मदन जळून गेला, तसेच हे घडणार; दुसरे काही होणार नाही.
विलोकितास्तया देव्या सर्वे सौभाग्यमुद्रया ३४.
त्या देवीने सर्वांना सौभाग्याच्या छायेत पाहिले.
किमालोकपरो भूत्वा चक्षुषा परमेण हि ३४.
तो इतका दृश्य जगात गुंतून, त्या श्रेष्ठ डोळ्यांनी का पाहिले?
त्रिपुरो नैव वै शंभो नांधको वृषभध्वज वृथैव त्वं विरूपाक्षो जातोऽसि मम चाग्रतः॥ ३४.
त्रिपुरासुर, अंधक किंवा वृषध्वज — विरूपाक्षा, तू माझ्यासमोर उगाचच उभा राहिलास.
एवमादीन्यनेकानि हयुवाच परमेश्वरी ३४.
परमेश्वरीने अशी अनेक वाक्ये बोलली.
वनमेव वरं चाद्य विजनं परमार्थतः ३४.
आज खरंच, एकाकी आणि ओसाड जंगलच जास्त बरं वाटतं.
स सुखी परमार्थज्ञः स विद्वान्स च पंडितः ३४.
जो खरा अर्थ जाणतो, जो ज्ञानी आणि पंडित आहे, तोच खऱ्या अर्थाने सुखी असतो.