xxxवात्त्वयाराधित एव एष शिवः पराणां परमः परात्मा॥ ३४.
खरंच, या शिवाचं — जो सर्वश्रेष्ठ आणि सर्वांचा आत्मा आहे — तुझ्या भक्तीने पूजन झालं आहे.
भृंगिणेत्येवमुक्ता सा ह्युवाच किपिता भृशम् ३४.
'भृंगी' असं तिला म्हणताच, ती फारच संतापली आणि बोलू लागली.
हं भृंगिन्पक्षपातित्वाद्यदुक्तं वचनं मम ३४.
अरे भृंगी, तुझ्या पक्षपातीपणामुळेच तू हे शब्द मला बोललास.
अहं शिवात्मिका मूढ शिवो नित्यं मयि स्थितः ३४.
अरे मूर्खा, मीच शिवस्वरूप आहे; शिव नेहमी माझ्यातच वास करतो.
श्रुतं च वाक्यं शुभदं पार्वत्या भृंगिणा तदा ३४.
त्या वेळी पार्वती आणि भृंगी यांनी ते शुभ वचन ऐकलं.
पुतुर्यज्ञे च दक्षस्य शिवनिंदा त्वया श्रुता ३४.
मुला, दक्षाच्या यज्ञात तू शिवाची निंदा ऐकलीस.
तत्क्षणादेव नन्वंगि ह्यधुना किं कृतं त्वया ३४.१०६ कथं वा पर्वतश्रेष्ठाज्जाता से वरवर्णिनि ३४.
त्या क्षणापासून, अरे सडपातळ अंगाच्या, तू आता काय केलं आहेस? आणि, पर्वतांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या, सुंदर वर्णाच्या, तू कशी जन्मलीस?
सप्रेमा च शिवे भक्तिस्तव नास्तीह संप्रातम् ३४.
आता तुझ्या मनात शिवावर प्रेमपूर्वक भक्ती नाही.
शिवात्परतरं नान्यत्त्रिषु लोकेषु विद्यते ३४.
तीनही लोकांत शिवाहून श्रेष्ठ काहीच नाही.
भक्तासि त्वं महादेवि महाभाग्यवतां वरे ३४.
तू खरी भक्त आहेस, हे महादेवी, आणि सर्व भाग्यवंतांमध्ये श्रेष्ठ आहेस.
शिवो वरेण्यः सर्वेशो नान्यथा कर्तुमर्हसि ३४.
शिव सर्वांचा स्वामी आहे, निवडण्यास योग्य आहे; तुला वेगळं वागू नये.
रे भृंगिन्मौनमालंब्य स्थिरो भवाथ वा व्रज ३४.
अरे भृंगी, गप्प राहा आणि स्थिर रहा, नाहीतर निघून जा.
तपसा केन चानीतः कया चापि शिवो ह्ययम् ३४.
कोणाच्या तपामुळे, आणि कुणी, हा शिव इथे आणला?
कोऽसि त्वं केन युक्तोऽसि कस्माच्च बहु भाषसे ३४.
तू कोण आहेस? तुला हे सामर्थ्य कसं मिळालं? आणि इतकं का बोलतोस?
भृंगिणोक्ता तिरस्कृत्य तदा शापं ददौ सती ३४.
भृंगीच्या शब्दांकडे दुर्लक्ष करून, त्या वेळी सतीने शाप दिला.
एवमुक्त्वा तदा देवी पार्वती शंकरप्रिया ३४.
असं बोलून, त्या वेळी देवी पार्वती, शंकराची प्रिय, —
कर गृह्य च तन्वंगी भुजंगं वासुकिं तथा ३४.
तिने हाताने त्या सडपातळ अंगाच्या आणि वासुकी नागालाही धरलं.
शंभोर्जग्राह कुपिता भूषणानि त्वरान्विता ३४.
रागावून, ती वेगाने जाऊन शंभूंची दागिने उचलली.
कंबलाश्वतरौ नागौ महेशकृतभूषणौ ३४.
कंबळ आणि अश्वतर हे दोन हत्ती महेशाने सुंदरपणे सजवले होते.
कौपीनाच्छा दनं तस्या च्छलोक्त्या च प्रहस्य वै ३४.
त्याने फक्त एक कौपीन घातले होते आणि तिच्या विनोदी बोलांवर हसत तिला दान दिले.
पराङ्गमुखाश्च संजाता भृङ्गी चैव महातपाः ३४.
ते सर्व तोंड वळवून बसले आणि भृंगी हा महान तपस्वीही तसेच वागला.
एते चान्ये च बहवो गणास्ते दुःखिनोऽभवन् ३४.
हे आणि इतर अनेक गण दुःखी झाले.
उवाच वाक्यं रुषितः पार्वतीं प्रति शंकरः॥ ३४.
शंकराने रागावून पार्वतीला असे शब्द सांगितले.
उपहासं प्रकुर्वंति सर्वे हि ऋषयो भृशम् ३४.
सर्व ऋषी मोठ्या प्रमाणात उपहास करत आहेत.
उपहासपराः सर्वे किं त्वयाद्य कृतं शुभे ३४.
सर्वजण उपहास करण्यात दंग आहेत—हे शुभे, आज तू काय केलेस?
त्वया जितो ह्यहं सुभ्रु यदि जानासि तत्त्वतः देहि कौपी नामात्रं मे नान्यथा कर्तुमर्हसि॥ ३४.
सुंदर भुवया असलेल्या तु, जर तुला खरेच कळले असेल तर तू मला जिंकलेस; आता मला इथेच एक कौपीन दे, दुसरे काही करू नकोस.
एवमुक्ता सती तेन शंभुना योगिना तदा ३४.
शंभू या योग्याने असे म्हटल्यावर, सतीने—
किं कौपीनेन ते कार्यं मुनिना भावितात्मना ३४.
हे तपस्व्या, तुझ्या शुद्ध मनाला कौपीनाचा काय उपयोग?
भिक्षाटनमिषेणैव ऋषिपत्न्यो विरोहिताः ३४.
भिक्षा मागण्याच्या निमित्ताने ऋषींच्या पत्नी दूर गेल्या.
कौपीनं पतितं तत्र मुनिभिर्नान्यथोदितम् ३४.
तेथे कौपीन पडले होते आणि ऋषींनी काहीच वेगळे बोलले नाही.