स पणं च तदा चक्रे छलेन महता वृतः ३४.
त्याने मोठ्या चलाखीने त्या वेळी पैज लावली.
नारदोऽस्याः शिवेनाथ उपहासकरोऽभवत् ३४.
नारद आणि शिव तिच्यासाठी हसण्याचा विषय झाले.
नारदस्य दुरुक्तैश्च कुपिता पार्वती भृशम् ३४.
नारदाच्या कठोर बोलांमुळे पार्वती फारच रागावली.
तथा शिरोमणी चैव तरले च मनोहरे दृष्टं हरेण च पुनः पुनर्द्यूतमकारयत्॥ ३४.
स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ, मोहक आणि चंचल असलेल्या तिला हरिणे पुन्हा पुन्हा जुगार खेळताना पाहिले.
तथा गिरिजया प्रोक्तः शंकरो लोकशंकरः ३४.
मग गिरीजाने लोकांचे कल्याण करणाऱ्या शंकराला सांगितले.
क्रियते च त्वया शंभो कः पणो हि तदुच्यताम् ३४.
शंभो, तू कोणती पैज लावतोस ते सांग.
मया पणोऽयं क्रियते भवानि त्वदर्थमेतच्च विभूषणं महत् ३४.
भवानी, मी तुझ्यासाठी ही मोठी अलंकाराची पैज लावतो.
इदमेव त्वया तन्वि मां जित्वा गृह्यतां सुखम् ३४.
हे कृशांगिनी, तू मला जिंकलीस तर हेच तुझे बक्षीस म्हणून घे.
एवं विक्रीडमानौ तावक्षविद्याविशारदौ ३४.
दोघेही फासे खेळण्यात कुशल असल्याने आनंदाने खेळू लागले.
प्रहस्य गौरी प्रोवाच शंकरं त्वतिसुंदरी ३४.
गौरी, अतिशय सुंदर असलेली, हसत शंकराला म्हणाली.
तदा महेशः प्रहसन्सत्यं वाक्यमुवाच ह ३४.
मग महेशाने हसत, सत्य बोलले.
अजेयोऽहं प्राणिनां सर्वथैव तस्मान्न वाच्यं तु वोच हि साध्वि ३४.
मी सर्व प्राण्यांना कधीही जिंकता येणार नाही असा आहे; म्हणून, सती, तू वेगळे काही बोलू नकोस.
तदाम्बिकाह स्वपतिं महेशं मया जितोऽस्यद्य न विस्मयोऽत्र जितोऽसि त्वं न संदेहस्त्वं न जानासि शंकर॥ ३४.
तेव्हा अंबिकेने आपल्या पती महेश्वराला म्हणाले, "आज मी तुला जिंकले आहे; यात काही आश्चर्य नाही. तू हरलास, यात शंका नाही; पण शंकरा, तुला हे कळत नाही."
एवं प्रहस्य रुचिरं गिरिजा तु शंभुं सा प्रेक्ष्या नर्मवचसा स तयाभिभूतः ३४.
अशी गिरीजाने हसत हसत शंभूंकडे पाहून गमतीने बोलले आणि त्या बोलण्याने तिने त्यांना जिंकले.
अजेयोऽहं विशालाक्षि तव नास्त्यत्र संशयः ३४.
माझा कोणीही पराभव करू शकत नाही, विशाल नेत्रांची! यात तिळमात्र शंका नाही.
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रोवाच च विहस्य सा ३४.
त्यांचे ते शब्द ऐकून ती हसली आणि उत्तर दिले.
मयैकया जितोऽसि त्वं द्यूतेन विमलेन हि ॥ ३४.
मी एकटीने, अगदी निरागस खेळात, तुला हरवले आहे.
एवं विवदमानौ तौ दंपती परमेश्वरौ ३४.
अशा रीतीने ते दोघे, परमेश्वर आणि त्यांची पत्नी, एकमेकांशी वाद घालत राहिले.
आकर्णयाऽऽकर्णविशालनेत्रे वाक्यं तदेकं जगदेकमंगलम् ३४.
ऐक, विशाल नेत्रांची, लक्ष देऊन ते एक वचन ऐक जे साऱ्या जगासाठी मंगल आहे.
अजितो हि महादेवो देवानां परमो गुरुः ३४.
महादेव अजिंक्य आहेत आणि देवांचा श्रेष्ठ गुरु आहेत.
एक एव परं ज्योतिस्तेषामपि च यन्महः ३४.
तोच एक सर्वोच्च तेज आहे आणि त्याची कीर्ती इतरांपेक्षा मोठी आहे.
कथं त्वया जितो देवि ह्यजेयो भुवनत्रये ३४.
देवी, जो त्रैलोक्यात अजिंक्य आहे, त्याला तू कसा जिंकू शकलीस?
नारदेनैवमुक्ता सा कुपिता पार्वती भृशम् ३४.
नारदांनी असे म्हटल्यावर पार्वतीला फार राग आला.
चापल्याच्च न वक्त्व्यं ब्रह्मपुत्र नमोस्तु ते ३४.
उतावळेपणाने मी बोलायला नको होते, ब्रह्मपुत्रा; तुला नमस्कार.
कथं शिवो हि देवर्ष उक्तोऽतो हि त्वया बहु ३४.
देवर्षी, शिवाबद्दल तू इतके का बोललास?
मया लब्धप्रतिष्ठोऽयं जातो नास्त्यत्र संशयः॥ ३४.
माझ्यामुळे त्याला कीर्ती मिळाली आहे; यात शंका नाही.
एवं बहुविधं श्रुत्वा नारदो मौनमाश्रयत् ३४.
अशी अनेक प्रकारची वचने ऐकून नारद गप्प बसले.
त्वया बहु न वक्तव्यं पुनरेव च भामिनि ३४.
सुंदर स्त्री, पुन्हा इतके बोलू नकोस.
स्त्रीभावयुक्तासि वरानने त्वं देवं न जानासि परं पराणाम् ३४.
सुंदर मुखवाली, तुझ्यात स्त्रीसुलभ स्वभाव आहे; तुला परमेश्वराची खरी ओळख नाही, जो सर्वश्रेष्ठ आहे.
यथा कृतं तेन पिनाकिना पुरा एतत्स्मृतं किं सुभगे वदस्व नः ३४.
भाग्यवती, पिनाकधारीने पूर्वी काय केले होते, ते आम्हाला सांग; हे आठवले जाते—ते काय होते?