एवंविधोऽयं भुवनैकभर्ता सदाशिवो लोकगुरुः स एकः ३२.
असा हा सदाशिव, जगाचा एकमेव अधिपती आणि सर्वांचा गुरु आहे.
दग्ध्वा कालं महादेवो निर्भयं च ददौ विभुः ३२.
महादेवाने काळाचा नाश करून निर्भयता दिली.
तदा निर्भयमापन्नः श्वेतराजो महामनाः ३२.
तेव्हा महामनस्वी श्वेतराज निर्भय झाला.
तदा देवैः पूज्यमान ऋषिभिः पन्नगैस्तथा ३२.
तेव्हा देव, ऋषी आणि नाग यांनी त्याचा सन्मान केला.
एवं भक्तिपराणां च महेशे च जगद्गुरौ ३२.
अशा प्रकारे जगाच्या गुरू असलेल्या महेश्वरावर भक्ती करणाऱ्यांसाठी,
श्वपचोऽपि वरिष्ठः स्यात्प्रसादाच्छं करस्य च ३२.
शंकराच्या कृपेने अगदी श्वपचही श्रेष्ठ होतो.
बहूनां जनमनामंते शिवभक्तिः प्रजायते॥ ३२.
अनेक लोकांच्या शेवटच्या क्षणी शंकरभक्ती उत्पन्न होते.
ज्ञानिनां कृतबुद्धीनां जन्मजन्मनिशंकरः ३२.
ज्ञानी आणि दृढनिश्चयी लोकांसाठी शंकर प्रत्येक जन्मात असतो.
अत्रैवोदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् येनैव तारितं विश्वं जगदेतच्चराचरम्॥ ३२.
इथे मी एक जुनी कथा सांगतो, ज्यामुळे हे चराचर जग तारले गेले.
किन्नामा च किरातोऽभूत्किं तेन व्रतमाहितम् ३३.
त्या किराताचे नाव काय होते आणि त्याने कोणते व्रत घेतले होते?
तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामो याथातथ्येन कथ्यताम् तस्मात्कथ भो विप्र सर्वं शुश्रूषतां हि नः॥ ३३.
हे सर्व आम्हाला ऐकायचे आहे; म्हणून, हे ऋषी, आम्ही ऐकायला उत्सुक आहोत, सर्व काही सत्य सांग.
एवमुक्तस्तदा तेन शौनकेन महात्मना ३३.
मग त्या वेळी महात्मा शौनकाने असे विचारल्यावर,
आसीत्पुरा महारौद्रश्चडोनाम दुरात्मवान् ३३.
पूर्वी एक अत्यंत भयंकर आणि दुष्ट मनाचा माणूस होता, त्याचे नाव चड होता.
जालेन मत्स्यान्दुष्टात्मा घातयत्यनिशं खलु ३३.
हा दुष्ट मनाचा माणूस जाळ्याने नेहमी मासे मारत असे.
खड्गांश्चैव च दुष्टात्मा दृष्ट्वा कांश्चिच्च पापवान् ३३.
आणि हा पापी, वाईट मनाचा माणूस, काही पक्षी दिसले की त्यांनाही तलवारीने मारत असे.
लुब्धको हि महापापो दुष्टो दुष्टजनप्रियः ३३.
तो शिकारी फार पापी, दुष्ट आणि वाईट लोकांचा आवडता होता.
एवं विहरतस्तस्य बहुकालोत्यवर्तत ३३.
अशा रीतीने तो वागत राहिला आणि खूप काळ गेला.
निषंगे जलमादाय क्षुत्पिपासार्द्दितो भृशम् कोलं हंतुं धनुष्पाणिर्जाग्रच्चानिमिषेण हि॥ ३३.
एकदा, भूक आणि तहानेने त्रस्त होऊन, त्याने आपल्या भात्यात पाणी घेतले आणि धनुष्य हातात घेऊन, डुक्कर मारण्यासाठी डोळा न लवता जागा राहिला.
माघमासेऽसितायां वै चतुर्दश्यामथाग्रतः ३३.
माघ महिन्यात, कृष्ण पक्षातील चतुर्दशीच्या दिवशी, तो तिथे उभा होता.
श्रीवृक्षपर्णानि बहूनि तत्र स च्छेदयामास रुषान्वितोपि ३३.
तेथे, रागाने भरून, त्याने पवित्र वृक्षाची अनेक पाने तोडली.
ववर्ष गंडूषजलं दुरात्मा यदृच्छया तानि शिवे पतंति ३३.
योगायोगाने, त्या दुष्ट माणसाने तोंडातील पाणी ओतले आणि ते थेंब शिवावर पडले.
गंडूषवारिणा तेन स्नपनं च कृतं महत् ३३.
त्या तोंडातील पाण्याने मोठे अभिषेक घडले.
अज्ञानेनापि भो विप्राः पुष्कसेन दुरात्मना ३३.
हे ब्राह्मणहो, अज्ञानाने का होईना, पण त्या दुष्ट मनाच्या पुष्कसाने हे केले.
पुष्कसोऽथ दुराचारो वॉक्षादवततार सः ३३.
मग वाईट वागणारा पुष्कस झाडावरून खाली उतरला.
लुब्ध कस्यापि भार्याभून्नाम्ना चैव घनोदरी ३३.
त्या शिकाऱ्याची पत्नी होती, तिचे नाव घनोदरी होते.
गृहान्निर्गत्य सायाह्ने पुरद्वारबहिः स्थिता ३३.
संध्याकाळी ती घरातून बाहेर पडली आणि शहराच्या दरवाजाबाहेर उभी राहिली.
चिराद्भर्तरी नायाते चिन्तयामास लुब्धकी ३३.
पती बराच वेळ घरी न आल्याने त्या शिकाऱ्याच्या बायकोला काळजी वाटू लागली.
तमः स्तोमेन संछन्नाश्चतस्रो विदिशो दिशः ३३.
चारही दिशांना काळोख आणि अंधार पसरला होता.
किं वा केसरलोभेन सिंहेनैव विदारितः ३३.
कदाचित तो मांसाच्या लालसेने सिंहाने फाडला असेल का?
किं वा वराहदंष्ट्राग्रघातैः पंचत्वमागतः ३३.
किंवा डुकराच्या दातांच्या फटक्याने त्याचा मृत्यू झाला असेल का?