कथयामास सर्वेषां दूतानां स्वयमेव हि ३२.
त्याने स्वतः सर्व दूतांना ही गोष्ट सांगितली.
कर्त्तव्यं च प्रयत्नेन नान्यथा मम भाषितम्॥ ३२.
जे करायचे आहे ते प्रयत्नपूर्वक करावे; माझे बोलणे वेगळ्या अर्थाने घेऊ नका.
ये त्रिपुण्ड्रंधारयंति तथा ये वै जटाधराः ३२.
जे त्रिपुंड लावतात, तसेच जे जटा ठेवतात—
उपजीवनहेतोश्च भिया ये ह्यपि मानवाः ३२.
आणि जे माणसे भीतीपोटी किंवा उपजीविकेसाठी असे करतात—
नानेतव्या भवद्भिश्च मम लोकं कदाचन ३२.
कधीही तुम्ही कोणालाही माझ्या लोकात नेऊ नका.
अन्येषां का कथा दूता येऽर्चयंति सदाशिवम् ३२.
जे दूत सदा सदाशिवाची पूजा करतात, त्यांच्याबद्दल तर बोलायलाच नको.
रुद्राक्षमेकं शिरसा बिभर्ति यस्तथा त्रिपुंड्रं च ललाटमध्यके ३२.
जो आपल्या डोक्यावर एक रुद्राक्ष घालतो आणि कपाळाच्या मधोमध त्रिपुंड लावतो,
यस्मिन्राष्ट्रोऽथ वा देशे ग्रामे चापि विचक्षणः तद्राष्ट्रं देशमित्याहुः सत्यं प्रतिवदामि वः॥ ३२.
ज्या राज्यात, प्रदेशात किंवा गावात असा ज्ञानी माणूस राहतो, ते राज्य किंवा प्रदेश धन्य मानले जाते; हे मी तुम्हाला सत्य सांगतो.
यस्मिन्न संति नित्यं हि शिवभक्तिसमन्विताः ३२.
जिथे नेहमी शंकरभक्त असणारे लोक नाहीत,
एवमाज्ञापयामास यमोऽपि निजकिंकरान् ३२.
अशा प्रकारे यमानेही आपल्या सेवकांना आज्ञा दिली.
एवंविधोऽयं भुवनैकभर्ता सदाशिवो लोकगुरुः स एकः ३२.
असा हा सदाशिव, जगाचा एकमेव अधिपती आणि सर्वांचा गुरु आहे.
दग्ध्वा कालं महादेवो निर्भयं च ददौ विभुः ३२.
महादेवाने काळाचा नाश करून निर्भयता दिली.
तदा निर्भयमापन्नः श्वेतराजो महामनाः ३२.
तेव्हा महामनस्वी श्वेतराज निर्भय झाला.
तदा देवैः पूज्यमान ऋषिभिः पन्नगैस्तथा ३२.
तेव्हा देव, ऋषी आणि नाग यांनी त्याचा सन्मान केला.
एवं भक्तिपराणां च महेशे च जगद्गुरौ ३२.
अशा प्रकारे जगाच्या गुरू असलेल्या महेश्वरावर भक्ती करणाऱ्यांसाठी,
श्वपचोऽपि वरिष्ठः स्यात्प्रसादाच्छं करस्य च ३२.
शंकराच्या कृपेने अगदी श्वपचही श्रेष्ठ होतो.
बहूनां जनमनामंते शिवभक्तिः प्रजायते॥ ३२.
अनेक लोकांच्या शेवटच्या क्षणी शंकरभक्ती उत्पन्न होते.
ज्ञानिनां कृतबुद्धीनां जन्मजन्मनिशंकरः ३२.
ज्ञानी आणि दृढनिश्चयी लोकांसाठी शंकर प्रत्येक जन्मात असतो.
अत्रैवोदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् येनैव तारितं विश्वं जगदेतच्चराचरम्॥ ३२.
इथे मी एक जुनी कथा सांगतो, ज्यामुळे हे चराचर जग तारले गेले.
किन्नामा च किरातोऽभूत्किं तेन व्रतमाहितम् ३३.
त्या किराताचे नाव काय होते आणि त्याने कोणते व्रत घेतले होते?
तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामो याथातथ्येन कथ्यताम् तस्मात्कथ भो विप्र सर्वं शुश्रूषतां हि नः॥ ३३.
हे सर्व आम्हाला ऐकायचे आहे; म्हणून, हे ऋषी, आम्ही ऐकायला उत्सुक आहोत, सर्व काही सत्य सांग.
एवमुक्तस्तदा तेन शौनकेन महात्मना ३३.
मग त्या वेळी महात्मा शौनकाने असे विचारल्यावर,
आसीत्पुरा महारौद्रश्चडोनाम दुरात्मवान् ३३.
पूर्वी एक अत्यंत भयंकर आणि दुष्ट मनाचा माणूस होता, त्याचे नाव चड होता.
जालेन मत्स्यान्दुष्टात्मा घातयत्यनिशं खलु ३३.
हा दुष्ट मनाचा माणूस जाळ्याने नेहमी मासे मारत असे.
खड्गांश्चैव च दुष्टात्मा दृष्ट्वा कांश्चिच्च पापवान् ३३.
आणि हा पापी, वाईट मनाचा माणूस, काही पक्षी दिसले की त्यांनाही तलवारीने मारत असे.
लुब्धको हि महापापो दुष्टो दुष्टजनप्रियः ३३.
तो शिकारी फार पापी, दुष्ट आणि वाईट लोकांचा आवडता होता.
एवं विहरतस्तस्य बहुकालोत्यवर्तत ३३.
अशा रीतीने तो वागत राहिला आणि खूप काळ गेला.
निषंगे जलमादाय क्षुत्पिपासार्द्दितो भृशम् कोलं हंतुं धनुष्पाणिर्जाग्रच्चानिमिषेण हि॥ ३३.
एकदा, भूक आणि तहानेने त्रस्त होऊन, त्याने आपल्या भात्यात पाणी घेतले आणि धनुष्य हातात घेऊन, डुक्कर मारण्यासाठी डोळा न लवता जागा राहिला.
माघमासेऽसितायां वै चतुर्दश्यामथाग्रतः ३३.
माघ महिन्यात, कृष्ण पक्षातील चतुर्दशीच्या दिवशी, तो तिथे उभा होता.
श्रीवृक्षपर्णानि बहूनि तत्र स च्छेदयामास रुषान्वितोपि ३३.
तेथे, रागाने भरून, त्याने पवित्र वृक्षाची अनेक पाने तोडली.