ददर्शिरे देवगणाः समेताः सयक्षगंधर्वपिशाचगुह्यकाः ३२.
देव, यक्ष, गंधर्व, पिशाच्च आणि गुह्यक यांनी एकत्र येऊन हे दृश्य पाहिले.
ज्वालामालावृतं कालमीश्वरस्याग्रतः स्थितम् ३२.
त्यांनी अग्नीच्या ज्वाळांच्या माळेत गुंफलेला काळ, प्रभूच्या समोर उभा असलेला, पाहिला.
पुनः पुनर्द्ददर्शाथ दह्यमानं कृशानुना ३२.
ते पुन्हा पुन्हा त्याला अग्नीत जळताना पाहत होते.
नमो रुद्राय शांताय स्वज्योत्स्नायात्मवेधसे ३२.
शांत, स्वतःच्या तेजाने आत्म्याला भेदणाऱ्या रुद्राला नमस्कार.
त्राता त्वं हि जगन्नाथ पिता माता सुहृत्सखा ३२.
तूच जगाचा रक्षक आहेस, प्रभु; तूच वडील, आई, मित्र आणि सखा आहेस.
किं कृतं हि त्वया शंभो कोऽसौ दग्धो ममाग्रतः ३२.
शंभो, हे तू काय केलेस? माझ्या समोर जळलेला हा कोण आहे?
एवं प्रार्थयतस्तस्य श्रुत्वा च परिदेवनम् ३२.
त्याची प्रार्थना आणि आर्तता ऐकून,
मया दग्धो ह्ययं कालस्तवार्थे च तवाग्रतः ३२.
तुझ्यासाठी आणि तुझ्या समोर मी या काळाला जाळले आहे.
एवमुक्तस्तदा तेन शंभुना राजसत्तमः ३२.
त्या वेळी शंभूनं असं म्हटल्यानंतर, तो श्रेष्ठ राजा—
किमनेन कृतं शंभो अकृत्यं वद तत्त्वतः ३२.
शंभो, यानं काय केलं आहे? खरं खरं सांग, यानं काही चुकीचं केलं आहे का?
एवं विज्ञापितस्तेन ह्युवाच परमेश्वरः ३२.
त्याने असं विचारल्यावर, परमेश्वर बोलला.
भक्षणार्थं तव विभो सोऽयं क्रूरोऽधुनाऽऽगतः ३२.
हे महाबळवान, तुझा नाश करण्यासाठी हा क्रूर प्राणी आता आला आहे.
बहूनां क्षेममन्विच्छंस्तवार्थेऽन्हं विशेषतः॥ ३२.
खूप लोकांच्या भल्यासाठी, आणि खास तुझ्या हितासाठी, तो झपाट्याने वागत आहे.
ये पापिनो ह्यधर्मिष्ठा लोकसंहारकारकाः वाक्यं निशम्य रुद्रस्य श्वेतो वचनमब्रवीत्॥ ३२.
जे पापी, अधर्मी आणि जगाचा विनाश करणारे आहेत—रुद्राचे शब्द ऐकून, श्वेत बोलला.
कालेनैव हि लोकोऽयं पुण्यमाचरते सदा ३२.
खरं तर, काळाच्या प्रभावानेच हा जग नेहमी पुण्यकर्म करतो.
उपासनारताः केचिज्ज्ञानिनो हि तथा परे ३२.
काही लोक उपासनेत रमलेले असतात, तर काही ज्ञानात पारंगत असतात.
कालो हि हर्ता च चराचराणां तथा ह्यसौ पालकोऽप्यद्वितीयः ३२.
काळच सर्व चराचरांचा संहार करणारा आहे; तसाच तो एकमेव रक्षकही आहे.
यदि सृष्टिपरोऽसि त्वं कालं जीवय सत्वरम् ३२.
जर तू सृष्टीकर्ता असशील, तर लवकरच काळाला पुन्हा जिवंत कर.
तर्ह्येवं कुरु शंभो त्वं कालस्य च महात्मनः ३२.
म्हणून, शंभो, तू हे महात्मा काळासाठी कर.
इति विज्ञापितस्तेन राज्ञा शंभुः प्रतापिना ३२.
त्या राजानं अशी विनंती केल्यावर, तेजस्वी शंभू—
शंभुः प्रहस्याथ तदा महेशः संजीवयामास पिनाकपाणिः ३२.
शंभू, तो महेश्वर, पिनाकधारी, हसला आणि त्याला पुन्हा जिवंत केलं.
उपस्थितोऽसौ त्वथ लज्जमानस्तुष्टाव देवं वृषभध्वजं तम् ३२.
तो लाजत देव वृषभध्वजाच्या जवळ गेला आणि त्याची स्तुती केली.
कालांतक त्रिपुरेश त्रिपुरांतकर प्रभो ३२.
काळाचा अंत करणारा, त्रिपुरेश, त्रिपुराचा संहार करणारा प्रभो—
दक्षयज्ञविनाशश्च कृतो हि परमाद्भुतः ३२.
दक्षयज्ञाचा नाशही तू केला, तो फारच अद्भुत होता.
ग्रसितं तत्त्वया शंभो अन्येषामपि दुर्द्धरम् ३२.
शंभो, जे इतरांना सहन होत नाही, ते तू सहज गिळून टाकलं आहेस.
लयनाल्लिंगमित्युक्तं सर्वैरपि सुरा सुरैः ३२.
लयामुळे, सर्व देव आणि दैत्य तुला 'लिंग' असं म्हणतात.
लिंगस्य देवदेवस्य महिमानं परस्य च नमस्ते शितिकण्ठाय नमस्तस्मै कपर्दिने॥ ३२.
देवांचा देव असलेल्या लिंगाच्या आणि त्या परब्रह्माच्या महिम्याला माझा नमस्कार. शितिकंठाला आणि जटाधारी त्या महादेवाला मी वंदन करतो.
नमोनमः कारणकारणाय ते नमोनमो मंगलमंगलात्मने ३२.
सर्व कारणांचा मूळ कारण असलेल्या तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. शुभ आणि अशुभ दोन्ही स्वरूप असलेल्या तुला मी वारंवार वंदन करतो.
त्वमेव सर्वं जगदेवबंधो वेदांतवेद्योऽसि महानुभावः ३२.
तूच सर्वकाही आहेस, या जगाचा आधार आहेस. वेदांचा शेवट गाठून ज्याला ओळखता येईल असा, मोठ्या कीर्तीचा तूच आहेस.
त्वं पासि लुंपसि जगत्त्रितयं महेश स्रष्टासि भूतपतिरेव न कश्चिदन्यः॥ ३२.
महेश्वरा, तू या तिन्ही लोकांचे रक्षण करतोस, नाश करतोस, निर्माण करतोस आणि सर्व भूतांचा स्वामी आहेस; दुसरा कोणीच नाही.