कालात्ययो न कर्त्तव्यो वचनान्मम सुव्रत ३२.
माझ्या आज्ञेप्रमाणे, काळाचा विलंब करू नकोस, हे सुसंस्कृत.
तवाज्ञां च करिष्यामि नात्र कार्या विचारणा ३२.
तुझी आज्ञा मी पाळीन; याबद्दल काही विचार करण्याची गरज नाही.
चित्रस्था इव तिष्ठाम भयाद्देवस्य शूलिनः राजानं हंतुमारेभे त्वरितः खड्गमाददे॥ ३२.
शूळधारी देवाच्या भीतीने आम्ही जणू चित्रात उभे राहिलो होतो; तो लगेच राजाला मारण्यासाठी तलवार घेऊन धावला.
त्रिगुणाष्टाक्रसंकाशं प्रविवेश शिवालयम् स्वभक्तं हंतुकामोसौ श्वेतराजानमुत्तमम्॥ ३२.
तीन गुण आणि आठ रूपांनी तेजस्वी असलेल्या शिवाच्या मंदिरात तो गेला; आपल्या भक्त असलेल्या श्रेष्ठ श्वेत राजाला मारण्याची त्याची इच्छा होती.
ध्यानस्थितं चात्मनि तं विशुद्धज्ञानप्रदीपेन विशुद्धचित्तम् ३२.
तो स्वतःमध्ये ध्यानस्थ होता, शुद्ध ज्ञानाच्या प्रकाशाने त्याचे मन निर्मळ झाले होते.
एवंविधं तं प्रसमीक्ष्य कालं संचिंत्यमानं मनसाऽचलेन ३२.
असा स्थिर मनाने काळाचा विचार करत असलेला तो पाहून,
सदाशिवेन दृष्टोऽसौ कालः कालांतकेन च ३२.
त्याला सदाशिव आणि काळ, म्हणजेच काळाचा अंत करणारा, यांनी पाहिले.
नंदिकेश्वरमध्यस्थो यावद्दृष्टो निजांतिके ३२.
नंदीश्वराच्या मध्ये उभा असताना, तो जवळच दिसला.
निरीक्षितस्तृतीयेन चक्षुषा परमेष्ठिना ३२.
परमेश्वराने तिसऱ्या डोळ्याने त्याच्याकडे पाहिले.
ददाह तं कालमनेकवर्णं व्यात्ताननं भीमबहूग्ररूपम् ३२.
त्याने त्या काळाला, जो अनेक रंगांचा, मोठ्या तोंडाचा आणि भयंकर रूपाचा होता, जाळून टाकले.
ददर्शिरे देवगणाः समेताः सयक्षगंधर्वपिशाचगुह्यकाः ३२.
देव, यक्ष, गंधर्व, पिशाच्च आणि गुह्यक यांनी एकत्र येऊन हे दृश्य पाहिले.
ज्वालामालावृतं कालमीश्वरस्याग्रतः स्थितम् ३२.
त्यांनी अग्नीच्या ज्वाळांच्या माळेत गुंफलेला काळ, प्रभूच्या समोर उभा असलेला, पाहिला.
पुनः पुनर्द्ददर्शाथ दह्यमानं कृशानुना ३२.
ते पुन्हा पुन्हा त्याला अग्नीत जळताना पाहत होते.
नमो रुद्राय शांताय स्वज्योत्स्नायात्मवेधसे ३२.
शांत, स्वतःच्या तेजाने आत्म्याला भेदणाऱ्या रुद्राला नमस्कार.
त्राता त्वं हि जगन्नाथ पिता माता सुहृत्सखा ३२.
तूच जगाचा रक्षक आहेस, प्रभु; तूच वडील, आई, मित्र आणि सखा आहेस.
किं कृतं हि त्वया शंभो कोऽसौ दग्धो ममाग्रतः ३२.
शंभो, हे तू काय केलेस? माझ्या समोर जळलेला हा कोण आहे?
एवं प्रार्थयतस्तस्य श्रुत्वा च परिदेवनम् ३२.
त्याची प्रार्थना आणि आर्तता ऐकून,
मया दग्धो ह्ययं कालस्तवार्थे च तवाग्रतः ३२.
तुझ्यासाठी आणि तुझ्या समोर मी या काळाला जाळले आहे.
एवमुक्तस्तदा तेन शंभुना राजसत्तमः ३२.
त्या वेळी शंभूनं असं म्हटल्यानंतर, तो श्रेष्ठ राजा—
किमनेन कृतं शंभो अकृत्यं वद तत्त्वतः ३२.
शंभो, यानं काय केलं आहे? खरं खरं सांग, यानं काही चुकीचं केलं आहे का?
एवं विज्ञापितस्तेन ह्युवाच परमेश्वरः ३२.
त्याने असं विचारल्यावर, परमेश्वर बोलला.
भक्षणार्थं तव विभो सोऽयं क्रूरोऽधुनाऽऽगतः ३२.
हे महाबळवान, तुझा नाश करण्यासाठी हा क्रूर प्राणी आता आला आहे.
बहूनां क्षेममन्विच्छंस्तवार्थेऽन्हं विशेषतः॥ ३२.
खूप लोकांच्या भल्यासाठी, आणि खास तुझ्या हितासाठी, तो झपाट्याने वागत आहे.
ये पापिनो ह्यधर्मिष्ठा लोकसंहारकारकाः वाक्यं निशम्य रुद्रस्य श्वेतो वचनमब्रवीत्॥ ३२.
जे पापी, अधर्मी आणि जगाचा विनाश करणारे आहेत—रुद्राचे शब्द ऐकून, श्वेत बोलला.
कालेनैव हि लोकोऽयं पुण्यमाचरते सदा ३२.
खरं तर, काळाच्या प्रभावानेच हा जग नेहमी पुण्यकर्म करतो.
उपासनारताः केचिज्ज्ञानिनो हि तथा परे ३२.
काही लोक उपासनेत रमलेले असतात, तर काही ज्ञानात पारंगत असतात.
कालो हि हर्ता च चराचराणां तथा ह्यसौ पालकोऽप्यद्वितीयः ३२.
काळच सर्व चराचरांचा संहार करणारा आहे; तसाच तो एकमेव रक्षकही आहे.
यदि सृष्टिपरोऽसि त्वं कालं जीवय सत्वरम् ३२.
जर तू सृष्टीकर्ता असशील, तर लवकरच काळाला पुन्हा जिवंत कर.
तर्ह्येवं कुरु शंभो त्वं कालस्य च महात्मनः ३२.
म्हणून, शंभो, तू हे महात्मा काळासाठी कर.
इति विज्ञापितस्तेन राज्ञा शंभुः प्रतापिना ३२.
त्या राजानं अशी विनंती केल्यावर, तेजस्वी शंभू—