एकदा पूजमानं तं शंकरं परमार्थदम् ३२.
एकदा तो शंकराची, जो सर्वोच्च सत्य देणारा आहे, पूजा करत असताना—
वचनाच्चित्रगुप्तस्य श्वेत आनीयतामिति ३२.
चित्रगुप्ताच्या आज्ञेने सांगितले गेले: 'श्वेताला येथे आणा.'
राजानं नेतुकामास्ते पाशहस्ता महाभयाः ३२.
भयानक फास घेऊन आलेले ते यमदूत राजाला पकडण्यासाठी आले.
न चक्रिरे तदा दूता आज्ञां धर्मस्य चैव हि ३२.
पण त्या वेळी दूतांनी धर्माच्या आज्ञेचे पालन केले नाही.
उद्धृत्य दंडं सहसा नेतुकामस्तदा नृपम् ३२.
मग अचानक दंड उचलून त्यांनी राजाला नेण्याचा प्रयत्न केला.
शिवभक्तियुतं शांतं केवलं ज्ञानसंयुतम् ३२.
पण तो राजा शांत, शिवभक्त आणि केवळ ज्ञानाने युक्त होता.
चित्रस्थो ह्यभवत्स्द्यः प्रेतराजोऽतिविह्वलः ३२.
त्याक्षणी चित्रगुप्ताजवळ उभा असलेला यमराज फारच अस्वस्थ झाला.
आगतस्तत्क्षणादेव नृपं प्रति रुषान्वितः ३२.
तो लगेचच रागाने त्या राजाकडे आला.
तावत्तं ददृशे सोऽपि स्थितं द्वारि भयावृतम् ३२.
मग त्याने त्याला दारात उभा असलेला आणि भीतीने वेढलेला पाहिला.
कस्मात्त्वया धरमराज नो नीतोऽयं नृपो महान् ३२.
तो म्हणाला, 'धर्मराजा, हा महान राजा अजून का नाही आणला?'
कालात्ययो न कर्त्तव्यो वचनान्मम सुव्रत ३२.
माझ्या आज्ञेप्रमाणे, काळाचा विलंब करू नकोस, हे सुसंस्कृत.
तवाज्ञां च करिष्यामि नात्र कार्या विचारणा ३२.
तुझी आज्ञा मी पाळीन; याबद्दल काही विचार करण्याची गरज नाही.
चित्रस्था इव तिष्ठाम भयाद्देवस्य शूलिनः राजानं हंतुमारेभे त्वरितः खड्गमाददे॥ ३२.
शूळधारी देवाच्या भीतीने आम्ही जणू चित्रात उभे राहिलो होतो; तो लगेच राजाला मारण्यासाठी तलवार घेऊन धावला.
त्रिगुणाष्टाक्रसंकाशं प्रविवेश शिवालयम् स्वभक्तं हंतुकामोसौ श्वेतराजानमुत्तमम्॥ ३२.
तीन गुण आणि आठ रूपांनी तेजस्वी असलेल्या शिवाच्या मंदिरात तो गेला; आपल्या भक्त असलेल्या श्रेष्ठ श्वेत राजाला मारण्याची त्याची इच्छा होती.
ध्यानस्थितं चात्मनि तं विशुद्धज्ञानप्रदीपेन विशुद्धचित्तम् ३२.
तो स्वतःमध्ये ध्यानस्थ होता, शुद्ध ज्ञानाच्या प्रकाशाने त्याचे मन निर्मळ झाले होते.
एवंविधं तं प्रसमीक्ष्य कालं संचिंत्यमानं मनसाऽचलेन ३२.
असा स्थिर मनाने काळाचा विचार करत असलेला तो पाहून,
सदाशिवेन दृष्टोऽसौ कालः कालांतकेन च ३२.
त्याला सदाशिव आणि काळ, म्हणजेच काळाचा अंत करणारा, यांनी पाहिले.
नंदिकेश्वरमध्यस्थो यावद्दृष्टो निजांतिके ३२.
नंदीश्वराच्या मध्ये उभा असताना, तो जवळच दिसला.
निरीक्षितस्तृतीयेन चक्षुषा परमेष्ठिना ३२.
परमेश्वराने तिसऱ्या डोळ्याने त्याच्याकडे पाहिले.
ददाह तं कालमनेकवर्णं व्यात्ताननं भीमबहूग्ररूपम् ३२.
त्याने त्या काळाला, जो अनेक रंगांचा, मोठ्या तोंडाचा आणि भयंकर रूपाचा होता, जाळून टाकले.
ददर्शिरे देवगणाः समेताः सयक्षगंधर्वपिशाचगुह्यकाः ३२.
देव, यक्ष, गंधर्व, पिशाच्च आणि गुह्यक यांनी एकत्र येऊन हे दृश्य पाहिले.
ज्वालामालावृतं कालमीश्वरस्याग्रतः स्थितम् ३२.
त्यांनी अग्नीच्या ज्वाळांच्या माळेत गुंफलेला काळ, प्रभूच्या समोर उभा असलेला, पाहिला.
पुनः पुनर्द्ददर्शाथ दह्यमानं कृशानुना ३२.
ते पुन्हा पुन्हा त्याला अग्नीत जळताना पाहत होते.
नमो रुद्राय शांताय स्वज्योत्स्नायात्मवेधसे ३२.
शांत, स्वतःच्या तेजाने आत्म्याला भेदणाऱ्या रुद्राला नमस्कार.
त्राता त्वं हि जगन्नाथ पिता माता सुहृत्सखा ३२.
तूच जगाचा रक्षक आहेस, प्रभु; तूच वडील, आई, मित्र आणि सखा आहेस.
किं कृतं हि त्वया शंभो कोऽसौ दग्धो ममाग्रतः ३२.
शंभो, हे तू काय केलेस? माझ्या समोर जळलेला हा कोण आहे?
एवं प्रार्थयतस्तस्य श्रुत्वा च परिदेवनम् ३२.
त्याची प्रार्थना आणि आर्तता ऐकून,
मया दग्धो ह्ययं कालस्तवार्थे च तवाग्रतः ३२.
तुझ्यासाठी आणि तुझ्या समोर मी या काळाला जाळले आहे.
एवमुक्तस्तदा तेन शंभुना राजसत्तमः ३२.
त्या वेळी शंभूनं असं म्हटल्यानंतर, तो श्रेष्ठ राजा—
किमनेन कृतं शंभो अकृत्यं वद तत्त्वतः ३२.
शंभो, यानं काय केलं आहे? खरं खरं सांग, यानं काही चुकीचं केलं आहे का?