निशम्य वचनं तेषां मुनीनां लोमशोऽब्रवीत्॥ ३२.
त्या ऋषींची वचने ऐकून लोमश बोलला.
आकर्ण्यतां महाभागाश्चरितं परमाद्भुतम् मतिर्द्धिर्मे समुत्पन्ना श्वेतस्य च महात्मनः॥ ३२.
हे भाग्यवान हो, हे परम अद्भुत चरित्र ऐका; माझे मन आणि बुद्धी श्वेत या महात्म्याकडे वळली आहे.
पृथिवीं पालयामास प्रजा धर्मेण पालयन् ३२.
त्याने पृथ्वीवर राज्य केले आणि प्रजेला धर्माने सांभाळले.
राज्यं शशासाथ स शक्तितो नृपो भक्त्या तदा चैव समर्चयत्सदा ३२.
तो राजा आपल्या शक्तीनुसार राज्य चालवत असे आणि नेहमी भक्तीभावाने पूजा करत असे.
आयुस्तस्य परिक्षीणमर्चतः परमेश्वरम् ३२.
तो परमेश्वराची पूजा करत असताना त्याचे आयुष्य हळूहळू कमी होत गेले.
वाणी शिवकथायुक्ता परमाश्चर्यसंयुता ३२.
त्याच्या वाणीत शिवाच्या कथा आणि अद्भुत गोष्टी भरपूर होत्या.
तस्य राज्ञो न बाधंते तथा चोपद्रवास्त्वमी ३२.
त्या राजाला कोणतीही त्रासदायक गोष्ट किंवा आपत्ती कधीच झाली नाही.
अकृष्टपच्यौषधयस्तस्य राज्ञोऽभवन्भुवि ३२.
त्या राजाच्या काळात बी न टाकता पिके आणि औषधी वनस्पती उगवत असत.
न पुत्रमरणे दुःखं नापमानं न मारकाः ३२.
मुलांच्या मृत्यूमुळे दुःख नव्हते, अपमान नव्हता आणि रोगराईही नव्हती.
एवं बहुतरः कालस्तस्य राज्ञो महात्मनः ३२.
अशा प्रकारे त्या महात्मा राजाचा बराच काळ आनंदाने गेला.
एकदा पूजमानं तं शंकरं परमार्थदम् ३२.
एकदा तो शंकराची, जो सर्वोच्च सत्य देणारा आहे, पूजा करत असताना—
वचनाच्चित्रगुप्तस्य श्वेत आनीयतामिति ३२.
चित्रगुप्ताच्या आज्ञेने सांगितले गेले: 'श्वेताला येथे आणा.'
राजानं नेतुकामास्ते पाशहस्ता महाभयाः ३२.
भयानक फास घेऊन आलेले ते यमदूत राजाला पकडण्यासाठी आले.
न चक्रिरे तदा दूता आज्ञां धर्मस्य चैव हि ३२.
पण त्या वेळी दूतांनी धर्माच्या आज्ञेचे पालन केले नाही.
उद्धृत्य दंडं सहसा नेतुकामस्तदा नृपम् ३२.
मग अचानक दंड उचलून त्यांनी राजाला नेण्याचा प्रयत्न केला.
शिवभक्तियुतं शांतं केवलं ज्ञानसंयुतम् ३२.
पण तो राजा शांत, शिवभक्त आणि केवळ ज्ञानाने युक्त होता.
चित्रस्थो ह्यभवत्स्द्यः प्रेतराजोऽतिविह्वलः ३२.
त्याक्षणी चित्रगुप्ताजवळ उभा असलेला यमराज फारच अस्वस्थ झाला.
आगतस्तत्क्षणादेव नृपं प्रति रुषान्वितः ३२.
तो लगेचच रागाने त्या राजाकडे आला.
तावत्तं ददृशे सोऽपि स्थितं द्वारि भयावृतम् ३२.
मग त्याने त्याला दारात उभा असलेला आणि भीतीने वेढलेला पाहिला.
कस्मात्त्वया धरमराज नो नीतोऽयं नृपो महान् ३२.
तो म्हणाला, 'धर्मराजा, हा महान राजा अजून का नाही आणला?'
कालात्ययो न कर्त्तव्यो वचनान्मम सुव्रत ३२.
माझ्या आज्ञेप्रमाणे, काळाचा विलंब करू नकोस, हे सुसंस्कृत.
तवाज्ञां च करिष्यामि नात्र कार्या विचारणा ३२.
तुझी आज्ञा मी पाळीन; याबद्दल काही विचार करण्याची गरज नाही.
चित्रस्था इव तिष्ठाम भयाद्देवस्य शूलिनः राजानं हंतुमारेभे त्वरितः खड्गमाददे॥ ३२.
शूळधारी देवाच्या भीतीने आम्ही जणू चित्रात उभे राहिलो होतो; तो लगेच राजाला मारण्यासाठी तलवार घेऊन धावला.
त्रिगुणाष्टाक्रसंकाशं प्रविवेश शिवालयम् स्वभक्तं हंतुकामोसौ श्वेतराजानमुत्तमम्॥ ३२.
तीन गुण आणि आठ रूपांनी तेजस्वी असलेल्या शिवाच्या मंदिरात तो गेला; आपल्या भक्त असलेल्या श्रेष्ठ श्वेत राजाला मारण्याची त्याची इच्छा होती.
ध्यानस्थितं चात्मनि तं विशुद्धज्ञानप्रदीपेन विशुद्धचित्तम् ३२.
तो स्वतःमध्ये ध्यानस्थ होता, शुद्ध ज्ञानाच्या प्रकाशाने त्याचे मन निर्मळ झाले होते.
एवंविधं तं प्रसमीक्ष्य कालं संचिंत्यमानं मनसाऽचलेन ३२.
असा स्थिर मनाने काळाचा विचार करत असलेला तो पाहून,
सदाशिवेन दृष्टोऽसौ कालः कालांतकेन च ३२.
त्याला सदाशिव आणि काळ, म्हणजेच काळाचा अंत करणारा, यांनी पाहिले.
नंदिकेश्वरमध्यस्थो यावद्दृष्टो निजांतिके ३२.
नंदीश्वराच्या मध्ये उभा असताना, तो जवळच दिसला.
निरीक्षितस्तृतीयेन चक्षुषा परमेष्ठिना ३२.
परमेश्वराने तिसऱ्या डोळ्याने त्याच्याकडे पाहिले.
ददाह तं कालमनेकवर्णं व्यात्ताननं भीमबहूग्ररूपम् ३२.
त्याने त्या काळाला, जो अनेक रंगांचा, मोठ्या तोंडाचा आणि भयंकर रूपाचा होता, जाळून टाकले.