षण्मुखं बालकं ज्ञात्वा सर्वे देवा मुदान्विताः २७.
सर्व देवांनी त्या बालक षण्मुखाला ओळखलं आणि त्यांच्या मनात आनंद भरून आला.
शंभोः पुत्रः प्रसादेन सर्वो भवति शाश्वतः २७.
शंभूच्या पुत्राच्या कृपेने सर्व काही कायमचं होतं.
उपविष्टोथ गांगेयो ह्यहोरात्रोषितस्तदा २७.
मग गांगेय तिथे बसला आणि तिथेच रात्रंदिवस घालवले.
जातो यदाथ गंगायां षण्मुखः शंकरात्मजः २७.
जेव्हा शंकराचा पुत्र षण्मुख गंगेच्या पोटी जन्माला आला,
शिवं निरीक्ष्य सा प्राह हे शंभो प्रस्नवो महान् सर्वज्ञोऽपि महादेवो ह्यब्रवीत्तामथाज्ञवत्॥ २७.
शिवाला पाहून ती म्हणाली, 'हे शंभो, हा फार मोठा प्रश्न आहे.' सर्वज्ञ असला तरी महादेव तिला जसं विचारलं तसं उत्तर देतो.
नारदस्तत्र चागत्य प्रोक्तवाञ्जन्म तस्य तत् २७.
तेव्हा नारद तिथे आला आणि त्याच्या जन्माची गोष्ट सांगितली.
तदाकर्ण्य वचो विप्रा हर्षनिर्भरमानसाः २७.
ती वाक्यं ऐकून ऋषींच्या मनात आनंद भरून आला.
अनेकाभिः पताकाभिश्चैलपल्लवतोरणैः पर्वतः पुत्रजननाच्छंकरस्य महात्मनः॥ २७.
शंकर या महात्म्याच्या पुत्राच्या जन्मामुळे पर्वताने अनेक झेंडे, कापडं, पानं आणि तोरणांनी सजावट केली.
तदा सर्वे सुरगणा ऋषयः सिद्धचारणाः रक्षोगंधर्वयक्षाश्च अप्सरोगणसेविताः॥ २७.
त्या वेळी सर्व देव, ऋषी, सिद्ध, चारण, राक्षस, गंधर्व, यक्ष आणि अप्सरांचा समूह तिथे उपस्थित होता.
एकपद्येन ते सर्वे सहिताः शंकरेण तु २७.
ते सर्वजण शंकरासोबत एकामागोमाग चालू लागले.
ततो वृषभमारुह्य ययौ गिरिजया सह २७.
मग त्याने वृषभावर बसून गिरिजेसोबत प्रस्थान केलं.
तदा शंखाश्च भेर्यश्च नेदुस्तूर्यीण्यनेकशः॥ २७.
त्या क्षणी शंख, भेरी आणि अनेक तुर्य वाजू लागले.
तदानीमेव सर्वेशं वीरभद्रादयो गणाः वादयन्तश्च वाद्यानि ततानि विततानि च॥ २७.
त्याच वेळी वीरभद्र आणि इतर गणांनी विविध वाद्ये, तंतुवाद्ये आणि तालवाद्ये वाजवली.
केचिन्नृत्यपरास्तत्र गायकाश्च तथा परे २७.
काही जण तिथे नृत्यात मग्न होते, तर काही गाणं गात होते.
एवंविधास्ते सुरसिद्धयक्षा गंधर्वविद्याधरपन्नगा ह्यमी २७.
अशा प्रकारे ते सर्व देव, सिद्ध, यक्ष, गंधर्व, विद्याधर आणि सर्प एकत्र जमले.
यावत्समीक्षयामासुर्गांगेयं शंकरोपमम् २७.
सर्वांनी गांगेयाकडे पाहिलं, जो शंकरासारखा दिसत होता.
तत्तोजसावृतं बालं तप्तचामीकरप्रभम् २७.
तो बालक तेजाने झळकत होता आणि वितळलेल्या सोन्यासारखा चमकत होता.
चारुप्रसन्न वदनं तथा सर्वागसुंदरम् २७.
त्याचं मुख सुंदर आणि प्रसन्न होतं, आणि त्याचं संपूर्ण रूप देखणं होतं.
ववंदिरे तदा बालं कुमारं सूर्यवर्चसम् २७.
तेव्हा त्यांनी त्या सूर्याप्रमाणे तेजस्वी असलेल्या बालकाची पूजा केली.
परिवार्योपतस्थुस्ते वामदक्षिणभागतः २७.
ते त्याच्या डाव्या आणि उजव्या बाजूने घेरून त्याच्याजवळ आले.
ऋषयो यक्षगंधर्वाः परिवार्य कुमारकम् २७.
ऋषी, यक्ष आणि गंधर्व यांनी त्या कुमाराला सर्व बाजूंनी वेढले.
प्रणेमुः शिरसा चान्ये मत्वा स्वामिनमव्ययम् एवमभ्युदये तस्मिन्नृषयः शांतिमापठम्॥ २७.
इतरांनी त्याला शाश्वत स्वामी मानून डोके झुकवले; त्या शुभक्षणी ऋषींनी शांतीच्या प्रार्थना म्हटल्या.
एतस्मिन्नंतरे यातः शंकरो गिरिजापतिः २७.
इतक्यात गिरिजेचे स्वामी शंकर तेथे आले.
पुत्रं निरैक्षत तदा जगदेकबंधुः प्रीत्या युतः परमया सह वै भवान्या २७.
सर्व जगाचा सखा असलेल्या शंकरांनी, भवानीसोबत, अत्यंत आनंदाने आपल्या पुत्राकडे पाहिले.
उपगुह्य गुहं तत्र पार्वती जातसंभ्रमा २७.
तेथे, पार्वतीने भरून आलेल्या भावनेने गुहाला मिठी मारली.
तदा नीराजितो देवैः सकलत्रैर्मुदान्वितैः २७.
मग देवांनी, त्यांच्या पत्नींसह, आनंदाने त्याचं निराजण केलं.
ऋषयो ब्रह्मगोषेण गीतेनैव च गायकाः २७.
ऋषी ब्रह्माच्या गायकांसह आणि गायकांनी गाण्याने त्याची स्तुती केली.
स्वमंकमारेप्य तदा गिरीशः कुमारकं तं प्रभया महाप्रभम् २७.
मग गिरिशाने त्या तेजस्वी कुमाराला आपल्या मांडीवर घेऊन बसवले आणि मोठ्या तेजाने उजळून निघाले.
दंपती तौ तदा तत्र ऐकपद्येन नंदतुः २७.
त्या वेळी त्या दांपत्याने एकरूपतेने आनंद साजरा केला.
कुमारः क्रीडयामास उत्संगे शंकरस्य च २७.
कुमार शंकराच्या मांडीवर खेळू लागला.