उवाच शंकरं देवं भवत्तेजो दुरासदम् २७.
त्याने शंकराला म्हटले, "तुझे तेज खूपच दुर्गम आहे."
ततः प्रोवाच भगवानग्निं प्रति महेश्वरः २७.
मग भगवान महेश्वराने अग्नीला उद्देशून बोलले.
तथेति मत्वा वचनं महाप्रभः स जातवेदाः परमेण वर्चसा २७.
महाप्रभा जातवेदाने ते वचन मान्य केले आणि परम तेजाने तेजस्वी झाला.
तदा प्रातः समुत्थाय प्रातः स्नानपराः स्त्रियः २७.
मग सकाळी लवकर उठून स्त्रिया स्नानासाठी गेल्या.
दृष्ट्वा प्रज्वलितं तत्र सर्वास्ताः शीतकर्षिताः २७.
थंडीने त्रस्त झालेल्या त्या सर्व स्त्रियांनी तिथे प्रज्वलित अग्नी पाहिला.
तया निवारिताश्चापि तास्तेपुः कृत्तिकाः स्वयम् विविशू रोमकूपेषु तासां तत्रैव सत्वरम्॥ २७.
तीने त्यांना थांबवले, पण कृतिका स्वतःच ते प्यायल्या आणि ते लगेच त्यांच्या शरीराच्या रोमकूपांत घेतले.
नीरेतोग्निस्तदा जातो विश्रांतः स्वयमेव हि॥ २७.
मग त्या अग्नीपासून ते बीज उत्पन्न झाले आणि आपोआप स्थिर झाले.
ततस्ता ऋषिभार्या हि ययुः स्वभवनं प्रति २७.
नंतर त्या ऋषींच्या पत्नी आपल्या घरी परतल्या.
तदानीमेव ताः सर्वा व्यभिचारेण दुःखिताः २७.
त्या क्षणी त्या सर्व स्त्रिया आपल्या अपराधामुळे दुःखी झाल्या.
एकपद्येन तद्रेतस्तप्तचामीकरप्रभम् २७.
एकाच प्रवाहात ते बीज तापलेल्या सोन्यासारखे चमकत होते.
षण्मुखं बालकं ज्ञात्वा सर्वे देवा मुदान्विताः २७.
सर्व देवांनी त्या बालक षण्मुखाला ओळखलं आणि त्यांच्या मनात आनंद भरून आला.
शंभोः पुत्रः प्रसादेन सर्वो भवति शाश्वतः २७.
शंभूच्या पुत्राच्या कृपेने सर्व काही कायमचं होतं.
उपविष्टोथ गांगेयो ह्यहोरात्रोषितस्तदा २७.
मग गांगेय तिथे बसला आणि तिथेच रात्रंदिवस घालवले.
जातो यदाथ गंगायां षण्मुखः शंकरात्मजः २७.
जेव्हा शंकराचा पुत्र षण्मुख गंगेच्या पोटी जन्माला आला,
शिवं निरीक्ष्य सा प्राह हे शंभो प्रस्नवो महान् सर्वज्ञोऽपि महादेवो ह्यब्रवीत्तामथाज्ञवत्॥ २७.
शिवाला पाहून ती म्हणाली, 'हे शंभो, हा फार मोठा प्रश्न आहे.' सर्वज्ञ असला तरी महादेव तिला जसं विचारलं तसं उत्तर देतो.
नारदस्तत्र चागत्य प्रोक्तवाञ्जन्म तस्य तत् २७.
तेव्हा नारद तिथे आला आणि त्याच्या जन्माची गोष्ट सांगितली.
तदाकर्ण्य वचो विप्रा हर्षनिर्भरमानसाः २७.
ती वाक्यं ऐकून ऋषींच्या मनात आनंद भरून आला.
अनेकाभिः पताकाभिश्चैलपल्लवतोरणैः पर्वतः पुत्रजननाच्छंकरस्य महात्मनः॥ २७.
शंकर या महात्म्याच्या पुत्राच्या जन्मामुळे पर्वताने अनेक झेंडे, कापडं, पानं आणि तोरणांनी सजावट केली.
तदा सर्वे सुरगणा ऋषयः सिद्धचारणाः रक्षोगंधर्वयक्षाश्च अप्सरोगणसेविताः॥ २७.
त्या वेळी सर्व देव, ऋषी, सिद्ध, चारण, राक्षस, गंधर्व, यक्ष आणि अप्सरांचा समूह तिथे उपस्थित होता.
एकपद्येन ते सर्वे सहिताः शंकरेण तु २७.
ते सर्वजण शंकरासोबत एकामागोमाग चालू लागले.
ततो वृषभमारुह्य ययौ गिरिजया सह २७.
मग त्याने वृषभावर बसून गिरिजेसोबत प्रस्थान केलं.
तदा शंखाश्च भेर्यश्च नेदुस्तूर्यीण्यनेकशः॥ २७.
त्या क्षणी शंख, भेरी आणि अनेक तुर्य वाजू लागले.
तदानीमेव सर्वेशं वीरभद्रादयो गणाः वादयन्तश्च वाद्यानि ततानि विततानि च॥ २७.
त्याच वेळी वीरभद्र आणि इतर गणांनी विविध वाद्ये, तंतुवाद्ये आणि तालवाद्ये वाजवली.
केचिन्नृत्यपरास्तत्र गायकाश्च तथा परे २७.
काही जण तिथे नृत्यात मग्न होते, तर काही गाणं गात होते.
एवंविधास्ते सुरसिद्धयक्षा गंधर्वविद्याधरपन्नगा ह्यमी २७.
अशा प्रकारे ते सर्व देव, सिद्ध, यक्ष, गंधर्व, विद्याधर आणि सर्प एकत्र जमले.
यावत्समीक्षयामासुर्गांगेयं शंकरोपमम् २७.
सर्वांनी गांगेयाकडे पाहिलं, जो शंकरासारखा दिसत होता.
तत्तोजसावृतं बालं तप्तचामीकरप्रभम् २७.
तो बालक तेजाने झळकत होता आणि वितळलेल्या सोन्यासारखा चमकत होता.
चारुप्रसन्न वदनं तथा सर्वागसुंदरम् २७.
त्याचं मुख सुंदर आणि प्रसन्न होतं, आणि त्याचं संपूर्ण रूप देखणं होतं.
ववंदिरे तदा बालं कुमारं सूर्यवर्चसम् २७.
तेव्हा त्यांनी त्या सूर्याप्रमाणे तेजस्वी असलेल्या बालकाची पूजा केली.
परिवार्योपतस्थुस्ते वामदक्षिणभागतः २७.
ते त्याच्या डाव्या आणि उजव्या बाजूने घेरून त्याच्याजवळ आले.