वयं सर्वे मर्तुकामा रेतसानेन पीडिताः २७.
आम्ही सर्वजण या वीर्यामुळे त्रस्त झालो आहोत आणि मरावेसे वाटते.
शरणं शंकरं याताः परित्रातुं कृतोद्वहाः सुखिनः स्याम सर्वे निर्भयाश्च त्रिविष्टपे॥ २७.
आम्ही सर्वांनी शंकराच्या शरण जाऊन तारण मागितले; आम्ही सर्वजण स्वर्गात सुखी आणि निर्भय राहू दे.
एवं विष्टभ्यमानानां सर्वेषां भयमागतम् २७.
अशा प्रकारे सर्वजण त्रासले असताना त्यांच्यात भीती निर्माण झाली.
त्रिवर्गो हि यथा पुंसां कृतो हि सुपरिष्कृतः २७.
माणसाच्या जीवनातील तीन मुख्य उद्दिष्टे योग्यरीत्या पाळली गेली तर ती उत्तमरीत्या साध्य होतात.
तस्मात्तद्वै बलं मत्वा सर्वेषामपि देहिनाम् २७.
म्हणून सर्व सजीवांमध्ये हे बळ आहे असे समजावे.
तथा निशम्य देवानां परेशः परिदेवनम् २७.
देवतांचे विलाप ऐकून परमेश्वराने—
स्तूयतां वै महादेवो महेशः कार्यगौरवात्॥ २७.
महादेवाचे, महेशाचे स्तवन करा, कारण हे फार महत्त्वाचे आहे.
तथेति गत्वा ते सर्वे देवा विष्णुपुरोगमाः २७.
असे म्हणून, विष्णूच्या पुढाकाराने सर्व देव तिथे गेले.
ॐनमो भर्गाय देवाय नीलकंठाय मीढुषे २७.
ॐ नमो भर्गाय देवाय नीलकंठाय कृपाळूला वंदन.
त्रिस्वराय त्रिमात्राय त्रिवेदाय त्रिमूर्त्तये २७.
तीन स्वरांचा, तीन मात्रांचा, तीन वेदांचा जाणणारा, तीन रूपांचा त्याला नमस्कार.
त्राहित्राहि महादेव रेतसो जगतः पते॥ २७.
माझ्या जगाच्या स्वामी महादेवा, या वीर्यापासून आम्हांला वाचव, वाचव.
ब्रह्मणा तु स्तुतो यावत्तावद्देवो वृषध्वजः २७.
ब्रह्मदेवाने स्तुती करता करता, वृषध्वज असलेला देव तेथे प्रकट झाला.
दृष्टस्तदानीं जगदेकबंधुर्महात्मभिर्देववरैः सुपूजितः २७.
त्या वेळी जगाचा एकमेव हितचिंतक देव, श्रेष्ठ देवांनी मोठ्या सन्मानाने पूजला गेला.
स्तुवतां चैव देवानामुवाच परमेश्वरः २७.
देव त्याची स्तुती करत असताना, परमेश्वर बोलू लागला.
वमनं वै भवद्भिश्च कार्यमद्यैव भोःसुराः वेमुः सर्वे तदा विप्रास्तद्रेतः शंकरस्य च॥ २७.
तो म्हणाला, "हे देवांनो, आजच तुम्ही वमन करा; हे ब्राह्मणांनो, आज शंकराचे बीज बाहेर टाका."
ऐकपद्येन तद्रेतो महापर्वतसन्निभम् २७.
ते बीज, मोठ्या पर्वतासारखे, एकाच प्रवाहात बाहेर आले.
सर्वे च सुखिनो जाता इंद्राद्या देवतागणाः २७.
इंद्रासह सर्व देवगण आनंदित झाले.
तेनाग्निनापि चोक्तस्तु शंकरो लोकशंकरः २७.
मग अग्नीनेही लोकांचे कल्याण करणाऱ्या शंकराला विचारले.
तद्ब्रूहि मे प्रभोऽद्य त्वं येनाहं सर्वदा सुखी २७.
"प्रभो, मला आज सांग, मी नेहमी सुखी राहण्यासाठी काय करावे?"
तदोवाच शिवः साक्षाद्देवानामिह श्रृण्वताम् २७.
तेव्हा शिवाने स्वतः देवांसमोर बोलले.
उवाच शंकरं देवं भवत्तेजो दुरासदम् २७.
त्याने शंकराला म्हटले, "तुझे तेज खूपच दुर्गम आहे."
ततः प्रोवाच भगवानग्निं प्रति महेश्वरः २७.
मग भगवान महेश्वराने अग्नीला उद्देशून बोलले.
तथेति मत्वा वचनं महाप्रभः स जातवेदाः परमेण वर्चसा २७.
महाप्रभा जातवेदाने ते वचन मान्य केले आणि परम तेजाने तेजस्वी झाला.
तदा प्रातः समुत्थाय प्रातः स्नानपराः स्त्रियः २७.
मग सकाळी लवकर उठून स्त्रिया स्नानासाठी गेल्या.
दृष्ट्वा प्रज्वलितं तत्र सर्वास्ताः शीतकर्षिताः २७.
थंडीने त्रस्त झालेल्या त्या सर्व स्त्रियांनी तिथे प्रज्वलित अग्नी पाहिला.
तया निवारिताश्चापि तास्तेपुः कृत्तिकाः स्वयम् विविशू रोमकूपेषु तासां तत्रैव सत्वरम्॥ २७.
तीने त्यांना थांबवले, पण कृतिका स्वतःच ते प्यायल्या आणि ते लगेच त्यांच्या शरीराच्या रोमकूपांत घेतले.
नीरेतोग्निस्तदा जातो विश्रांतः स्वयमेव हि॥ २७.
मग त्या अग्नीपासून ते बीज उत्पन्न झाले आणि आपोआप स्थिर झाले.
ततस्ता ऋषिभार्या हि ययुः स्वभवनं प्रति २७.
नंतर त्या ऋषींच्या पत्नी आपल्या घरी परतल्या.
तदानीमेव ताः सर्वा व्यभिचारेण दुःखिताः २७.
त्या क्षणी त्या सर्व स्त्रिया आपल्या अपराधामुळे दुःखी झाल्या.
एकपद्येन तद्रेतस्तप्तचामीकरप्रभम् २७.
एकाच प्रवाहात ते बीज तापलेल्या सोन्यासारखे चमकत होते.