निमित्तमात्रं च कृतं तया वै शिवपूजने २३.
शिवाची पूजा करण्यासाठी तिला केवळ निमित्त म्हणून वापरले गेले.
परितुष्टो हिमाद्रिश्च वाक्यं चेदमुवाच ह २३.
हिमालय राजाला फार आनंद झाला आणि त्याने असे शब्द सांगितले.
ततः समानीय सुलोचनां तां श्यामां नितंबार्षितमेखलां शुभाम् २३.
मग त्या सुंदर, काळ्या वर्णाच्या, मोठ्या डोळ्यांच्या, नितंबावर कमरपट्टा घातलेल्या कन्येला समोर आणले.
लावण्यामृतवापिकां सुवदनां गौरीं सुवासां शुभां दृष्ट्वा ते ह्यृषयोऽपि मोहमगन्भ्रांतास्तदा संभ्रमात् २३.
गौरिला, सुंदर चेहरा, छान वस्त्रांनी सजलेली, सौंदर्याच्या अमृतासारखी पाहून, त्या वेळी ऋषीही गोंधळले आणि भान हरपले.
एवं तदा ते ह्यृषयोऽपि मोहिता रूपेण तस्याः किमुताथ देवताः २३.
त्या वेळी ऋषीही तिच्या रूपाने मोहून गेले, मग देवतांचे काय सांगावे!
ततः पुनश्चैत्य शिवं शिवप्रियाः शशंसुरस्मा ऋषयस्तदानीम्॥ २३.
मग त्या वेळी शिवभक्त ऋषींनी पुन्हा शिवाला ही बातमी सांगितली.
भूषिता हि गिरीन्द्रेण स्वसुता नास्ति संशयः २३.
गिरिराजाने आपल्या मुलीला सजवले आहे, यात काहीच शंका नाही.
गच्छ शीघ्रं महादेव पार्वतीमात्मजन्मने २३.
महादेव, तू लवकर पार्वतीकडे, आपल्या मुलीकडे जा.
विवाहो हि महाभागा न दृष्टो न श्रुतोऽपि वा २३.
हे अत्यंत भाग्यवान, असा विवाह न पाहिला, ना ऐकला कधी.
तदोचुर्ऋषयः सर्वे प्रहसंतः सदाशिवम् २३.
मग सर्व ऋषी हसत हसत सदाशिवाला म्हणाले.
तथा ऋषिगणांश्चैव यक्षगन्धर्वपन्नगान् २३.
तसेच ऋषी, यक्ष, गंधर्व आणि नाग यांनाही बोलाव.
एतांश्चान्यांश्च सुबहूनानयस्वेति सत्वरम् २३.
हे आणि असेच आणखी बरेच लोक लवकर घेऊन ये.
उवाच नारदं देवो विष्णुमानय सत्वरम् २३.
देवाने नारदाला सांगितले, 'विष्णूला लवकर घेऊन ये.'
शंभोर्वचनमादाय शिरसा लोकपावनः २३.
शंभूचे वचन डोक्यावर घेत, जगाला पावन करणारा—
ददर्श देवं परमासने स्थितं श्रिया च देव्या परिसेव्यमानम् २३.
त्याने देवाला श्रेष्ठ आसनावर बसलेला पाहिले, आणि लक्ष्मी देवी स्वतः त्याची सेवा करत होती.
महार्हरत्नावृतचारुकुण्डलं महाकिरीटोत्तमरत्नभास्वतम् २३.
मूल्यवान रत्नांनी सजलेली सुंदर कुंडले आणि उत्तम रत्नांनी झळकणारा मोठा मुकुट घातलेला.
उवाच नारदोऽभ्येत्य शंभोर्वाक्यमथादरात् २३.
नारदाने जवळ जाऊन आदराने शंभूचे शब्द सांगितले.
एह्येहि त्वं महाविष्णो महादेवं त्वरान्वितः २३.
ये, ये महाविष्णू, लवकर महादेवाकडे जा.
प्रहस्य भगवान्प्राह नारदं प्रति वै तदा विज्ञातार्थोऽपि भगवान्नारदं परिपृष्टवान्॥ २३.
त्या वेळी परमेश्वर हसून नारदाला म्हणाले. सर्व गोष्ट माहिती असूनही, भगवंतांनी नारदाला विचारले.
तपसा महता रुद्रः पार्वत्या परितोषितः २३.
पार्वतीच्या मोठ्या तपामुळे रुद्र प्रसन्न झाले.
दासोऽहमवदच्छंभुः पार्वत्या परितोषितः २३.
पार्वतीने प्रसन्न होऊन शंभूंनी सांगितले, 'मी तुझा दास आहे.'
त्वरितेनावदच्छंभुस्त्वामाह्वयति संप्रति नारदेन समायुक्तः पार्षदैः परिवारितः॥ २३.
शंभूंनी घाईने सांगितले, 'तो आता तुला बोलावत आहे,' नारद आणि आपल्या सेवकांसह.
सुपर्णमारुह्य तदा महात्मा योगीश्वराणां प्रभुरच्युतो महान् २३.
मग तो महात्मा, योग्यांचा अधिपती, सुपर्णावर बसून निघून गेला.
तं दृष्ट्वा त्वरितं देवो योगिध्येयांघ्रिपंकजः २३.
योग्यांच्या ध्यानात असणाऱ्या कमळपाद देवाने त्याला धावपळ करताना पाहिले.
तदा हरिहरौ देवावैकपद्येन तिष्ठतः २३.
त्या वेळी हरि आणि हर, हे दोन्ही देव एकत्र उभे होते.
गिरिजातपसा विष्णो जितोऽहं नात्र संशयः २३.
गिरिजेच्या तपामुळे, हे विष्णू, मी जिंकला गेलो आहे—यात काहीच शंका नाही.
यथार्थेन च भो विष्णो कथयामि तवाग्रतः २३.
आणि आता, हे विष्णू, मी तुला खरी गोष्ट तुझ्या समोर सांगतो.
न च संकल्पविधिना मया पाणिग्रहः कृतः २३.
मी संकल्पविधीने विवाह केलेला नाही.
यत्कार्यं तन्न जानामि सर्वं पाणिग्रहोचितम् २३.
विवाहासाठी काय करावे हे मला माहीत नाही—सर्व काही योग्य तेच हवे.
यावद्वक्तुं समारेभे तावद्ब्रह्मा समागतः २३.
मी बोलायला निघालो तेवढ्यात, ब्रह्मा तेथे आले.