शुष्काणि चैव पर्णानि नाशितानि तया यदा २१.
तिने सुकलेली पानेही खाऊन टाकली.
वायुपानरता जाता अंबुपानादनंतरम् एकांगुष्ठेन च तदा दधार च निजं वपुः॥ २१.
पाणी सोडल्यावर ती केवळ वाऱ्यावर जगू लागली आणि एका बोटावर उभी राहून स्वतःचे शरीर सांभाळू लागली.
एवमुग्रेण तपसा शंकराराधनं सती २१.
अशा कठोर तपाने सतीने शंकराची उपासना केली.
परं भावं समाश्रित्य जगन्मंगलमंगला २१.
जगाला मंगल आणि अमंगल देणारी ती, सर्वोच्च स्थितीला धरून राहिली.
एवं दिव्यसहस्राणि वर्षाणि च तताप वै २१.
अशा प्रकारे तिने हजारो दिव्य वर्षे तप केले.
सभार्यः स सुतामाप्त उवाच च महासतीम् २१.
पत्नी आणि कन्येसह तो त्या महान सतीला म्हणाला.
क्व रुद्रो दृश्यते बाले विरक्तो नात्र संशयः २१.
"बाळे, रुद्र कुठे दिसतो? तो विरक्त आहे, यात शंका नाही."
भविष्यति न संदेहः सत्यं प्रतिवदामि ते २१.
"तो येणार नाही, यात शंका नाही; मी तुला सत्य सांगतो."
किं तेन तव रुद्रेण ये दग्धः पुराऽनघे २१.
"हे निष्पापे, तुला त्या रुद्राचा काय उपयोग, ज्याने पूर्वी अनेकांना जाळून टाकले?"
गगनस्थो यथा चंद्रो ग्रहीतुं न हि शक्यते २१.
"जसा आकाशातील चंद्र हातात धरता येत नाही,"
तथैव मेनया चोक्ता तथा सह्याद्रिणा सती २१.
मेनाही तसेच बोलली आणि सह्याद्री पर्वतानेही सतीला तसेच सांगितले.
एभिरुक्ता तदा तन्वी पार्वती तपसि स्थिता २१.
त्यांनी असे म्हटल्यावर, ती सडपातळ पार्वती आपल्या तपात स्थिर राहिली.
पुरा प्रोक्तं त्वया तात अंब किं विस्मृतं त्वया २१.
"बाबा, हे तुम्ही पूर्वी सांगितले होते; आई, तुम्ही विसरलात का?"
विरक्तोऽसौ महादेवो मदनो येन वै हतः २१.
"तो महादेव विरक्त आहे, ज्याने मदनाचा नाश केला."
सर्वे यूयं च गच्छंतु नात्र कार्या विचारणा २१.
"तुम्ही सर्वजण जा; इथे आणखी चर्चा करण्याची गरज नाही."
तमानयामि चात्रैव तपसा केवलेन हि २१.
"मी केवळ तपाने त्यांना इथे आणीन."
तं जानीध्वं महाभागाः सत्यंसत्यं वदाम्यहम्॥ २१.
"हे भाग्यवान लोकांनो, हे जाणून घ्या; मी सत्य सांगते, सत्य सांगते."
संभाषमाणा जननीं तदानीं हिमालयं चैव तथा च मेनाम् जग्मुस्तदा तेन पथा च पर्वता यथागतेनापि विचक्षमाणाः॥ २१.
तिने आईला, हिमालयाला आणि मेनाला असे सांगितले. मग पर्वत आपापल्या मार्गाने, तिच्याकडे पाहत निघून गेले.
गतेषु तेषु सर्वेषु सखीभिः परिवारिता २१.
ते सगळे निघून गेल्यावर ती आपल्या मैत्रिणींनी वेढलेली तिथेच राहिली.
तपसा तेन महता तप्तमासीच्चराचरम् २१-
त्या मोठ्या तपामुळे सगळं चराचर जग जणू भाजून निघालं.
त्वया सृष्टमिदं सर्वं जगद्देव चराचरम् २१.
हे देव, हे सगळं चराचर विश्व तुझ्याच कडून निर्माण झालं आहे.
अस्माकं रक्षणे शक्त इत्याकर्ण्य वचस्तदा २१.
तू आमचं रक्षण करू शकतोस, असं वचन ऐकून,
गिरिजातपसोद्भूतं दावाग्निं परमं महत् २१.
गिरिजेच्या तपातून उत्पन्न झालेला तो प्रचंड आणि भीषण दावानळ,
तत्र सुप्तं सुप्लयंके शेषाख्ये चातिशोभने २१.
तिथे, शोभिवंत शेष नावाच्या पलंगावर तो गाढ झोपला होता.
दूरस्थेनापि तार्क्ष्येण नतकंधरधारिणा २१.
दूर असतानाही नटकमंडल धारण करणारा तार्क्ष्य तिथे उपस्थित होता.
नवशक्तियुतं विष्णुं पार्पदैः परिवारितम् २१.
नऊ शक्तींनी युक्त असलेला विष्णू सेवकांनी वेढलेला होता.
सनातनो महाभागः प्रसुप्तो विजयोऽरिजित् २१.
सनातन, अत्यंत भाग्यवान, विजयी आणि अजिंक्य तो गाढ झोपला होता.
सनत्कुमारः सुतपा नारदश्चैव तुंबुरुः २१.
सनत्कुमार, सुतपा, नारद आणि तुम्बुरु हेही तिथे होते.
सुदर्शनं तथा चापं शार्ङ्गं च परमाद्भुतम् २१.
तसेच, सुदर्शन आणि अत्यंत अद्भुत असा शार्ङ्ग धनुष्यही तिथे होते.
विष्णोः समीपे परमामनो भृशं समेत्य सर्वे सुरदानवास्तदा २१.
त्या वेळी सगळे देव आणि दैत्य, अत्यंत भक्तीभावाने, विष्णूच्या जवळ एकत्र आले.