दुर्लभोहि तदा शंभुः प्राणिनां गृहमिच्छताम् २१.
त्या वेळी, शंभू घरी परत जाण्याची इच्छा असणाऱ्यांसाठी अगदीच दुर्लभ होता.
तदोवाच महातेजा हिमवान्स्वसुतां प्रति त्वया प्राप्तुमशक्यो हि तस्मात्त्वं स्वगृहं व्रज॥ २१.
मग, हिमवान त्या तेजस्वीने आपल्या मुलीला सांगितले, 'तो तुझ्याद्वारे मिळू शकत नाही; म्हणून तू आपल्या घरी परत जा.'
सा बाष्पपूरितेनैव कंठेन स्वसुतां प्रति २१.
डोळ्यांतून अश्रू येऊन गळा भरून आला असताना, तिने आपल्या मुलीशी बोलले.
तदा प्रहस्य चोवाच मातरं प्रति पार्वती २१.
मग, हसत पार्वतीने आपल्या आईशी असे सांगितले.
अत्रैव तं समानीय वरयामि विचक्षणम् २१.
इथेच मी त्याला आणून, त्या बुद्धिमानाला वर म्हणून निवडेन.
सुखरूपं परित्यज्य गिरिजा च मनस्विनी २१.
गिरिजा, ज्याचे मन दृढ होते, तिने सुखसोयी आणि सौंदर्य सोडले.
जया च विजया चैव माधवी च सुलोचना २१.
जया, विजय, माधवी आणि सुलोचना,
प्रम्लोचा सुभगा श्यामा चित्रांगी चारुणी स्वधा उपासांचक्रिरे सा च देवगर्भा च भामिनी॥ २१.
प्रम्लोचा, सुभगा, श्यामा, चित्रांगी, चारुणी, स्वधा आणि देवगर्भा — ही तेजस्विनी — सर्वजणी तिची सेवा करू लागल्या.
तपसा परमोग्रेण चरंती चारुहासिनी तत्रैव वेदिं कृत्वा च तस्योपरि सुसंस्थिता॥ २१.
ती सुंदर हास्य असलेली, कठोर तप करत, तिथेच वेदी बांधून तिच्यावर स्थिर राहिली.
त्यक्त्वा जलाशनं बाला पर्णादा ह्यभवच्च सा २१.
त्या मुलीने पाणी पिणे सोडून दिले आणि फक्त पानांवर जगू लागली.
शुष्काणि चैव पर्णानि नाशितानि तया यदा २१.
तिने सुकलेली पानेही खाऊन टाकली.
वायुपानरता जाता अंबुपानादनंतरम् एकांगुष्ठेन च तदा दधार च निजं वपुः॥ २१.
पाणी सोडल्यावर ती केवळ वाऱ्यावर जगू लागली आणि एका बोटावर उभी राहून स्वतःचे शरीर सांभाळू लागली.
एवमुग्रेण तपसा शंकराराधनं सती २१.
अशा कठोर तपाने सतीने शंकराची उपासना केली.
परं भावं समाश्रित्य जगन्मंगलमंगला २१.
जगाला मंगल आणि अमंगल देणारी ती, सर्वोच्च स्थितीला धरून राहिली.
एवं दिव्यसहस्राणि वर्षाणि च तताप वै २१.
अशा प्रकारे तिने हजारो दिव्य वर्षे तप केले.
सभार्यः स सुतामाप्त उवाच च महासतीम् २१.
पत्नी आणि कन्येसह तो त्या महान सतीला म्हणाला.
क्व रुद्रो दृश्यते बाले विरक्तो नात्र संशयः २१.
"बाळे, रुद्र कुठे दिसतो? तो विरक्त आहे, यात शंका नाही."
भविष्यति न संदेहः सत्यं प्रतिवदामि ते २१.
"तो येणार नाही, यात शंका नाही; मी तुला सत्य सांगतो."
किं तेन तव रुद्रेण ये दग्धः पुराऽनघे २१.
"हे निष्पापे, तुला त्या रुद्राचा काय उपयोग, ज्याने पूर्वी अनेकांना जाळून टाकले?"
गगनस्थो यथा चंद्रो ग्रहीतुं न हि शक्यते २१.
"जसा आकाशातील चंद्र हातात धरता येत नाही,"
तथैव मेनया चोक्ता तथा सह्याद्रिणा सती २१.
मेनाही तसेच बोलली आणि सह्याद्री पर्वतानेही सतीला तसेच सांगितले.
एभिरुक्ता तदा तन्वी पार्वती तपसि स्थिता २१.
त्यांनी असे म्हटल्यावर, ती सडपातळ पार्वती आपल्या तपात स्थिर राहिली.
पुरा प्रोक्तं त्वया तात अंब किं विस्मृतं त्वया २१.
"बाबा, हे तुम्ही पूर्वी सांगितले होते; आई, तुम्ही विसरलात का?"
विरक्तोऽसौ महादेवो मदनो येन वै हतः २१.
"तो महादेव विरक्त आहे, ज्याने मदनाचा नाश केला."
सर्वे यूयं च गच्छंतु नात्र कार्या विचारणा २१.
"तुम्ही सर्वजण जा; इथे आणखी चर्चा करण्याची गरज नाही."
तमानयामि चात्रैव तपसा केवलेन हि २१.
"मी केवळ तपाने त्यांना इथे आणीन."
तं जानीध्वं महाभागाः सत्यंसत्यं वदाम्यहम्॥ २१.
"हे भाग्यवान लोकांनो, हे जाणून घ्या; मी सत्य सांगते, सत्य सांगते."
संभाषमाणा जननीं तदानीं हिमालयं चैव तथा च मेनाम् जग्मुस्तदा तेन पथा च पर्वता यथागतेनापि विचक्षमाणाः॥ २१.
तिने आईला, हिमालयाला आणि मेनाला असे सांगितले. मग पर्वत आपापल्या मार्गाने, तिच्याकडे पाहत निघून गेले.
गतेषु तेषु सर्वेषु सखीभिः परिवारिता २१.
ते सगळे निघून गेल्यावर ती आपल्या मैत्रिणींनी वेढलेली तिथेच राहिली.
तपसा तेन महता तप्तमासीच्चराचरम् २१-
त्या मोठ्या तपामुळे सगळं चराचर जग जणू भाजून निघालं.