तदा दैत्याश्च देवाश्च युयुधुस्ते तरस्विनः १७.
त्या वेळी दैत्य आणि देव, दोघेही प्रचंड उत्साही, एकमेकांशी लढू लागले.
अनेकशस्त्रसंवीतं महारौद्रमवर्तत तदा वृत्रोऽथ सन्नद्धो गृहीत्वा शूलमुल्बणम्॥ १७.
अनेक शस्त्रांनी सजलेलं, अत्यंत भयंकर असं युद्ध सुरू झालं; तेव्हा वृत्र पूर्ण शस्त्रबद्ध होऊन आपलं भयंकर शूल उचललं.
इंद्र प्रमुखतो भूत्वा जगर्जातिविभीषणम् १७.
इंद्रासमोर उभा राहून त्याने एवढ्या जोरात गर्जना केली की सर्व प्राणी घाबरून गेले.
ऐरावणं समारुह्य महेंद्रः शुशुभे तदा १७.
मग महेंद्राने ऐरावतावर बसून तेजाने उजळून गेला.
चामरैर्वीज्यमानोऽथ बभाषे दैत्यपुंगवम्॥ १७.
चामरांनी वाऱ्यावर झुलवत असताना त्याने त्या दैत्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या वृत्राला संबोधलं.
संग्रामं कुरु मे वृत्र बलेन महता वृतः १७.
वृत्रा, तुझ्या मोठ्या बळासह माझ्याशी युद्ध कर.
एवमुक्तस्तदा तेन वृत्रो वाक्यमुवाच ह १७.
असं म्हटल्यावर वृत्राने त्याला उत्तर दिलं.
तथेति मत्वा तदतीव दुःसहं वज्रं तदानीं शतधारमेव पुरोधसा बुद्धिमतां वरेण तथेति मत्वा स चकार चेंद्रः॥ १७.
असं विचारून आणि त्या वज्राला अत्यंत असह्य मानून, बुद्धिमान पुरोहिताच्या संमतीने इंद्राने ते वज्र शंभर धारांचं केलं.
गदां प्रगृह्य देवेंद्रो वृत्रं विव्याध तां गदाम् १७.
देवेंद्राने आपली गदा उचलून वृत्रावर ती गदा फेकली.
व्यार्थां च स्वगदां दृष्ट्वा इंद्रश्चिंतामवाप ह॥ १७.
पण आपली गदा व्यर्थ गेली हे पाहून इंद्र विचारात पडला.
तं चिंत्यमानं स तदा पुरंदरं वृत्रो बभाषे परिभर्त्समानः येनैव जातोऽसि सहस्रनेत्रः शापान्महर्षेरथ गौतमस्य॥ १७.
इंद्र असं विचार करत असताना वृत्राने त्याची निंदा करत म्हटलं, 'हे सहस्रनेत्रा, तू महर्षी गौतम यांच्या शापामुळे असं जन्माला आला आहेस.'
ये शूराश्चेंद्रियग्रामं वर्तंते हि नियम्य तु १७.
जे शूरवीर आपल्या इंद्रियांना वश ठेवतात, तेच खऱ्या अर्थाने जिंकतात.
रणाजिरं महाघोरं पापिनां नात्र संशयः॥ १७.
युद्धभूमी दुष्टांसाठी फारच भयंकर असते, यात काहीच शंका नाही.
एवं निर्भर्त्सयामास देवेंद्रं दैत्यपुंगवः १७.
अशा प्रकारे त्या दैत्यश्रेष्ठाने देवेंद्राची निंदा केली.
तेन शूलेन महता वृत्रोऽद्भुतपराक्रमः १७.
त्या मोठ्या शूळाने, अद्भुत पराक्रम असलेल्या वृत्राने पुढे चाल करून गेला.
तथाभूतं समालक्ष्य देवराजः शतक्रतुः १७.
तो असा उभा आहे हे पाहून देवांचा राजा शतक्रतु त्याच्याकडे लक्ष देऊ लागला.
तमायांतमभिप्रेक्ष्य हंतुकामं पुरंदरम् मुखं प्रसार्य सुमहदागतो हि पुरंदरम्॥ १७.
तो पुरंदराला मारायला येतोय हे पाहून, त्याला गिळायला मोठं तोंड उघडलं, कारण तो पुरंदराला गिळायला आला होता.
ग्रस्तुकामो महातेजा दैत्यानामधिपस्तदा १७.
त्या वेळी तेजस्वी आणि बलवान दैत्यांचा राजा त्याला गिळायची इच्छा धरू लागला.
सवज्रं सकिरीटं च ननर्त च जगर्ज्ज च १७.
इंद्र वज्र आणि मुकुट घेऊन नाचू लागला आणि मोठ्याने गर्जना करू लागला.
हाहाकारो महानासीद्देवानां तत्र पश्यताम् १७.
त्या दृश्याकडे पाहणाऱ्या देवांमध्ये मोठा गोंधळ आणि हाहाकार माजला.
तिमिरेणावृतं सर्वं जगत्स्थावरजंगमम् १७.
संपूर्ण जग, स्थावर आणि जंगम, काळोखाने झाकलं गेलं.
विध्यमानास्तदा सर्वे देवा ब्रह्माण मागताः १७.
त्या वेळी सर्व देवांना मारले जात असताना, ते सर्व ब्रह्माकडे गेले.
तच्छ्रुत्वा भगवान्ब्रह्मा व्यथितोऽतीव विस्मितः १७.
हे ऐकून भगवंत ब्रह्मा फारच व्याकुळ आणि आश्चर्यचकित झाला.
देवैः सह तदा ब्रह्मा सर्वलोकपितामहः १७.
त्या वेळी सर्व देवांसह ब्रह्मा, सगळ्या लोकांचा पितामह, पुढे आला.
ॐनमो लिंगरूपाय महादेवाय वै नमः १७.
ॐ, लिंगस्वरूप असलेल्या महादेवाला नमस्कार.
त्राहित्राहि त्रिलोकेश वृत्रग्रस्तं पुरंदरम् १७.
त्रिलोकनाथा, वृत्राने पकडलेल्या पुरंदराचे रक्षण कर, रक्षण कर.
उवाच हितकामाय विधिं लिंगार्चने सती १७.
हितासाठी सतीने विधिला लिंगपूजेची शिकवण दिली.
निर्माल्यं पीठिकां चैव च्छायाप्रासादमेव च १७.
निरमाळ्य, पिंडीची जागा आणि छायाप्रासाद हे सुद्धा—
लंघयंति च ये मूढास्ते वै दंड्या न संशयः प्रदक्षिणानमस्कारौ लिंगार्च्चनसमन्वितः॥ १७.
जे मूर्ख त्यावरून चालतात, त्यांना नक्कीच शिक्षा मिळते; लिंगपूजेच्या वेळी प्रदक्षिणा आणि नमस्कार करावाच लागतो.
श्रेयःप्राप्तयेकबुद्ध्या वै प्रयत्नाल्लिंगपूजनम् १७.
श्रेष्ठ कल्याण मिळवण्यासाठी एकचित्ताने आणि प्रयत्नपूर्वक लिंगपूजा करावी.